ಬಿಡಿ ವಿಷಯ ಅದಲ್ಲ. ಅವಳ ಮಾತಿನಲ್ಲಿ, ಆಟದಲ್ಲಿ ಅರ್ಧಕ್ಕರ್ಧ ಬರುವ ವಿಷಯ ಅಪ್ಪ-ಅಮ್ಮ-ಮಗು. ಇವಳ ವಯಸ್ಸಿನ ಹಲವಾರು ಮಕ್ಕಳನ್ನು, ಅದರಲ್ಲೂ ಹೆಣ್ಣು ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಕಂಡಾಗ ಅವರಾಡುತ್ತಿದ್ದಿದ್ದೂ ಅಪ್ಪ-ಅಮ್ಮ-ಮಗುವಿನಾಟವೇ. ಅವುಗಳಿಗೆ ಉಣಿಸಿ-ತಿನಿಸಿ, ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿಸಿ, ಶಾಲೆಗೆ ಕಳಿಸಿ… ಒಟ್ಟಾರೆ ಇಡೀ ದಿನ ತಮ್ಮ ಅಮ್ಮ-ಅಪ್ಪ ತಮಗೆ ಏನೆಲ್ಲಾ ಮಾಡುತ್ತಾರೊ ಅದೆಲ್ಲವನ್ನೂ ತಮ್ಮ ಗೊಂಬೆಗೆ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ. ಮಕ್ಕಳ ಅಗ್ದಿ ಸಹಜ ಗುಣವದು.

ಇವಳೂ ಹಾಗೆ. ಕೈಯಲ್ಲಿರುವ ಬೊಂಬೆಗಳು, ಬೀದಿಯಲ್ಲಿ ಕಾಣುವ ನಾಯಿಗಳು, ಕೊಳದಲ್ಲಿರುವ ಬಾತುಕೋಳಿ, ಹಾರುವ ಹಕ್ಕಿ ಹಿಂಡು, ಕೊನೆಗೆ ಗೋಡೆ ಮೂಲೆಯ ಇರುವೆ ಸಾಲು ಕಂಡಾಗಲೂ ಅವುಗಳಲ್ಲಿ ಅಪ್ಪ/ಅಮ್ಮ/ಮಗು ಯಾರು ಎಂಬುದನ್ನು ನಿರ್ಧರಿಸಲು ತಾಸುಗಟ್ಟಲೆ ಚರ್ಚಿಸುತ್ತಾಳೆ. ಒಂದೊಮ್ಮೆ ಯಾವುದೇ ಜೀವಿಗಳು ಕಾಣದಿದ್ದರೆ ಚಿಂತೆಯಿಲ್ಲ, ಡೈನಿಂಗ್ ಚೇರ್ ಗಳ ಪೈಕಿ ಯಾವುದು ಅಮ್ಮ ಯಾವುದು ಮಗು ಎಂದು ಶುರು ಹಚ್ಚುತ್ತಾಳೆ. ಕತೆಯಲ್ಲೊಂದು ಮಂಗವೊ, ಕರಡಿಯೊ ಬಂದರೆ ಅದು ಅಪ್ಪನೊ, ಅಮ್ಮನೊ ಎಂಬುದು ಅವಳಿಗೆ ಜೀವನ್ಮರಣದ ಪ್ರಶ್ನೆಯಾಗುತ್ತದೆ. `ಯಾವುದು ಏನಾದರೇನು? ಮೊದಲು ಬಾಯಿ ಮುಚ್ಚು‘ ಎಂದು ಎದುರು ಕುಂತವ ಕೂದಲು ಕಿತ್ತುಕೊಳ್ಳುವ ಸ್ಥಿತಿ ನಿರ್ಮಿಸುತ್ತಾಳೆ.

ಹಾಗಾದರೆ ಆ ವಯಸ್ಸಿನ ಮಕ್ಕಳ ಪ್ರಪಂಚ ಅಮ್ಮ-ಅಪ್ಪ-ಮಗು ಅಷ್ಟೆಯೇ ಎಂದು ಬಹಳಷ್ಟು ಬಾರಿ ನಾನು ಯೋಚಿಸಿದ್ದುಂಟು (ಹಿಂದೆ ನಾನೇನು ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದೆ ಎಂಬುದು ನೆನಪಿಲ್ಲ ನೋಡಿ…). ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಅಷ್ಟು ಸಣ್ಣ ಮಕ್ಕಳ ಗಮನವನ್ನು ಹೆಚ್ಚು ಕಾಲ ಒಂದೇ ವಿಷಯದ ಬಗ್ಗೆ ಹಿಡಿದಿಡುವುದು ಕಷ್ಟ. ಆದರೆ ಇಡೀ ದಿನ ಅದೇ ಆಟ ಆಡುವಾಗ, ಅದರ ಕುರಿತೇ ಮಾತನಾಡುವಾಗ ಕುಟುಂಬ ಎನ್ನುವ ಬಗ್ಗೆ ಆ ಪುಟ್ಟ ಮರಿಗಳಿಗೆ ಅದಿನ್ನೆಂಥ ಕಲ್ಪನೆಗಳಿರಬಹುದು ಎಂದು ಸೋಜಿಗವಾಗುತ್ತದೆ. ಕುಟುಂಬ ಎನ್ನುವ ಬೆಚ್ಚನೆಯ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಅವುಗಳ ಮೇಲೆ ಅದೆಷ್ಟು ಪರಿಣಾಮ ಬೀರಿದೆಯಲ್ಲ ಎಂದು ಯೋಚಿಸುವಂತಾಗುತ್ತದೆ.

ಆದರೆ ಈ ಪಶ್ಚಿಮ ದೇಶಗಳಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚಿನ ಮಕ್ಕಳು ಕಣ್ತೆರೆಯುವ ಹೊತ್ತಿಗೇ ಕುಟುಂಬ ಚೂರಾದಾಗ, ಕುಟುಂಬದ ಚೌಕಟ್ಟಿನಿಂದ ಹೊರಗೇ ಮಕ್ಕಳು ಹುಟ್ಟಿದಾಗ ಅಥವಾ ಹುಟ್ಟಿದ ಕೆಲವೇ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಆ ಬೆಚ್ಚನೆಯ ಗೂಡು ಕರಗಿ ಹೋದಾಗ… ಆ ಮಕ್ಕಳು ಎಂಥ ಆಟ ಆಟಬಹುದು? ತಮ್ಮ ಬೊಂಬೆಗಳಲ್ಲಿ ಯಾರನ್ನು ಅರಸಬಹುದು?

ಇಲ್ಲಿನ ಬದುಕು ನೋಡಿದಾಗ ಎಲ್ಲಾ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳಿಗೂ ಉತ್ತರ ಇರುವುದಿಲ್ಲ ಎಂಬುದು ಅರಿವಾಗಿದೆ.

ಈ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಕ್ಕಾಗಿ ನಮ್ಮ ತಂಡದಲ್ಲಿ ಒಂದಾಗಿ ಅಭ್ಯಾಸ ನಡೆಸಿದ, ಗ್ರೀನ್ ರೂಮಿನಲ್ಲಿ ಚುರುಕಾಗಿ ಓಡಾಡಿ ಉಳಿದವರಿಗೆ ನೆರವಾಗಿ ಕೊನೆಗೆ ಅವರಿಗಿಂತ ಮೊದಲೇ ತಯಾರಾಗಿ, ಉತ್ಸಾಹದ ಚಿಲುಮೆಯಂತಿದ್ದ ಆ ಹುಡುಗಿಯ ಮುಖ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಕಟ್ಟಿದಂತಿದೆ. ತನ್ನೊಂದಿಗೆ ದೇವಾನಂದ್ ಪಾತ್ರ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಹುಡುಗ ತೀರಾ ಉದ್ದ ಎಂದು ದೂರಿ, ಅವನ ಬದಲಿಗೆ ಬಂದವನಿಗೆ ಹೆಜ್ಜೆಯೇ ಹಾಕಲು ಬಾರದು ಎಂದು ಕೊರಗಿ, ಕೊನೆಗಂತೂ ‘ಷೋ‘ ಮುಗಿಸಿಕೊಟ್ಟಿದ್ದಳು. ಕಳೆದೊಂದು ವಾರದಿಂದ ಅವಳ ಫೋಟೊ ಬಹಳಷ್ಟು ಪತ್ರಿಕೆಗಳಲ್ಲಿ ಬಂದಿದ್ದರಿಂದ ಈ ಎಲ್ಲಾ ಘಟನೆಗಳು ನೆನಪಾದವು.

ಅವಳ ಫೋಟೊ ಪತ್ರಿಕೆಗಳಲ್ಲಿ ಬರುವುದೇನೂ ಹೊಸದಲ್ಲ. ಹಿಂದೆಯೂ ಸಾಕಷ್ಟು ಬಾರಿ ನೋಡಿದ್ದೇನೆ. ಆದರೆ ಆಗ ಈ ರೀತಿ ವಿಷಾದ ಆವರಿಸಿರಲಿಲ್ಲ. ಎನ್ಐಐಟಿಯಲ್ಲಿ ಸಿಕ್ಕಿದ್ದ ಕಾಲಕ್ಕವಳು ಇನ್ನೂ ಪಿಯುಸಿ ಓದುತ್ತಿದ್ದಳು. ಆಗಲೇ ಮಾಡೆಲಿಂಗ್ ಹುಚ್ಚು ಹತ್ತಿಸಿಕೊಂಡು ಓಡಾಡುತ್ತಿದ್ದಳು. ನೃತ್ಯದಲ್ಲಿ ಗತಿಯೂ ಇತ್ತು, ಜೊತೆಗೆ ತಾನು ವಸುಂಧರಾ ಅವರ ಶಿಷ್ಯೆ ಎಂದು ಹೆಮ್ಮೆಪಡುತ್ತಿದ್ದಳು. ಯಾವತ್ತಿಗೂ ಚೆಂದಕ್ಕೆ ಡ್ರೆಸ್ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಮೇಕಪ್ಪಿನಲ್ಲೇ ಇರುತ್ತಿದ್ದ ಅವಳನ್ನು ‘ಇಷ್ಟೊಂದು ಮೇಕಪ್ ಹೊತ್ತುಕೊಂಡೇ ಮಲಗ್ತೀಯಾ?’ ಎಂದು ಕಾಡುತ್ತಿದ್ದೆವು. ಯಾವುದಕ್ಕೂ ಬೇಸರಿಸದೆ ‘ಏ ಕಮಾನ್‘ ಎಂದು ಚೆಂದದ ನಗೆ ಬೀರುತ್ತಿದ್ದಳು. ಮಣಿ ಅಂಗಡಿಗೆ ದಾಳಿಯಿಟ್ಟು ಬರಗಾಲ ದೇಶದಿಂದ ಬಂದವರಂತೆ ನಾವೆಲ್ಲಾ ಕಟ್ಲೆಟ್, ಪಾನಿಪುರಿ, ಮಸಾಲೆಪುರಿ ತಿನ್ನುವಾಗ ‘ಟೂ ಮಚ್ ಆಫ್ ಕ್ಯಾಲರೀಸ್‘ ಎಂದು ಭೇಲ್ ಪುರಿಯಲ್ಲಿ ತೃಪ್ತಿ ಹೊಂದುತ್ತಿದ್ದಳು. ತನ್ನ ಟ್ರೆಂಡಿ ಜಾಕೆಟ್ ಮತ್ತು ಹ್ಯಾಂಡ್ ಬ್ಯಾಗ್ ಗಳು ಎಲ್ಲೆಲ್ಲಿಂದ ಬಂದಿದ್ದು ಎಂಬ ಜಂಬಭರಿತ ಲಿಸ್ಟನ್ನು ಕೇಳುವ ಮುನ್ನವೇ ಕೊಡುತ್ತಿದ್ದಳು. ಕೈನೆಟಿಕ್ ನಲ್ಲಿ ಸುತ್ತಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಅವಳಿಗೆ ಕಾಲೇಜು, ಕ್ಲಾಸು ಇವೆಲ್ಲಾ ತನಗಲ್ಲ ಎಂಬ ದೃಢ ನಂಬಿಕೆಯೂ ಇತ್ತು!

ಎನ್ಐಐಟಿಯಲ್ಲಿ ನಾನು ಕಡಿದು ಕಟ್ಟೆ ಹಾಕಿದ್ದು ಮುಗಿದಿತ್ತು. ಅವಳ ಕೋರ್ಸ್ ಮುಗಿಯಿತಾ… ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ನಂತರ ಮಾತಿಗೆಲ್ಲೂ ಸಿಗದಿದ್ದರೂ ಚಲನಚಿತ್ರಗಳಲ್ಲಿ ಅವಕಾಶ ಸಿಕ್ಕಿದ್ದು ತಿಳಿಯಿತು. ಹಾಗೊಂದಿಷ್ಟು ಬಾರಿ ಸಿನೆಮಾ ಪುಟಗಳಲ್ಲಿ ಅವಳ ಫೋಟೊಗಳೂ ಬಂದವು. ಅಂತೂ ಹುಡುಗಿ ರಯಿಸುತ್ತಿದ್ದಾಳೆ ಎಂದುಕೊಂಡು ಮರೆತುಬಿಟ್ಟಿದ್ದೆ. ಆದರೆ ಈ ಬಾರಿ ಅವಳ ಫೋಟೊ ಬಂದಾಗ ಅದಕ್ಕೆ ಯಾವುದೇ ಸಿನೆಮಾದ ಶೀರ್ಷಿಕೆ ಇರಲಿಲ್ಲ, ಬದಲಿಗೆ ‘ಕಿಲ್ಲರ್, ಹಂತಕಿ‘ ಎಂಬೆಲ್ಲಾ ಹಣೆಪಟ್ಟಿಯಿತ್ತು. ಜೊತೆಗೆ, ಮರಿಯಾ ಮೋನಿಕಾ ಎಂಬ ನಟಿಯ ಪ್ರವರಗಳೂ ಇದ್ದವು.

ಚೆಂದದ ನಗುವಿನ, ತುಂಟ ಕಣ್ಣಿನ, ಮಹತ್ವಾಕಾಂಕ್ಷೆಯ ಹುಡುಗಿ ಈಗ ಏನೆಲ್ಲಾ ಆಗಿಹೋದಳು, ಯಾವ ಮಟ್ಟಕ್ಕೆ ಇಳಿದುಹೋದಳು ಎಂದು ಒಮ್ಮೆ ತೀರಾ ಬೇಸರವಾಯಿತು. ಬಣ್ಣದ ಲೋಕದ ಹಣೆಬರವೇ ಅಷ್ಟು ಎಂಬ ಅರ್ಧ ಸತ್ಯದ, ಔಪಚಾರಿಕ ಸಮಾಧಾನವನ್ನೂ ಮಾಡಿಕೊಂಡೆ. ಬೇಡ ಬೇಡ ಎಂದುಕೊಂಡೇ ಪ್ರಕರಣದ ಹಿಂದು-ಮುಂದೆಲ್ಲಾ ಪತ್ರಿಕೆಗಳಲ್ಲಿ ಓದಿದೆ. ಅವಳನ್ನು ಘಟನಾ ಸ್ಥಳಕ್ಕೆ ಕರೆದೊಯ್ದ ಪೊಲೀಸರು ಇಡೀ ಘಟನೆಯ ಮರುಸೃಷ್ಟಿ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ ಎಂದೆಲ್ಲಾ ಪತ್ರಿಕೆಗಳಲ್ಲಿ ಬರೆದಿತ್ತು.

ಹಾಗೆಯೇ ಕಳೆದು ಹೋದ ಸಮಯವನ್ನೂ ತಿದ್ದಿ, ಸರಿಪಡಿಸಿ ಮರುಸೃಷ್ಟಿ ಮಾಡಲಾಗುವಂತಿದ್ದರೆ… ನನ್ನ ಯೋಚನೆಗೆ ನನಗೇ ನಗು ಬರುತ್ತಿದೆ.

ನನ್ನ ನಿದ್ರಾ ಸಮೀಕರಣ ವ್ಯತ್ಯಾಸ ಆಗಲು ಇರುವ ಏಕೈಕ ಕಾರಣಾಂದ್ರೆ ಮನೆ ಹುಡುಕೋದು! ಈಗ ನಾವಿರುವ ಅಪಾರ್ಟ್ಮೆಂಟಿನಲ್ಲಿ ಎದ್ವಾತದ್ವಾ ಬಾಡಿಗೆ ಏರಿಸಿದ್ದರಿಂದ ಬೇರೆ ಸೂರು ಹುಡುಕೋಣ ಎಂದು ಹೊರಟಿದ್ದಾಯ್ತು. ಹೇಗೂ ಬೆಂಗಳೂರಿನಲ್ಲಿ ಮನೆ ಹುಡುಕಿದ್ದ ಅನುಭವ ನನ್ನ ರೆಸ್ಯೂಮಲ್ಲಿ ಇರುವ ಧೈರ್ಯದ ಮೇಲೆ, ತೀರಾ ದೂರವಲ್ಲದ, ತೀರಾ ದುಬಾರಿಯಲ್ಲದ, ತೀರಾ ಕೊಂಪೆಯಲ್ಲದ ಜಾಗದಲ್ಲಿ ಹಾಳಲ್ಲದ ಮನೆ/ಅಪಾರ್ಟ್ಮೆಂಟಿನ ಹುಡುಕಾಟ ಶುರು ಹಚ್ಚಿದ್ದಾಯ್ತು. ಈ ಅನುಭವದ ಕೆಲವು ತುಣುಕುಗಳು ಇಲ್ಲವೆ:

ಈಗಿನ ಮನೆಯಿಂದ ಒಂದು ಮೈಲು ದೂರದಲ್ಲಿರುವ ಅಪಾರ್ಟ್ಮೆಂಟು ನೋಡಲು ನಾನು, ಶ್ರೀ ಹೋಗಿದ್ದೆವು. ಸುಂದರ ನಗೆಯೊಂದನ್ನು ಬೀರಿ, ಚಂದಕ್ಕೆ ಕರೆದು ಕೂರಿಸಿದ ಲೀಸಿಂಗ್ ಆಫೀಸಿನ ಅಜ್ಜಿ ತಮ್ಮಲ್ಲಿರುವ ಮನೆಗಳೆಲ್ಲಾ ಬಹು ದೋ…ಡ್ಡ ಮನೆಗಳೆಂದೂ, ಒಳಾಂಗಣವೆಲ್ಲಾ ಅದ್ಭುತವಾಗಿದೆಯೆಂದೂ ಬಣ್ಣಿಸಿ ಅಂಗೈಯಲ್ಲೇ ಆಕಾಶ ತೋರಿದಳು. ಅಂತೂ ಆಕೆಯ ಮಾತು ಮುಗಿದು ಮನೆ ನೋಡಲು ಹೊರಟಿದ್ದಾಯ್ತು. ಚಕ್ರವ್ಯೂಹದಂತೆ ಅಲ್ಲಿ ಹೊಕ್ಕು, ಮತ್ತೆಲ್ಲೊ ಹೊರಬಿದ್ದು, ಬಾಗಿಲು ತೆಗೆದು, ಮೆಟ್ಟಿಲು ಹತ್ತಿಸಿ ಮನೆಯೊಂದಕ್ಕೆ ಕರೆದೊಯ್ದಳು. ಮನೆ ಸಾಧಾರಣವಾಗಿತ್ತು. ಈಗ ತಾನು ತೋರಿದ ಮನೆ ಬೇರೆ ಯಾರಿಗೋ ಕೊಟ್ಟಾಗಿದೆಯೆಂದೂ, ನಮಗೆ ನೀಡಲಿರುವ ಮನೆ ಸದ್ಯಕ್ಕಿನ್ನೂ ಖಾಲಿಯಾಗಿಲ್ಲವೆಂದೂ, ಇವೆರಡೂ ಮನೆಗಳ ಒಳಾಂಗಣದಲ್ಲಿ ಎರಡು ಕಿಟಕಿಗಳು, ಒಂದು ಬಾಗಿಲು, ಒಂದು ಕಪಾಟು, ಮತ್ತೊಂದು ಪೇಟಿಯೊ ಹಾಗೂ ಗಾಳಿ-ಬೆಳಕು ಬರುವ ದಿಕ್ಕುಗಳನ್ನು ಬಿಟ್ಟರೆ ಬೇರೇನೂ ವ್ಯತ್ಯಾಸವಿಲ್ಲ. ಈಗ ನಾವು ನೋಡುತ್ತಿರುವ ಮನೆ ಎರಡನೇ ಮಹಡಿಯಲ್ಲಿದೆ, ನಮಗೆ ದೊರೆಯಲಿರುವ ಮನೆ ಮೊದಲ ಮಹಡಿಯಲ್ಲಿದೆ, ಹಾಗಾಗಿ ಬಾಡಿಗೆಯೂ ಕೊಂಚ ಭಿನ್ನ. ಬಿಟ್ಟರೆ ಬೇರೇನೇನೇನೂ ವ್ಯತ್ಯಾಸವಿಲ್ಲ ಎಂದು ಉಲಿದಳು. ಕಡೆಗೆ ಆ ಮನೆ ಬೇಕೊ-ಬೇಡವೊ ಎಂಬುದೇ ನಿರ್ಧರಿಸಲಾಗದೆ ಅಲ್ಲಿಂದ ಹೊರಬಿದ್ದಿದ್ದಾಯ್ತು.

ಸದ್ಯದ

ಮನೆಯಿಂದ ಮೂರು ಮೈಲು ದೂರದ ಅಪಾರ್ಟ್ಮೆಂಟಿಗೆ ಭೇಟಿ ನೀಡಿದ್ದೆವು. ಇಡೀ ಅಪಾರ್ಟ್ಮೆಂಟಿನ ಆವರಣದಲ್ಲಿ ಸಣ್ಣ ತೊರೆಯಂಥ ನೀರು ಹರಿಯುತ್ತಿತ್ತು. (ಇಲ್ಲಿನ ಹಲವಾರು ಅಪಾರ್ಟ್ಮೆಂಟುಗಳಲ್ಲಿ ಇಂಥ ತೊರೆ/ಕೊಳ(ಳೆ)ಗಳಿವೆ). ಎಂಥಾ ಅದ್ಭುತ ಚಿತ್ರಕಾರನಿಗೂ ಕಲೆಸಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗದಂತಹ ವಿನೂತನ ಬಣ್ಣ ಆ ತೊರೆಯ ನೀರಿಗಿತ್ತು. ಕೆಲವೆಡೆ ನೀಲಿ, ಹಲವೆಡೆ ಹಸಿರು, ಉಳಿದೆಡೆ ಕಪ್ಪು! ಲೀಸಿಂಗ್ ಆಫೀಸಿನ ಭೂಪ ಅಪಾರ್ಟ್ಮೆಂಟ್ ತೋರಿಸಲು ನಮ್ಮೊಂದಿಗೆ ಬಂದ. ಮನೆಯೇನೊ ಚೆನ್ನಾಗಿತ್ತು. ಆದರೆ ಮನೆ ಮುಂದಿನ ನೀರು… ”ಛೇ ಛೇ! ಅದರ ಬಗ್ಗೆ ಚಿಂತೆ ಬಿಡಿ. ನೀರನ್ನು ವರ್ಷಕ್ಕೊಮ್ಮೆ ಬದಲಿಸಿಬಿಡುತ್ತೇವೆ. ಉಳಿದ ಹೊತ್ತಿನಲ್ಲಿ ನೀರಿನ ರಕ್ಷಣೆಗೆ ರಾಸಾಯನಿಕಗಳನ್ನು ಸಿಂಪಡಿಸುತ್ತೇವೆ. ಅದೂ ಸಾಲದೆ ಮೀನು ಬಿಡುತ್ತೇವೆ. ನೀರಿನಲ್ಲಿ ಬೆಳೆಯುವ ಸೊಳ್ಳೆಯನ್ನೆಲ್ಲಾ ಅದು ತಿಂದುಬಿಡುತ್ತದೆ. ಹಾಗಾಗಿ ನಿಮಗೇನೂ ತೊಂದರೆಯಿಲ್ಲ” ಎಂದು ತಮ್ಮ ಅಪಾರ್ಟ್ಮೆಂಟಿನ ಆಹಾರ ಸರಪಳಿಯ ಪರಿಚಯ ಮಾಡಿಕೊಟ್ಟ. ”ನಿಮ್ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಪೆಟ್ ಸಾಕಬಹುದು. ಇಲ್ಲಿನ ಜನ ಬೆಕ್ಕು, ನಾಯಿ, ಮೊಸಳೆ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಸಾಕುತ್ತಾರೆ” ಎಂದ.

ಮೊಸಳೆ!

ಈಗಷ್ಟೇ ಸೊಳ್ಳೆ, ಮೀನು ಎನ್ನುತ್ತಿದ್ದವ ಈಗ ಮೊಸಳೆಯವರೆಗೆ ಬಂದನಲ್ಲ. ಎಲ್ಲರ ಮನೆ ಮುಂದೆ ನೀರಿರುವುದು ಮೊಸಳೆ ತೇಲಿ ಬಿಡಲೆಂದೇ? ಸಿಕ್ಕಾಪಟ್ಟೆ ತಲೆಬಿಸಿಯಾಗಿ ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಮೊಸಳೆಯ ವಿವರ ಕೇಳಿದೆವು. ”ಹೊಹ್ಹೊಹ್ಹೊ! ಅದಾ? ತಮಾಷೆಗೆ ಹೇಳಿದ್ದು” ಎಂದು ಮುನ್ನಡೆದ. ಆದರೆ ನಾವು ಹಿಂದಿರುಗಿದ್ದಾಯ್ತು.

ನಮ್ಮನೆಯಿಂದ ಸುಮಾರು ಐದು ಮೈಲು ದೂರದಲ್ಲಿದ್ದ ಅಪಾರ್ಟ್ಮೆಂಟಿನ ದರ್ಶನಕ್ಕೆ ಹೋಗಿದ್ದೆವು. ಮನೆ ದೊಡ್ಡದಿತ್ತು. ವ್ಯವಸ್ಥೆಯೂ ತಕ್ಕ ಮಟ್ಟಿಗಿತ್ತು. ಆದರೆ ಇಡೀ ವಾತಾವರಣದಲ್ಲಿ ಅದೆಂಥದೊ ವಿಚಿತ್ರ ನಾತ. ನೋಡನೋಡುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ನಾನಾ ರೀತಿಯ ಸಣ್ಣ-ದೊಡ್ಡ, ಕೈಯಲಷ್ಟೇ ಕೂರುವ, ನೆಲದ ಮೇಲೆ ನಡೆಯುವ, ಬೊಗಳಲೂ ಬರುವ ನಾಯಿಗಳ ಸಂಚಾರ ಆರಂಭವಾಯ್ತು. ಅಂಗಿ ಹಾಕಿದ, ಜುಟ್ಟು ಕಟ್ಟಿದ ನಾನಾ ನಮೂನೆಯ ನಾಯಿಗಳು ತಮ್ಮ ಮಾಲೀಕರೊಂದಿಗೆ ಕಾರಿನಲ್ಲಿ ಓಡಾಡುತ್ತಿದ್ದವು. ಕೆಲವು ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಮನುಷ್ಯರಿಗಿಂತ ಹೆಚ್ಚಿನ ಸಂಖ್ಯೆಯಲ್ಲಿ ‘ಪೆಟ್‘ಗಳು ಜೀವಿಸುತ್ತಿವೆ ಎಂಬುದೂ ತಿಳಿಯಿತು. ಒಟ್ಟಾರೆ ಇಡೀ ಅಪಾರ್ಟ್ಮೆಂಟು ಬೆಕ್ಕು-ನಾಯಿಗಳಿಂದ ತುಂಬಿ ಹೋಗಿತ್ತು. ಆ ಪೆಟ್ ಸಂಗ್ರಹಾಲಯದಲ್ಲಿ ಇರಲು ಮನಸ್ಸಾಗದೆ ಮರಳಿ ಬಂದಿದ್ದಾಯ್ತು.

ಅಪಾರ್ಟ್ಮೆಂಟಿನ ಜೊತೆಗೆ ಮನೆಗಳ ಮೇಲೂ ಕಣ್ಣಿಟ್ಟಿದ್ದೆವು. ಕೊಂಚ ಹತ್ತಿರದ, ನಿರ್ಮಲ ಜಾಗಗಳು ಎಂದು ನಮಗನ್ನಿಸಿದ ಒಂದಿಷ್ಟು ವಿಳಾಸಗಳನ್ನು ಗುರ್ತು ಹಾಕಿಕೊಂಡು ಮನೆ ನೋಡಲು ಶುರು ಹಚ್ಚಿದೆವು. ಮೇಲೆ-ಕೆಳಗೆ-ಅಡ್ಡ-ಉದ್ದ-ಅಕ್ಕ-ಪಕ್ಕ-ಹಿಂದೆ-ಮುಂದೆ… ಎಲ್ಲೆಂದರಲ್ಲಿ ಕೆಲವು ಮನೆಗಳನ್ನು ಕಟ್ಟಲಾಗಿತ್ತು. ಒಂದೇ ಕಾಂಪೌಂಡಿನಲ್ಲಿ ನಾಲ್ಕು, ಐದು, ಆರು ಹೀಗೆ ಶಕ್ತ್ಯಾನುಸಾರ ಮನೆಗಳನ್ನು ಕಟ್ಟಿದ್ದರು. ಗಾಳಿ-ಬೆಳಕು ಸಹ ಇಲ್ಲದ ಕಿಷ್ಕಿಂಧೆಯಂಥ ಮನೆಗಳು. ತಮ್ಮದು ಅದ್ಭುತವಾದ ಮನೆ ಎಂದು ಬಣ್ಣಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಮಾಲಿಕರು, ಕಾರು ನಿಲ್ಲಿಸಲು ಮನೆ ಮುಂದೆ ಬೇಕಷ್ಟು ಉದ್ದಗಲದ ಸಾರ್ವಜನಿಕ ರಸ್ತೆಯಿದೆಯಲ್ಲಾ ಎಂದು ಸಮಝಾಯಿಶಿ ನೀಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಇಂಥಾ ಮನೆ ಬಿಟ್ರೆ ಸಿಕ್ಕಲ್ಲ, ಇವತ್ತೇ ಅಗ್ರೀಮೆಂಟಿಗೆ ರುಜು ಹಾಕಿಬಿಡಿ ಎಂದು ನಂಬಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ತಲೆ ಕೆಟ್ಟು ಓಡಿ ಬಂದಿದ್ದಾಯ್ತು.

ಅಂದ್ಹಾಗೆ ನಮಗಿನ್ನೂ ಮನೆ ಸಿಕ್ಕಿಲ್ಲ. ಅಲ್ಲಿಯವರೆಗೆ ನನ್ನ ಅನುಭವ ಅಯಾಚಿತವಾಗಿ ಮತ್ತಷ್ಟು ವೃದ್ಧಿಸಲಿದೆ ಎಂಬ ವಿಶ್ವಾಸ ನನ್ನದು. ನಿಮಗೂ ಇಂಥ ಅನುಭವಗಳು ಇರಬಹುದಲ್ವಾ?

ಒಂಬತ್ತನೇ ಕ್ಲಾಸಿನಲ್ಲಿ ಇದ್ದಾಗ ಸೈಕಲ್ ಕಲಿಯಲು ಹೋಗಿ ಕಸದ ಬುಟ್ಟಿ ಕೆದರುತ್ತಿದ್ದ ದನಕ್ಕೆ ಗುದ್ದಿದ ಕತೆಯಿಂದ ಆರಂಭವಾದ ಸುದ್ದಿ ಎಲ್ಲೆಲ್ಲೋ ಹೋಯಿತು. ಪಿಯುಸಿಯಲ್ಲಿ ಹಿಂದಿನ ಬೆಂಚಿನಲ್ಲಿ ಕುಳಿತು ಕಿಚ್ಚಖಾರ ಹಚ್ಚಿದ ಸೀಬೆ ಕಾಯಿ ತಿಂದು, ಕೆಮ್ಮಿ ಮಂಗಳಾರತಿ ಮಾಡಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದು, ಕ್ಲಾಸು ಮುಗಿಸಿ ಮನೆಗೆ ಮರಳುವಾಗ ಬೆನ್ನಟ್ಟಿದ ಹುಡುಗರಿಂದ ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಜೋರಾಗಿ ಗಾಡಿ ಓಡಿಸಿ ಬಿದ್ದು ಕಾಲು ಮುರಿದುಕೊಂಡಿದ್ದು, ಎನ್ಐಐಟಿಯ ಅಫಿನಿಟಿ ಡೇದಲ್ಲಿ ಮಾಡಿದ್ದ ವಿಚಿತ್ರ ನಾಟಕ, ಮೀಡಿಯಾ ಸರ್ವೆಗೆಂದು ಹಳ್ಳಿ-ಹಳ್ಳಿ ಸುತ್ತಿದ್ದು, ಇನ್ನೂ ಮೀಸೆಯೇ ಚಿಗುರದ ಅವಳ ತಮ್ಮನನ್ನು ವೀರಪ್ಪನ್ ಎಂದು ಕರೆದು ಕಾಡಿಸುತ್ತಿದ್ದುದು, ಮದುವೆಯ ಹಿಂದಿನ ದಿನ ಮದರಂಗಿ ಬಣ್ಣ ಬರಲಿಲ್ಲ ಎಂದು ಅತ್ತು ಗೋಳಾಡಿದ್ದು, ಕೆಫೆ ಮಲ್ಲಿಗೆಯ ಮಲ್ಲಿಗೆ ಇಡ್ಲಿ, ಬೇಕ್ ಪಾಯಿಂಟಿನ ಸಮೋಸಾ, ಮಣಿ ಗಾಡಿಯ ಮಸಾಲೆಪುರಿ… ಮಾತಾಡ್ಮಾತಾಡಿ ಬಾಯಿ ಒಣಗುತ್ತಿದ್ದರೂ ನಾಲಿಗೆಯ ಅದ್ಯಾವುದೋ ಮೂಲೆಯಿಂದ ನೀರೂರುತ್ತಿತ್ತು.

ಹಳೆಯ ವಿಷಯಗಳಾದ ಮೇಲೆ ಈಗಿನದಕ್ಕೆ ಬರಲೇಬೇಕಲ್ಲಾ… ಪಶ್ಚಿಮ ದೇಶಗಳ ಪಾಡು, ಅಲ್ಲಿನ ನನ್ನ ಇಷ್ಟಾನಿಷ್ಟಗಳು, ಸ್ವಚ್ಛತೆ, ಶಿಸ್ತು, ಮೇಲ್ನೋಟಕ್ಕೆ ಸಿಕ್ಕಾಪಟ್ಟೆ ಆಪ್ತರಂತೆ ಕಂಡು, ಕ್ಷಣಕ್ಕೊಮ್ಮೆ honey, dear ಎಂದೆಲ್ಲಾ ಕರೆದು ಕೊನೆಗೆ ಸಂಬಂಧವೇ ಇಲ್ಲದಂತೆ ಇರುವ ಜನ, ಇರುವ ಸಂಬಂಧಗಳ ಬಗ್ಗೆಯೂ ದರಕಾರ ಇಲ್ಲದಂತೆ ಬದುಕುವ, ಸಂಬಂಧ ಚಿಂದಿಯಾದಾಗ ತಲೆಕೆಡಿಸಿಕೊಳ್ಳದೆ ಕ.ಬು.ಗೆ ಹಾಕುವ, ಪ್ರತಿಯೊಂದರಿಂದ ತನಗೇನು ಲಾಭ ಎಂದು ಲೆಕ್ಕಹಾಕುವ ಜನ…ಬಹಳಷ್ಟು ಹೇಳಿದೆ. ನಾನೇನು ಹೇಳಿದರೂ ಅವಳು ಹೂಂ… ಹಾಂ… ಎನ್ನಲಿಲ್ಲ. ಒಂದೋ ನಾ ಹೇಳಿದ್ದು ಅರ್ಥವಾಗಿಲ್ಲ ಅಥವಾ ಒಪ್ಪಿಗೆಯಾಗಿಲ್ಲ ಎನಿಸಿತು. ಅವಳಿಂದ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆ ಪಡೆಯಲೇಬೇಕೆಂಬ ಹಠದಲ್ಲಿ ಉದಾಹರಣೆಗಳೊಂದಿಗೆ ಮುಂದುವರಿಸಿದೆ.

* ಗಂಡನಿಂದಲೇ ಕಾರು ಡ್ರೈವಿಂಗ್ ಕಲಿಯುತ್ತಿದ್ದ ನನಗೆ ನೆರೆಮನೆಯಾಕೆ ಎಚ್ಚರಿಕೆ ಹೇಳಿದ್ದಳು. ಕಾರಣ, ಕಲಿಯುವಾಗ ನಡೆಯುತ್ತಿದ್ದ ಸರಿ-ತಪ್ಪುಗಳ ಕಿತ್ತಾಟ ಸಹಿಸಲಾರದ ಅವಳ ಒಂದಿಬ್ಬರು ಗೆಳತಿಯರು ಲೈಸೆನ್ಸ್ ಸಿಕ್ಕ ಕೂಡಲೆ ತಮ್ಮ ಗಂಡನಿಗೆ ಸೋಡಾಚೀಟಿ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದರಂತೆ.

* ಪಾರ್ಕಿನಲ್ಲಿ, ಲೈಬ್ರರಿಯಲ್ಲಿ ಆಗೀಗ ಭೇಟಿಯಾಗುತ್ತಿದ್ದ ಡೆನಿನ್ ತನ್ನ ಮಗಳ ಬಗ್ಗೆ ದೂರುತ್ತಿದ್ದಳು. ತನ್ನ ಮಗಳು ಅವಳ ಮದುವೆಗಾಗಿ ತನ್ನಿಂದ ಸಾಲ ಪಡೆದಿದ್ದಳು. ಇದಾಗಿ ವರ್ಷಗಳೇ ಕಳೆದರೂ ಸಾಲ ಹಿಂದಿರುಗಿಸಿಲ್ಲ. ಹಾಗಾಗಿ ಮಗಳೊಂದಿಗೆ ಮಾತೇ ಬಿಡಬೇಕೆಂದಿದ್ದೇನೆ ಎಂಬುದು ಅವಳ ಕತೆ.

* ಕ್ಲಾಸಿನಲ್ಲಿ ಪಾಠ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಫ್ರೆಡ್ ಆ ದಿನ ತನ್ನಣ್ಣನ ಬಗ್ಗೆ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದ. ಭೂತ-ಪ್ರೇತಗಳ ಕಾದಂಬರಿ ಬರೆಯುವ ವೃತ್ತಿಯಲ್ಲಿದ್ದ ಫ್ರೆಡ್ (ಹಾರರ್ ರೈಟರ್). ‘ಚಿಕ್ಕಂದಿನಲ್ಲಿ ನನ್ನಣ್ಣ ನನಗೆ ಭಲೇ ಕಾಟ ಕೊಡುತ್ತಿದ್ದ. ಬೀರುವಿನಲ್ಲಿ ತುಂಬಿ ಬಾಗಿಲು ಹಾಕುವುದು, ಕಂಬಳಿಯಲ್ಲಿ ಸುತ್ತಿ ಮಂಚದಿಂದ ಉರುಳಿಸುವುದು ಹೀಗೆ ಚಿತ್ರವಿಚಿತ್ರ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಹಿಂಸಿಸುತ್ತಿದ್ದ. ತಾನಷ್ಟು ಹಿಂಸೆ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದರಿಂದಲೇ ನೀನಿವತ್ತು ಹಾರರ್ ರೈಟರ್ ಆಗಿದ್ದೀಯ ಎನ್ನುತ್ತಿದ್ದಾನೆ ಅಣ್ಣ. ಸಾಲದ್ದಕ್ಕೆ ನನ್ನ ಸಂಪಾದನೆಯಲ್ಲಿ ಒಂದು ಪಾಲೂ ಅವನಿಗೆ ಸಲ್ಲಬೇಕಂತೆ‘ ಎಂದು ಫ್ರೆಡ್ ಸಿಡುಕುತ್ತಿದ್ದ.

ನಾನೆಷ್ಟು ಹೇಳಿದರೂ ಅವಳಿಂದ ನಿರೀಕ್ಷಿತ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆ ಬರಲಿಲ್ಲ. ನನ್ನ ನಿರೀಕ್ಷೆ ಅತಿಯಾಯಿತೇ ಅಥವಾ ಅವಳ ಆಸಕ್ತಿ ಕಡಿಮೆಯಾಯಿತೇ ತಿಳಿಯದೆ ಚಟಪಡಿಸಿದೆ. ನನ್ನ ಬಾಯಿಗೂ ಕೊಂಚ ರೆಸ್ಟ್ ಕೊಟ್ಟರಾಯಿತು ಎಂದು ‘ನಿನ್ಕತೆ ಹೇಳೆ‘ ಎಂದು ಕೂತೆ. ‘

ಅವನಿಂದ ವಿಚ್ಛೇದನ ತೆಗೆದುಕೊಂಡೆ‘ ಎನ್ನುತ್ತಾ ಕಾಲು ಚಾಚಿದಳು. ಈಗಿನ ದಿನಮಾನದಲ್ಲಿ ಇದೇನು ಸಿಡಿಲು ಬಡಿಯುವಂಥ ಸುದ್ದಿ ಅಲ್ಲವೇನೊ, ಆದರೂ ಸಣ್ಣಗೆ ನಡುಗಿದೆ. ‘ಅಮ್ಮನ ಮಗ! ಕೆಮ್ಮಿ, ಸೀನಿ ಮಾಡಕ್ಕೂ ಅಮ್ಮನ ಅನುಮತಿ ಬೇಕು ಅವನಿಗೆ. ಮಾತೆತ್ತಿದ್ರೆ ಅಡ್ಜಸ್ಟ್ ಮಾಡ್ಕೊ ಅಂತಿದ್ದ. ಆ ಮನೆಗೆ ನಾನು ಹೋಗಿದ್ದು ಹೊಸ ಬದುಕು ಹುಡುಕಿಕೊಂಡು, ನನಗಷ್ಟೇ ಅನ್ವಯವಾಗುವ ಅಡ್ಜಸ್ಟ್ಮೆಂಟಿಗಲ್ಲ. ಈ ಸಂಬಂಧಗಳೂ ಬೇಡ, ಅದರ ಸಂಕಷ್ಟಗಳೂ ಬೇಡ ಅಂತ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ದೂರ ಮಾಡ್ಬಿಟ್ಟೆ…’ ಇನ್ನೂ ಬಹಳಷ್ಟು ಹೇಳಿಕೊಂಡಳು.

ಅವಳನ್ನು ಭೇಟಿ ಮಾಡಿ ಮೂರು ದಿನದ ಮೇಲಾಯ್ತು. ಆದರೂ ಕಾಡುತ್ತಿರುವ ಪ್ರಶ್ನೆ- ಸಂಬಂಧಗಳೇ ಸಂಕಷ್ಟಗಳಾಗುತ್ತಿವೆಯೇ ಅಥವಾ ನಮಗೆ ಸಹನೆ ಕಡಿಮೆಯಾಗುತ್ತಿದೆಯೇ? ನಿಮ್ಗೇನಾದ್ರೂ ಗೊತ್ತಾ?

ಗೊತ್ತಿದೆ! ಅಂವ ಯಾರು, ಏನು, ಎತ್ತ, ಅವನ ಪಾಂಡಿತ್ಯ ಎಂಥದ್ದು, ಎಷ್ಟೆಷ್ಟು ಭಾಷೆಗಳನ್ನು ಬಲ್ಲ, ಎಷ್ಟು ಧರ್ಮಗಳ ಮರ್ಮವನ್ನು ಅರೆದು ಕೊಡಿದವನು, ಯಾವ್ಯಾವ ಕ್ಷೇತ್ರಕ್ಕೆ ಎಂಥೆಂಥ ಕಾಣಿಕೆ ಕೊಟ್ಟವನು… ಇವೆಲ್ಲವುಗಳ ಬಗ್ಗೆ ವಿಪರೀತ ಅಲ್ಲದಿದ್ದರೂ ತಕ್ಕಮಟ್ಟಿನ ಜ್ಞಾನ ನನಗಿದೆ. ಆದರೆ ಮಾನವೀಯತೆಗೆ ‘ಎಂಥ ಭಾಷ್ಯ‘ ಬರೆದವ ಎಂಬುದನ್ನು ನಿಮ್ಮೊಂದಿಗೆ ಇಂದು ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳಲೇಬೇಕಿದೆ.

ಅವಳೇನೂ ಅತಿಲೋಕ ಸುಂದರಿಯಲ್ಲ, ಆದರೂ ಲಕ್ಷಣವಾಗಿದ್ದಳು. ಮೂಲತಃ ಅವಳ ಅಂದ-ಚಂದ ನೋಡಿದವನೇ ಅಲ್ಲ ಈ ಭೂಪ. ಅವಳ ಚುರುಕು ಬುದ್ಧಿ, ಪ್ರಖರ ತರ್ಕ, ವಿಸ್ತಾರವಾದ ಜ್ಞಾನ, ಕಲಿಯುವ ತವಕ, ಜೊತೆಗೆ ಅಗತ್ಯಕ್ಕಷ್ಟೇ ಸೀಮಿತವಾದ ವಿನಯಕ್ಕೆ ಈತ ಮಾರುಹೋಗಿದ್ದ. ತಂಗಿಯರು ಮತ್ತು ತಮ್ಮಂದಿರನ್ನು ದಡ ಹತ್ತಿಸಲು ಹೆಣಗುತ್ತಿದ್ದ ಆಕೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಅವನಲ್ಲಿ ಗೌರವವೂ ಮೂಡಿತ್ತು. ಹಲವಾರು ಕ್ಷೇತ್ರಗಳಲ್ಲಿ ಸಹವರ್ತಿಗಳಾಗಿದ್ದ ಇವರ ನಡುವೆ ಚಿಗುರಿದ ಸ್ನೇಹ, ಪ್ರೀತಿಯ ಹೂಬಿಡಲು ಹೆಚ್ಚು ಕಾಲ ಬೇಕಾಗಲಿಲ್ಲ.

ಇವತ್ತಿನ ದಿನಮಾನದಲ್ಲೂ ಒಪ್ಪದ ಈ ಪ್ರೀತಿಯನ್ನು 25 ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದೆಯೇ ‘ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳಿ‘ ಎಂದು ಆಕೆ ಮನೆಯವರನ್ನು ಕೇಳಿದರು. ಜಾತಿ, ಧರ್ಮದ ಮಾತು ಬಿಡಿ, ಒಂದೇ ದೇಶದವರಾದರೂ ಆಗಬಾರದೆ ಎಂಬ ಮನೆಯವರ ರೋಧನ ಹಸೆಮಣೆ ಏರುತ್ತಿದ್ದ ಈ ಜೋಡಿಯ ಕಿವಿಗೆ ಬೀಳಲಿಲ್ಲ. ಮುಂದಿನದೆಲ್ಲಾ… ಮೆಲ್ಲುಸಿರೇ ಸವಿಗಾನ…!

ವಿರೋಧಿಸಿದ್ದ ಮನೆಯವರ ವಿಶ್ವಾಸ ಗಳಿಸಲು ವರ್ಷಗಳೇ ಹಿಡಿದವು. ಇದಕ್ಕೆ ಇವರಿಬ್ಬರ ಪುಟ್ಟ ಮಗನ ನೆರವೂ ದೊರೆಯಿತೆನ್ನಿ. ಹ್ಯಾಗಾದರೂ ಸರಿ, ಇಬ್ಬರೂ ಸಂತೋಷದಲ್ಲಿದ್ದರೆ ಸಾಕು ಎಂದು ಮನೆಯವರು ತಲೆಕೊಡವಿಕೊಂಡರು.

ತನ್ನ ಕ್ಷೇತ್ರದಲ್ಲಿ ಆತ ಹೊಳೆಯಲಾರಂಭಿಸಿದ್ದ. ಭಾರತೀಯ ಭಾಷೆಗಳನ್ನು ಆಯಾ ಭಾಷಿಕರಿಗಿಂತಲೂ ಸ್ವಚ್ಛವಾಗಿ ಮಾತನಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಆತನ ಬಗ್ಗೆ ಗೌರವ ಮೂಡದಿರಲು, ಹೆಮ್ಮೆ ಎನಿಸದಿರಲು ಮನುಷ್ಯ ಮಾತ್ರದವರಿಗೆ ಸಾಧ್ಯವಿರಲಿಲ್ಲ. ಈಕೆಯೂ ತನ್ನ ಕ್ಷೇತ್ರದಲ್ಲಿ ಪ್ರಫುಲ್ಲ ಕೃಷಿ ನಡೆಸಿದ್ದರು. ಇಬ್ಬರಿಗೂ ಹೆಸರು, ಹಣ… ಯಾವುದಕ್ಕೂ ಕೊರತೆಯಿಲ್ಲದೆ ಅಪರೂಪದ ಜೋಡಿ ಎನಿಸಿದ್ದರು.

ಇಲ್ಲಿಗೆ ಕತೆ ಸುಖಾಂತ್ಯ. ಆದರೆ ಹಾಗಾಗಲಿಲ್ಲ!

ಅಪಘಾತಕ್ಕೆ ಸಿಲುಕಿದ ಈಕೆ ಬದುಕಿಗಾಗಿ ಅದೆಷ್ಟೆಷ್ಟೋ ತಿಂಗಳ ಹೋರಾಟ ನಡೆಸಬೇಕಾಯಿತು. ವಿಜ್ಞಾನವನ್ನು ಮೀರಿದ ಯಾವುದಾದರೂ ಚಮತ್ಕಾರ ನಡೆಯಬಾರದೇ ಎಂದು ಬಂಧು-ಮಿತ್ರರು, ಆಪ್ತೇಷ್ಟರು ಗೋಳಾಡಿದರು. ಮೇಲಿನವನಿಗೆ ಕೇಳಿಸಿತೇನೊ… ಈ ತೀವ್ರ ಪೆಟ್ಟಿನಿಂದ ಆಕೆ ಥೇಟ್ ನಿದ್ದೆಯಿಂದೆದ್ದ ಹಸುಗೂಸಿನಂತೆ ಮೇಲೆದ್ದು ಬಂದರು.

ಜೀವ ಚೇತರಿಸಿಕೊಂಡಿತು, ಆದರೆ ಬುದ್ಧಿಯಲ್ಲ. ಮೊದಲಿನ ಬೌದ್ಧಿಕ ಸಾಮರ್ಥ್ಯ ಮಾಯವಾಗಿ, ಸಾಮಾನ್ಯರಂತಾಗಿದ್ದ ಆಕೆಯ ಪಾಲಿಗೆ ಮತ್ತೂ ಒಂದು ಅಪಘಾತ ಕಾದಿತ್ತು. ನೆಚ್ಚಿನ ಪತಿ, ಪ್ರೀತಿಯ ಮಗ- ಇಬ್ಬರೂ ಆಕೆಯನ್ನು ತೊರೆದು ನಡೆದರು. ಮೊದಲಿನಷ್ಟು ಪ್ರತಿಭೆಯಿಲ್ಲದ ಪತ್ನಿ, ಹಿಂದಿನಂತಿಲ್ಲದ ಅಮ್ಮ ಈ ಅಪ್ಪ-ಮಗನಿಗೆ ಬೇಡವಾಗಿದ್ದರು. ಆದರೆ ಜೀವನ ಯಾರಿಗಾಗಿಯೂ ನಿಲ್ಲುವುದಿಲ್ಲವಲ್ಲ!

ಮಾನವೀಯತೆ ಎಂಥಾ ಪಾಂಡಿತ್ಯವನ್ನೂ ಮೀರಿದ್ದು ಎಂಬುದಕ್ಕೆ ಸಾಕ್ಷಿಯಂತಿರುವ ಈತನನ್ನು ಪ್ರಪಂಚ ಇಂದಿಗೂ ಹಾಡುತ್ತದೆ, ಹೊಗಳುತ್ತದೆ, ಅಟ್ಟಕ್ಕೇರಿಸುತ್ತದೆ. ಆದರೂ ಇಲ್ಲೊಂದು ಸಂಶಯ…

ಒಟ್ಟಿಗೆ ಬದುಕುವುದಾಗಿ ಪಣ ತೊಟ್ಟ, ನೋವು-ನಲಿವಿನಲ್ಲಿ ಪಿಸುಗುಟ್ಟಿದ ಜೀವದೊಂದಿಗೆ ಹೇಗಿರಬೇಕು ಎಂಬುದು ಆತ ತಿಳಿದ ಯಾವುದೇ ಭಾಷೆಗಳಲ್ಲಿ, ಅರಿತ ಯಾವುದೇ ಧರ್ಮಗಳಲ್ಲಿ ಹೇಳಿಲ್ಲವೇ?

ಮೊನ್ನೆ ನಡೆದ ಗಣಹೋಮಕ್ಕೆ ಶರಾವತಿ ಅತ್ತೆ ಬಂದಿದ್ದಳು. ಶಿವಮೊಗ್ಗದಲ್ಲಿ ನೆಲೆಸಿರುವ ಆಕೆ ತನ್ನ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಶಾಲೆ ರಜೆಯಿದ್ದಾಗ ಮಾತ್ರವೇ ತವರಿಗೆ ಬರುತ್ತಿದ್ದಳು. ಆಕೆಯ ಯಜಮಾನರಂತೂ ಅಪರೂಪಕ್ಕಷ್ಟೇ ಬರುತ್ತಿದ್ದರು. ಆದರೆ ಮಕ್ಕಳ ಪರೀಕ್ಷೆ ಸಮೀಪಿಸುತ್ತಿರುವ ದಿನದಲ್ಲಿ ಆಕೆ ಗಣಹೋಮಕ್ಕೆ ಬಂದಿದ್ದು ಕಂಡು ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಅಚ್ಚರಿಯಾಗಿತ್ತು. ಸದಾ ಸಾಸಿವೆಯಂತೆ ಸಿಡಿಯುತ್ತಿರುತ್ತಿದ್ದ ಆಕೆ ಬಂದಾಗಿನಿಂದಲೂ ಹೆಚ್ಚು ಮಾತು-ಕತೆಯಿಲ್ಲದೆ ಕುಳಿತ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಒಗಟಿನಂತಾಗಿದ್ದಳು. ಪದೇ ಒದೇ ಹಜಾರದ ಮೂಲೆಯತ್ತ ಇಣುಕು ನೋಟ ಹರಿಸಿ, ಏನೋ ತನಿಖೆ ನಡೆಸುತ್ತಿರುವಂತೆ ಕಂಡುಬಂದಳು. ಆಗೀಗೊಮ್ಮೆ ‘ಲೊಚ್‘ಗುಡುತ್ತಾ ನಿಟ್ಟುಸಿರೊಂದನ್ನು ಹೊರಹಾಕುತ್ತಿದ್ದಳು. ಕೆಲಸ-ಕಾರ್ಯಗಳೆಲ್ಲಾ ಮುಗಿಸಿದ ದೊಡ್ಡಮ್ಮ ಸಂಜೆ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಅತ್ತೆಯೊಂದಿಗೆ ಮಾತಿಗೆ ಶುರುವಿಟ್ಟರು.

ಎಂತಕ್ಕೆ ಬರವ್ವು ಹೇಳು ಅತ್ಗೆ? ಅವ್ರಿಗೆ ಇಲ್ಲೆಂತ ಕಿಮ್ಮತ್ತಿದ್ದು ಹೇಳಿ ಬರವ್ವು‘ ಎಂದು ಅತ್ತೆ ಸಿಡಿದಳು. ಎಲ್ಲರ ಚುಚ್ಚು ನುಡಿಗಳಿಂದ ಬೇಸತ್ತು ನಾದಿನಿಯಾದರೂ ಸರಿಯಾಗಿ ಮಾತನಾಡಬಹುದೆಂಬ ಸಹಜ ನಿರೀಕ್ಷೆಯಲ್ಲಿದ್ದ ಸಾಧು ಸ್ವಭಾವದ ದೊಡ್ಡಮ್ಮ ಈ ಮಾತಿನಿಂದ ಮತ್ತಷ್ಟು ನೊಂದುಕೊಂಡರು.

ಹಾಂಗಲ್ಲ ಶರಾವತಿ. ಮನೆ ಬದಿಗೆ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಮಾಡ್ಸಿದ್ದು ಮಾವನೋರಿಗೆ. ಅವ್ರಿಗೆ ವಾತ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ನಡೆಯಲೇ ಆಗ್ತಿತ್ತಿಲ್ಲೆ. ಹಾಂಗಾಗಿ ಶ್ರೀಕಾಂತನೇ ಮಾಡ್ಸಿದ್ದ‘ ಎಂಬ ದೊಡ್ಡಮ್ಮನ ಅಸಹಾಯಕ ವಿವರಣೆಗೆ, ‘ಹೌದಲ್ದ! ಹೆಸರು ಅಪ್ಪಯ್ಯಂದು. ಅನುಕೂಲ ಮಗಂದು. ಯಂಗೇನು ಗೊತ್ತಾಗ್ತಿಲ್ಯ? ಅಪ್ಪಯ್ಯನಿಗೆ ವಾತವೆಂತಾ ಹೊಸದಾ? ಇಷ್ಟು ವರ್ಷ ಇಲ್ಲದ್ದು ಈಗೆಂತಕ್ಕಾಗಿತ್ತು? ಎಲ್ಲಾ ಅಮೆರಿಕದ ಮಹಾತ್ಮೆ!’ ಎಂದು ಇನ್ನಷ್ಟು ವ್ಯಂಗ್ಯವಾಡಿ ಎದ್ದು ಹೋದಳು.

ಮಕ್ಕಳ ಪರೀಕ್ಷೆ ಮುಗಿದು ಬೇಸಿಗೆ ರಜೆ ಆರಂಭವಾಗಿತ್ತು. ಕೋಪಾಕ್ರಾಂತಳಾಗೇ ಇದ್ದ ಶರಾವತಿ ಅತ್ತೆ ಈ ರಜೆಯಲ್ಲಿ ತವರಿಗೆ ಬರಲೇಇಲ್ಲ. ಮಕ್ಕಳನ್ನೂ ಕಳುಹಿಸಲಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಬೆಂಗಳೂರಿನಿಂದ ಕಿರಿಯ ಅತ್ತೆ ಮಾಲಿನಿ ಮೂರು ವರ್ಷದ ಮಗಳೊಂದಿಗೆ ಹಾಜರಾದಳು. ಪುಟ್ಟ ಶ್ರೀನಿಧಿಯ ತಪ್ಪು-ತೊದಲುಗಳಿಂದ ಮನೆಯ ವಾತಾವರಣ ಕೊಂಚ ತಿಳಿಯಾಗಿತ್ತು. ಬೇಸಿಗೆ ಆರಂಭವಾದಂತೆ ಅಜ್ಜನ ಆರೋಗ್ಯ ಸಂಪೂರ್ಣ ಸುಧಾರಿಸಿ, ಮೊದಲಿನಂತೆ ಓಡಾಡಿಕೊಂಡಿದ್ದರು. ಸಂಜೆ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಶ್ರೀನಿಧಿಯೊಂದಿಗೆ ಕೇರಿಯ ಆಚೀಚೆಯ ಮನೆಗಳಿಗೆ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದರು. ಆ ದಿನ ಸಣ್ಣ ಜ್ವರ ಬಂದು ಅಜ್ಜ ಮಲಗಿದ್ದರಿಂದ ಗಲಾಟೆ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದ ನಿಧಿಯನ್ನು ಮಾಲಿನಿ ಅತ್ತೆ ಮತ್ತು ದೊಡ್ಡಮ್ಮ ಪಕ್ಕದ ಮನೆಗೆ ಕರೆದೊಯ್ದರು. ಅಂಗಳದಲ್ಲಿ ಒಣಗಿಸಿದ್ದ ಹಲಸಿನ ಹಪ್ಪಳ ತುಂಬುತ್ತಿದ್ದ ಆಚೆಮನೆ ಯಮುನಜ್ಜಿ, ಮಾಲಿನಿ ಅತ್ತೆಯೊಂದಿಗೆ ಮಾತಿಗೆ ಶುರುವಿಟ್ಟರು.

ಇನ್ನೆಂತ ಇರ್ತು ವಿಶೇಷ ಯಮುನಜ್ಜಿ?’

ಹೂಂ. ಅಮ್ಮ ಬೆಂಗಳೂರಿಗೆ ಬರೋಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಕೂಸು ಹುಟ್ಟಿ ಹದಿನೈದು ದಿನ ಆಗಿತ್ತು. ಅದ್ಕೆ ಹೊಟ್ಟೆ ಸರಿ ಕರಗಿದ್ದಿಲ್ಲೆ‘ ‘ಪಾಪ! ಇಲ್ಲಿನ ತಾಪತ್ರಯ ಮುಗಿಸಿ ಬರಾಡ್ದಾ ನಿನ್ನಮ್ಮ? ಡಾಕ್ಟ್ರು ನಿಂಗೆ ರೆಶ್ಟು ಹೇಳಿದಿದ್ವಲ್ಲಾ… ನೀನೇ ಇಲ್ಲಿಗೆ ಬಪ್ಪದಲ್ದ?’

ತಕ್ಷಣ ವಿಷಯ ಬದಲಿಸಿದ ದೊಡ್ಡಮ್ಮ, ‘ಈ ವರ್ಷ ಯಮ್ಮನೆ ಶ್ರೀಕಾಂತಂಗೆ ಜಾತಕ ತಗತ್ತಾ ಇದ್ಯ ಯಮುನಕ್ಕ. ಎಲ್ಲಾದ್ರೂ ಚೊಲೊ ಕೂಸಿದ್ರೆ ಹೇಳೆ‘ ಎಂದಳು. ‘ಓಹೊ ಅಡ್ಡಿಲ್ಲೆ‘ ಎಂದ ಯಮುನಜ್ಜಿ ಏನನ್ನೊ ನೆನಪಿಸಿಕೊಂಡವಳಂತೆ ಸಣ್ಣ ಧ್ವನಿಯಲ್ಲಿ ಹೇಳತೊಡಗಿದಳು; ‘ಅಲ್ಲ ಮಾರಾಯ್ತಿ, ನಿನ್ನ ಮಾವನೋರಿಗೆ ಹೊಸ ಸಂಡಾಸಿನ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಮಾಡ್ಸಿದ್ರಲ್ಲಾ ಅಂಥದ್ದೇ ತನಗೂ ಬೇಕು. ತನ್ನ ಕೈ-ಕಾಲೂ ನೋವು. ಓಡಾಡಲೇ ಆಗ್ತಿಲ್ಲೆ ಹೇಳಿ ನಮ್ಮನೆಯವ್ರು ಶುರು ಮಾಡಿದ್ದ. ಪೇಟೆಲ್ಲಿ ಅಂಗಡಿ ಹಾಕಲ್ಲೆ ದುಡ್ಡು ಕೊಡಲ್ಲಾಗ್ತಿಲ್ಲೆ ಹೇಳಿದ್ದಕ್ಕೆ ಶಟಗಂಡಿದ್ದ ನಾಣಿ ಈಗಂತೂ ಹಿಸ್ಸೆನೆ ಕೇಳ್ತಿದ್ದ. ಈ ಮನೆಲ್ಲಿ ಯಾವ್ದಕ್ಕೆ ಬೇಕಾದ್ರೂ ದುಡ್ಡಿರ್ತು, ಆನು ಕೇಳಿದ್ರೆ ಮಾತ್ರ ಇರ್ತಿಲ್ಲೆ ಹೇಳಿ ನಿನ್ನೆಯೆಲ್ಲಾ ಕೂಗಾಟ ಅವಂದು…’

ಮರುದಿನ ಬೆಳಗ್ಗೆಯೇ ಹಾಜರಾದ ಆಚಾರಿಯನ್ನು ಕಂಡು ಹುಬ್ಬೇರಿಸಿದ ದೊಡ್ಡಪ್ಪ, ‘ಏನೋ! ಅರಾಮ?’ ಎಂದು ವಿಚಾರಿಸಿದರು. ಹೆಹ್ಹೆ ಎಂದು ಪೆದ್ದ ನಗೆ ಬೀರಿದ ಆಚಾರಿ, ‘ಅಮ್ಮೋರು ಹೇಳಿ ಕಳ್ಸಿದ್ರಪ್ಪಾ‘ ಎಂದ.

ದೊಡ್ಡಪ್ಪ ಕರೆಯುವ ಮೊದಲೇ ಒಳಗಿನಿಂದ ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷರಾದ ದೊಡ್ಡಮ್ಮ, ‘ಮಾವನೋರ ಸಂಡಾಸು ಒಡೆಯದಾ ಅಥ್ವಾ ಕೊಟ್ಟಿಗೆ ಪಕ್ಕದ ಬಚ್ಚಲು ಒಡೆಯದಾ… ಯಾವುದು ಸೋವಿಯಾಗ್ತು?’ ಎಂದು ವಿಚಾರಿಸಿದರು.

ದೊಡ್ಡಮ್ಮನ ಪ್ರಶ್ನೆಗೆ ಕಕ್ಕಾಬಿಕ್ಕಿಯಾದ ದೊಡ್ಡಪ್ಪ, ‘ಕೊಟ್ಟಿಗೆ ಪಕ್ಕದ್ದು ಒಡೆಸಿ…!’

ತಮ್ಮಿಷ್ಟಕ್ಕೆಂದೂ ಎದುರಾಡಿರದ ಹೆಂಡತಿಯ ಈ ಮಾತಿಗೆ ದೊಡ್ಡಪ್ಪನಿಂದ ಯಾವ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆಯೂ ಬರಲಿಲ್ಲ.

(2007ರ ಡಿಸೆಂಬರ್ ನಲ್ಲಿ ಪ್ರಜಾವಾಣಿ ಸಾಪ್ತಾಹಿಕದಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಟವಾದ ಕಥೆ.)

***********

‘ಶಿ ಶ್ಶೀ! ನಿಂಗೆ ಪೂರಾ ಮಳ್ಳು ಶ್ರೀಕಾಂತ! ಜಗುಲಿ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ಅದನ್ನೆಲ್ಲಾ ಮಾಡಲ್ಲಾಗ್ತ? ಅದೆಲ್ಲಾ ನಿನ್ಮನೆ ಅಮೆರಿಕದಲ್ಲಿ ಆಗ್ತು, ನಮ್ಮನೆಲ್ಲಲ್ಲ…’ ಎಂದ ಅಜ್ಜಿ, ಈ ಸಲಹೆಯನ್ನು ಖಡಾಖಂಡಿತವಾಗಿ ವಿರೋಧಿಸಿದರು. ಅಜ್ಜಿ ಮಾತ್ರವಲ್ಲ, ಅಜ್ಜನೂ ಇದಕ್ಕೆ ಒಪ್ಪಲಿಲ್ಲ. ದೂರದಲ್ಲಿರುವ ಶೌಚಾಲಯಕ್ಕೆ ತೆರಳಲು ತನಗೇನೂ ಸಮಸ್ಯೆಯಿಲ್ಲ ಎಂದು ವಾದಿಸಿ, ‘ನಿನ್ನ ಅಮೆರಿಕ ಬಿಡು, ಊರಿದೊಂದು ದಾರಿಯಾದ್ರೆ, ಪೋರಂಗೊಂದು ದಾರಿ‘ ಎಂದು ಪರದೇಶವನ್ನು ಸಣ್ಣದಾಗಿ ಲೇವಡಿ ಮಾಡಿದರು. ‘ಅಷ್ಟು ದೂರದಲ್ಲಿ ಬಚ್ಚಲು ಮಾಡ್ಸದು ಬ್ಯಾಡ ಹೇಳಿದ್ರೂ ಕೇಳದ ಭಾವನೋರು ಈಗೆಂತ ಮಾಡ್ತ್ರಡ?’ ಎಂದು ಕಿರಿಯ ಸೊಸೆ ಕುಟುಕಿದರು. ಆದರೆ ಅಜ್ಜನ ಬವಣೆ ನೋಡಲಾಗದ ಶ್ರೀಕಾಂತ, ಯಾರ ಮಾತಿಗೂ ಸೊಪ್ಪು ಹಾಕದೆ ಮರುದಿನವೇ ಆಚಾರಿಗೆ ಬರಲು ಹೇಳಿದ. ಸಣ್ಣ ಕೆಲಸವಾದ್ದರಿಂದ ಮತ್ತು ಬಜೆಟ್ಟೂ ಶ್ರೀಕಾಂತನದೇ ಆದ್ದರಿಂದ ಎಂಟ್ಹತ್ತು ದಿನಗಳಲ್ಲೇ ಕಮೋಡ್ ನಿರ್ಮಾಣಗೊಂಡು ಬಳಕೆಗೆ ಸಿದ್ಧವಾಯಿತು, ಆದರೆ ಸಮಸ್ಯೆ ಆರಂಭವಾಗಿದ್ದೇ ಇಲ್ಲಿಂದ ಮುಂದೆ. ಮೈ-ಕೈ-ಕಾಲಿಗೆಲ್ಲಾ ತಾಗಿಸಿಕೊಂಡು ಕಮೋಡ್ ಮೇಲೆ ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳಲು ಅಜ್ಜ ಸುತಾರಾಂ ಒಪ್ಪಲಿಲ್ಲ. ‘ಇದೆಂಥ ಕೊಳಕು! ಯಂಗೆ ಬ್ಯಾಡ‘ ಎಂದು ಮಕ್ಕಳಂತೆ ರಚ್ಚೆ ಹಿಡಿದರು. ಅಂತು ಅವರನ್ನು ಒಪ್ಪಿಸಲು ತಾನು ಕಲಿತ ಬುದ್ಧಿಯನ್ನೆಲ್ಲಾ ಶ್ರೀಕಾಂತ ಖರ್ಚು ಮಾಡಬೇಕಾಯಿತು, ಕಾಗದಕ್ಕೆ ದೈವೀ ಸ್ವರೂಪ ನೀಡಿದ್ದ ಅವರ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಅದನ್ನು ಟಾಯ್ಲೆಟ್ ಪೇಪರಿನಂತೆ ಬಳಸುವುದನ್ನು ಊಹಿಸುವುದೂ ಸಾಧ್ಯವಿರಲಿಲ್ಲ. ‘ರಾಮರಾಮಾ! ನಮ್ಮನೆಲ್ಲಿ ನೀರಿಗೆಂತ ಬರಗಾಲವಾ?’ ಎಂದು ಕುಪಿತರಾಗಿ ಟಿಷ್ಯೂ ಬಿಸಾಡಿದರು. ಆದರೆ ಕಮೋಡ್ ಬಳಸಲು ಆರಂಭಿಸಿದ ಕೆಲವು ದಿನಗಳ ನಂತರ ತಮ್ಮ ಆರೋಗ್ಯಕ್ಕಿದು ಅನುಕೂಲವೇ ಎಂಬುದು ಅಜ್ಜನಿಗೆ ಮನವರಿಕೆಯಾಯಿತು, ಅಜ್ಜಿಗೂ ನಿರಂತರ ಪತಿ ಸೇವೆಯಿಂದ ಕೊಂಚ ಬಿಡುವು ದೊರೆಯಿತು.

**************

‘ಅಲ್ಲಿಂದ ಮೇಲಿನ ರಸ್ತೆಯಲ್ಲಿ ಓಡಾಡೊ ಜನರೆಲ್ಲಾ ಕಾಣ್ತ. ಅಷ್ಟು ದೂರದಿಂದ ಮಿಂದ್ಕಂಡು ಒದ್ದೆ ಬಟ್ಟೆಲ್ಲಿ ಬಪ್ಪಲೆ ಸರಿಯಾಗ್ತಿಲ್ಲೇಂತ ಎಷ್ಟು ಹೇಳಿದ್ರೂ ಭಾವನ ಕಿವಿಗೆ ಬಿಜ್ಜಿಲ್ಲೆ. ಈಗ ಮನೆ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಲ್ಲ, ಒಳಗೇ ಬಂತು ನೋಡು ಸಂಡಾಸು. ಅಮೆರಿಕದಲ್ಲಿದ್ದ ಮಗ ಎಂತ ಮಾಡಿದ್ರೂ ಚಂದ ಬಿಡು‘ ಎಂದು ಅಮ್ಮನೂ ಘಾಟು ಹೆಚ್ಚಿಸಿದಳು.

(2007ರ ಡಿಸೆಂಬರ್ ನಲ್ಲಿ ಪ್ರಜಾವಾಣಿ ಸಾಪ್ತಾಹಿಕದಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಟವಾದ ಕಥೆಯ ಮೊದಲರ್ಧ ಭಾಗವಿದು. ದೊಡ್ಡ ಕಥೆಯಾದ್ದರಿಂದ ಹೀಗೆ ಮಾಡಬೇಕಾಯ್ತು)

ಆ ದಿನ ಹೊಸ ತರಂಗ ಬರುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ದೊಡ್ಡವರ ಕೈಗೆ ಸಿಗುವ ಮೊದಲೇ ನಾವಿಬ್ಬರು (ನಾನು, ನನ್ನತ್ತೆ ಮಗಳು) ಎಳೆದಾಡುತ್ತಿದ್ದೆವು. ನನಗಿಂತ ಅವಳು ಕೊಂಚ ದೊಡ್ಡವಳೂ ಬಲಶಾಲಿಯೂ ಆದ್ದರಿಂದ ಪುಸ್ತಕ ಅವಳ ಕೈಗೆ (ಹರಿಯದೆ ಇಡಿಯಾಗಿಯೇ) ಹೋಯಿತು. ಬಾಲವನ ತೆಗೆದ ಅವಳು ‘ನಿಮ್ಮಜ್ಜಿ ನಿಂಗೆ ಪತ್ರ ಬರೆದಿದ್ದಾರೆ ನೋಡೆ‘ ಎಂದು ಕೂಗಿದಳು.

ನೋಡಿದರೆ… ನಿಜಕ್ಕೂ ಅಜ್ಜಿ ನಂಗೆ ಬರೆದ ಪತ್ರ! ‘ಅಲಕಾಗೆ ಅಜ್ಜಿಯ ಪತ್ರ‘ ಎಂಬ ಒಕ್ಕಣೆ ಹೊಂದಿದ ಚೌಕುಳಿ ಜಾಗದಲ್ಲಿ ಒಂದು ಪತ್ರವಿತ್ತು. ‘ಪ್ರೀತಿಯ ಅಲಕಾ,’ ಎಂದು ಶುರುವಾದ ಪತ್ರವನ್ನು ‘ನಿನ್ನ ಅಜ್ಜಿ‘ ಎಂದು ಮುಗಿಯುವವರೆಗೂ ಒಂದಕ್ಷರ ಬಿಡದೆ ಓದಿದೆ. ಅಜ್ಜಿ ನಿಜಕ್ಕೂ ಪತ್ರ ಬರೆದುಬಿಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ ಎಂದು ಸಂಭ್ರಮಿಸಿ, ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಹೇಳಿಕೊಂಡು ಓಡಾಡಿದೆ.

ಪ್ರತಿ ಬಾರಿಯ ಪತ್ರದಲ್ಲೂ ಅಜ್ಜಿಯದು ಒಂದಿಷ್ಟು ಹಿತವಚನಗಳು ಇರುತ್ತಿದ್ದವು. ಬೆಳಗ್ಗೆ ಎದ್ದಾಗಿನಿಂದ ಹಿಡಿದು, ಹಲ್ಲುಜ್ಜಿ, ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿ, ತಿಂಡಿ ತಿಂದು, ಶಾಲೆಗೆ ಹೋಗಿ…. ರಾತ್ರಿ ಮಲಗುವವರೆಗಿನ ಹಲವಾರು ವಿಷಯಗಳನ್ನು ‘ನಮ್ಮಜ್ಜಿ‘ ಪತ್ರದಲ್ಲಿ ಬರೆಯುತ್ತಿದ್ದರು. ಅದನ್ನು ಶಾಲೆಯಲ್ಲೂ ಒಂದಿಬ್ಬರಿಗೆ ತೋರಿಸಿ ಡೌಲು ಮಾಡಿದೆ. ಅವರು ‘ವಾ…’ ಎಂದು ಬಾಯಿಬಿಟ್ಟಾಗ ನನ್ನ ತಲೆ ಮುಟ್ಟಿ ನೋಡಿದ್ದರೆ ಅಲ್ಲೊಂದು ಕೋಡೂ ಮೊಳೆದಿರುತ್ತಿತ್ತೇನೊ!

ಆದರೆ ಹೊಸ ತರಂಗವನ್ನು ಕಸಿದುಕೊಂಡು ನನ್ನತ್ತೆ ಮಗಳು ನನಗಿಂತ ಮೊದಲೇ ‘ನಮ್ಮಜ್ಜಿ‘ ಪತ್ರ ಓದುವುದು ಕಂಡು ಸಿಕ್ಕಾಪಟ್ಟೆ ಸಿಟ್ಟು ಬರುತ್ತಿತ್ತು. ‘ನಮ್ಮಜ್ಜಿ ಪತ್ರ ನೀಯಾಕೆ ಓದದು?’ ಇಂದ ಶುರುವಾಗುತ್ತಿದ್ದ ಜಗಳ, ‘ಮಾನಿಲ್ಲ, ಮರ್ಯಾದಿಲ್ಲ, ಕುನ್ನಿಬಾಲ ನೆಟ್ಟಗಿಲ್ಲ‘ ಎನ್ನುವವರೆಗೆ ಹೋಗಿ, ಮಲ್ಲ ಯುದ್ಧವೂ ಆರಂಭವಾಗಿ ಸಂಧಾನಕ್ಕೆ ಹಿರಿಯರು ಬರಬೇಕಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಆದರೆ ನನ್ನಜ್ಜಿ ನನಗೇ ನೇರ ಪತ್ರ ಬರೆಯದೆ ತರಂಗದಲ್ಲಿ ಯಾಕೆ ಬರೆಯುತ್ತಿದ್ದಾರೆ ಎಂಬ ಸಂಶಯ ಒಂದು ದಿನವೂ ಬರಲಿಲ್ಲವಲ್ಲ!

ಅತಿಯಾದರೆ ಅಮೃತವೂ ವಿಷವಂತೆ… ಬುದ್ಧಿಮಾತು ಸಹ! ಬೆಳಗ್ಗೆ ಆರಕ್ಕೆ ಏಳು, ರಾತ್ರಿ ಬೇಗ ಮಲಗು, ಶಾಲೆಯಿಂದ ಬಂದ ತಕ್ಷಣ ಹೋಮ್ ವರ್ಕ್ ಮಾಡಿಕೊ, ತರಕಾರಿ ತಿನ್ನು, ಅತಿಯಾಗಿ ಚಾಕಲೇಟ್ ತಿನ್ನುವುದರಿಂದ ಹಲ್ಲು ಹಾಳಾಗುತ್ತದೆ… ಇಂಥ ಮಾತುಗಳು ಎಷ್ಟು ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಇಷ್ಟವಾಗಬಹುದು? ‘ನಮ್ಮಜ್ಜಿ‘ ಇಂಥ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಬರೆಯುವುದು, ಅಮ್ಮ ನನ್ನನ್ನು ಹಿಡಿದು ಕೂರಿಸಿ ಅದನ್ನು ಓದಿಸುವುದು ಎಲ್ಲವೂ ನನಗೆ ಅಪಥ್ಯವಾಗತೊಡಗಿತು. ಕೊನೆಗೊಂದು ದಿನ ಅಜ್ಜಿಯ ಪತ್ರವೂ ನಿಂತು ಹೋಯಿತು.

ಇಷ್ಟೆಲ್ಲಾ ನೆನಪಾಗಿದ್ದು ಯಾಕೇಂದ್ರೆ, ಮೊನ್ನೆ ಕಬೋರ್ಡ್ ಸ್ವಚ್ಛ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಾಗ ಪ್ರಶಾಂತಣ್ಣ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದ ‘ಅಲಕಾಗೆ ಅಜ್ಜಿಯ ಪತ್ರ‘ ಪುಸ್ತಕ ಸಿಕ್ಕಿತು. ಪುಸ್ತಕದ ಮೊದಲ ಪುಟದಲ್ಲಿ ‘ಇದನ್ನು ಓದಿದ ಮೇಲಾದ್ರೂ ಹಲ್ಲುಜ್ಜಿ, ಸ್ನಾನ ಮಾಡು‘ ಎಂದು ಬರೆದಿತ್ತು!

ನನ್ನ ಕನ್ನಡಿ ನನ್ನನ್ನು ಯಾವತ್ತೂ ಪ್ರಪಂಚದಲ್ಲಿ ನೀನೇ ಸುಂದರಿ ಎಂದು ಹೇಳಿರಲಿಲ್ಲ; ನಿನಗಿಂತ ಹಿಮಶ್ವೇತೆ ಸುಂದರಿ ಎಂದೂ ಹೇಳಿರಲಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ನೀ ಕುರೂಪಿಯಲ್ಲ ಎಂದು ಸಮಾಧಾನ ಹೇಳುತ್ತಿತ್ತು; ಪ್ರಕೃತಿ ನಿನಗೇನೂ ತಾರತಮ್ಯ ಮಾಡಿಲ್ಲ ಎಂಬ ವಿಶ್ವಾಸ ತುಂಬುತ್ತಿತ್ತು. ನೂರಾರು ಜಾಹೀರಾತುಗಳಲ್ಲಿ ಬರುವಂಥ ನುಣುಪಾದ ಕೆನ್ನೆ, ಕಪ್ಪು-ದಟ್ಟ ಮುಂಗುರುಳು, ಜೋಡಿಸಿಟ್ಟಂತಹ ದಂತಪಂಕ್ತಿ, ಕೆತ್ತಿಟ್ಟಂತಹ ಹುಬ್ಬು, ತಿದ್ದಿ-ತೀಡಿದ ಕಣ್ಣುಗಳು ಇವ್ಯಾವುದೂ ನಿನಗಿಲ್ಲ; ಇವೆಲ್ಲ ಇಲ್ಲದಿದ್ದ ಮಾತ್ರಕ್ಕೆ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುವುದು ಏನೂ ಇಲ್ಲ ಎಂಬ ಸತ್ಯವನ್ನು ಮನದಟ್ಟು ಮಾಡಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಆದರೆ ಈಗೀಗ…

ಹಾಳು ಕನ್ನಡಿ! ನನ್ನ ಮೇಲೇನು ದ್ವೇಷವೊ ಅದಕ್ಕೆ! ಈ ಕನ್ನಡಿ ಬಿಡುವ ಬುರುಡೆಯನ್ನು ನಂಬಲು ನನಗೇನು ಅರುಳು-ಮರುಳಲ್ಲ, ಇನ್ನೂ ನಲವತ್ತೇ ವರ್ಷ. ಇದು ತೋರಿಸುವಂತೆ ನನ್ನ ಮುಖದಲ್ಲಿ ಸುಕ್ಕುಗಳಿಲ್ಲ; ನನಗೇನು ಪ್ರಾಯ ಮಾಸಿದೆಯೇ? ಕಣ್ಣಿನ ಸುತ್ತ ಬೆಂದು ಹೋದ ಚರ್ಮವಿಲ್ಲ; ನನಗೇನು ಬಂತು ಅಂಥಾ ನಿದ್ದೆಗೇಡು! ಸೊಂಟದ ಸುತ್ತ ಟಯರು ಬಂದಿಲ್ಲ; ಆರೋಗ್ಯದ ಬಗ್ಗೆ ಅಷ್ಟೊಂದು ಕಾಳಜಿ ವಹಿಸುತ್ತೇನಲ್ಲಾ. ಕೆನ್ನೆ ಜೋತು ಬಿದ್ದಿಲ್ಲ; ನನ್ನಜ್ಜಿಯನ್ನು ಹೋಲುತ್ತೇನೆ ನಿಜ, ಆದರೆ ಈಗಲೇ ಅಜ್ಜಿಯಾಗಲು ಸಾಧ್ಯವೇ? ಬಿಳಿ ಕೂದಲು ಬರಲಂತೂ ಸಾಧ್ಯವೇ ಇಲ್ಲ; ಅಮ್ಮನಂತೆ ಕಡು ಕಪ್ಪು ಕೂದಲು ನನ್ನದು. ಹಾಗಾದರೆ ಈ ಕನ್ನಡಿಯಲ್ಲಿ ಇರುವವರು ಯಾರು?

ಅಮ್ಮ ಅನ್ನುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ನೆನಪಾಯಿತು… ನಲವತ್ತರ ಪ್ರಾಯಕ್ಕೆ ಅವಳೆಷ್ಟೊಂದು ಚೆಲುವೆಯಾಗಿದ್ದಳು. ನಾಲ್ಕು ಮಕ್ಕಳ ತಾಯಿ ಎಂದು ಯಾರಾದರೂ ಊಹಿಸಿಬಿಟ್ಟರೆ ಮತ್ತೆ ಕೇಳಿ! ದಿನಾ ಒಂಬತ್ತು ಜನರ ಸಂಸಾರಕ್ಕೆ ಜೀತ ಮಾಡಿದರೂ ಒಂದು ದಿನ ‘ಉಶ್ಶಪ್ಪಾ‘ ಎಂದವಳಲ್ಲ. ಮನೆ ತುಂಬಿ ತುಳುಕುವಷ್ಟು ನೆಂಟರು ಬಂದರೂ ಅವರ ಚಾಕರಿ ಮಾಡಲು ಬೇಸರಿಸಿದವಳಲ್ಲ. ಅಪ್ಪನ ಆದಾಯ ಮನೆಗೆಲ್ಲಿ ಸಾಕು ಎಂದು ಕೊರಗಿದವಳಲ್ಲ; ಅವಳ ಮುಖದಲ್ಲಿದ್ದ ಸಂತೃಪ್ತಿ ಕಂಡೇ ನಮಗೆ ಖುಷಿಯಾಗಿ ಬಿಡುತ್ತಿತ್ತು. ನಲವತ್ತೇನು, ಐವತ್ತಾದರೂ ಅವಳ ನೆತ್ತಿ ಬೋಳಾಗಿ ಚರ್ಮ ಇಳಿಬಿದ್ದಿರಲಿಲ್ಲ. ಬಿಳಿ ಕೂದಲಂತೂ ಹುಡುಕಬೇಕಿತ್ತು. ಅಂಥ ಅಮ್ಮನ ಮಗಳು ನಾನು… ಅದೆಲ್ಲಾ ಈ ಕ್ಷುದ್ರ ಕನ್ನಡಿಗೆಲ್ಲಿ ತಿಳಿಯಬೇಕು!

ಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ ಒಗಟುಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಅದ್ಯಾವುದೊ ಪಾಠ ಮಾಡುವಾಗ, ಒಂದಿಷ್ಟು ಒಗಟುಗಳನ್ನು ಬರೆದು ತರುವಂತೆ ನಮ್ಮ ಟೀಚರ್ ಹೇಳಿದ್ದರು. ‘ದುಡ್ಡು ಕೊಟ್ಟು ದುಃಖ ಕೊಂಡ್ಕೊ‘ ಈರುಳ್ಳಿ ಬಗ್ಗೆ ಅಮ್ಮ ಹೇಳಿಕೊಟ್ಟ ಈ ಒಗಟು ಮಾತ್ರ ಚನ್ನಾಗಿ ನೆನಪಿದೆ. ಆದರೆ ಅದೀಗ ಒಗಟಾಗಿ ಉಳಿದಿಲ್ಲ, ಅರ್ಥವಾಗಿದೆ! ಆ ಸೈಟು ಖರೀದಿಸುವಾಗ ಅಮ್ಮ ಹೇಳಿದ್ದಳು, ‘ಸೈಟಿಗೇ 25 ಲಕ್ಷ ಕೊಟ್ಟರೆ ಮನೆ ಹ್ಯಾಗೆ ಕಟ್ತೀರಮ್ಮಾ?’ ಅಪ್ಪನ ಪಿತ್ರಾರ್ಜಿತ ಮನೆಯ ಹೊರತಾಗಿ ಯೋಚಿಸದ ಅಮ್ಮನಿಂದ ಮನೆ ಕಟ್ಟುವ ಬಗ್ಗೆ ಸಲಹೆ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಬಹುದೇ? ಅದೂ ನಾನು… ಅಷ್ಟು ದೊಡ್ಡ ಕಂಪನಿಯಲ್ಲಿ ಕಾರ್ಪೊರೇಟ್ ಕಮ್ಯುನಿಕೇಶನ್ ಆಫೀಸರ್ ಆಗಿರುವ ನಾನು! ಕಳೆದ ನಾಲ್ಕು ವರ್ಷಗಳಿಂದ ಸೈಟಿಗೆ ಮಾಡಿದ ಸಾಲದ EMI ತುಂಬುತ್ತಿದ್ದೇವೆ ನಾವಿಬ್ಬರು. ಇನ್ನೆರಡು ವಷರ್ಗಳಲ್ಲೇ ಈ ಸಾಲ ತೀರಬಹುದು, ಮನೆ ಕಟ್ಟಲು ಹೊಸ ಸಾಲ ಮಾಡಬಹುದು. ಅದೇನು ಅಂಥಾ ಚಿಂತೆಯಲ್ಲ ಬಿಡಿ.

ನನ್ಮಗಳು ಈ ವರ್ಷ ಎಸ್ಸೆಸ್ಸೆಲ್ಸಿ. ಹಾಗಂತ ಅವಳಿಗೂ ಪದೇ ಪದೇ ನೆನಪು ಮಾಡಬೇಕು. ಹಾಳಾದೋಳು! ಓದುವುದೆ ಇಲ್ಲ. ಅವಳಿಗೇಂತ ನಾನು ಮಾಡದ ಕೆಲಸವೇ ಇಲ್ಲ, ಈಡೇರಿಸದ ಬೇಡಿಕೆಯೂ ಇಲ್ಲವೇನೊ. ಒಳ್ಳೆಯ ಕಾಲೇಜಿನಲ್ಲಿ ಸೀಟು ಬೇಕೆಂದರೆ 95% ಆದರೂ ಬರಬೇಡವೇ? ‘ಆ ಮಗುನ್ಯಾಕೆ ಗೋಳು ಹುಯ್ಕೊತೀಯೆ? ನೀವೆಲ್ಲಾ ಓದಿದ್ದೆಷ್ಟು ನಾನು ಕಂಡಿಲ್ವಾ‘ ಅಂತಾಳೆ ಅಮ್ಮ. ಅದಕ್ಕೇ… 40 ಸಾವಿರ ಸಂಬಳ ಎಣಿಸಲು ನಾನು 15 ವರ್ಷ ದುಡಿಯಬೇಕಾಯ್ತು. ನನ್ಮಗಳು ಹಾಗಾಗಬಾರದಲ್ಲಾ!

ಪ್ರತಿ ಬಾರಿ ಊರಿಗೆ ಹೋದಾಗಲೂ ಅಮ್ಮ ಹೇಳುವುದು ಅದೇ ಮಾತು… ಸಿನೆಮಾಗಳಲ್ಲಿ ಹೇಳಿದಂತೆ; ‘ಇದ್ಯಾಕೆ ಇಷ್ಟೊಂದು ಸೊರಗಿದೀಯ? ಊಟ-ತಿಂಡಿ ಮಾಡಲ್ವೇ?’ ನಿಜ ಹೇಳುತ್ತೇನೆ, ಆರೋಗ್ಯದ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ನಾನ್ಯಾವತ್ತೂ ರಾಜಿ ಆಗುವುಲ್ಲ. ಬೆಳಗ್ಗೆ ತಿಂಡಿಗೆ ಬ್ರೆಡ್ಡೊ, ಸೀರಿಯಲ್ಲೊ, ಮ್ಯಾಗಿನೊ ತಪ್ಪದೆ ತಿನ್ನುತ್ತೀನಿ. ಮಧ್ಯಾಹ್ನ ತಿನ್ನುವುದೂ ಒಳ್ಳೆಯ ಕಂಪನಿಗಳ ರೆಡಿ ಫುಡ್ಡೆ ಅಥವಾ ನಮ್ಮದೇ ಕಂಪನಿಯ ಕೆಫೆಟೇರಿಯದಲ್ಲಿ. ಇಲ್ಲೇ ಮನೆಯ ಹತ್ತಿರ ಒಂದು ಅಂಗಡಿಯಲ್ಲಿ ಬಗೆ ಬಗೆಯ ರೊಟ್ಟಿ, ಪಲ್ಯ, ಚಿತ್ರಾನ್ನಗಳು ದೊರೆಯುತ್ತವೆ. ಎಲ್ಲಾ ಹೋಮ್ ಮೇಡ್. ರಾತ್ರಿಗೆ ತಿನ್ನುವುದು ಅದನ್ನೇ. ವಾರಾಂತ್ಯದಲ್ಲಿ ಒಂದು ದಿನ ಹೊಟೆಲ್ ನಲ್ಲಿ ತಿಂದರೂ ಇನ್ನೊಂದು ದಿನ ನಾನೇ ಅಡುಗೆ ಮಾಡುತ್ತೀನಿ. ಅದೆಲ್ಲಾ ಅಮ್ಮನಿಗೆ ಅರ್ಥವಾಗಲ್ವಲ್ಲ.

ಇದೆಲ್ಲಾ ಆ ಕ್ಷುದ್ರ ಕನ್ನಡಿಗೆ ಗೊತ್ತಾಗಲ್ಲ, ಬಿಡಿ.

‘ನನ್ನ ಮದ್ವೆ ಕಣೆ, ಮುಂದಿನ ತಿಂಗಳು‘ ಎಂದವಳು ಹೇಳಿದಾಗ ಸಂತಸದ ನಡುವೆಯೂ ಒಂದೆಳೆ ಬೇಸರ ಹಾದು ಹೋಗಿತ್ತು. ಈ ರೀತಿ ಮದುವೆಯಾಗುವ ಸನ್ನಿವೇಶ ಯಾರಿಗೂ ಎದುರಾಗದಿರಲಿ ಎಂಬ ಆಶಯದ ಜತೆಗೆ, ಅವಳಂತೆ ಬಾಳುತ್ತಿರುವ ಹುಡುಗಿಯರಿಗೆ ಅವಳಂತೆಯೇ ಹೊಸ ಬದುಕು ಎದುರಾಗಲಿ ಎಂಬ ಹಾರೈಕೆ.

ಮದುವೆಯಾದ ಒಂದೇ ತಿಂಗಳಿಗೆ ನನ್ನೊಡಗೆ ‘ಮುನ್ನಾಭಾಯ್ MBBS’ ನೋಡಲು ಬಂದಿದ್ದಳು. ಈಗಿನ್ನೂ ಮದುವೆಯಾದವಳು, ಗಂಡನ ಬಿಟ್ಟು ಹೀಗೆಲ್ಲಾ ಗೆಳತಿ ಜತೆ ಸುತ್ತಾಡಿದರೆ ಏನು ಚೆನ್ನ ಎಂಬುದು ನನ್ನ ದುಗುಡ. ಆದರೆ ಆತ ಹೈದರಾಬಾದ್ಗೆ ಮರಳಿರುವನೆಂದೂ, ಅಲ್ಲಿ ಮನೆ ಮಾಡಿದ ಮೇಲೆ ತನ್ನ ಕರೆಸಿಕೊಳ್ಳುವನೆಂದೂ ತಿಳಿಸಿದಳು. ಗಂಡನೊಡನೆ ಗೂಡು ಸೇರಿದ ನಾಲ್ಕೇ ತಿಂಗಳಲ್ಲಿ 1+1=3 ಎಂಬ ತುಂಟ SMS ಕಳಿಸಿದ್ದಳಲ್ಲ!

ಆ ದಿನ ಅವಳಮ್ಮನ ಮನೆಗೆ ಹೋಗಿದ್ದೆ… ಕೆಲವೇ ಮಿಲಿ ಮೀಟರ್ ಉದ್ದದ ಕೆಂಪು ತುಟಿ, ತೀರಾ ನಾಜೂಕಾದ ಪುಟ್ಟ ಮುಷ್ಟಿ, ಬೋಳು ತಲೆಯ, ನಿದ್ದೆಯಲ್ಲೇ ನಗುತ್ತಿದ್ದ ಮುದ್ದು ಮಗುವನ್ನು ನೋಡಲು. ಮಗು ಅವಳಂತಿತ್ತೋ, ಅವಳ ಗಂಡನಂತಿತ್ತೋ ತಿಳಿಯಲಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಅವಳಲ್ಲಿದ್ದ ಸಂಭ್ರಮ ನನ್ನನ್ನೂ ಆವರಿಸಿತ್ತು. ತನ್ನ ಗಂಡನೂ ಬೆಂಗಳೂರಿಗೇ ಬರುವ ಪ್ರಯತ್ನದಲ್ಲಿದ್ದಾನೆ. ತಾನು ಇಲ್ಲೇ ಬೇರೆ ಕೆಲಸ ಹುಡುಕಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೇನೆ. ತನ್ನತ್ತೆ ಮಾವನಿಗೆ ಅವನೊಬ್ಬನೇ ಮಗನಾದ್ದರಿಂದ ಎಲ್ಲರೂ ಮಲ್ಲೇಶ್ವರದ ಮನೆಯಲ್ಲೇ ಇರುತ್ತೇವೆ ಎಂದೆಲ್ಲಾ ದವಡೆ ಕರಗುವಷ್ಟು ಮಾತಾಡಿದ್ದಳು.

ಅವಳ ಗಂಡ ಹೈದರಾಬಾದ್ ಬಿಟ್ಟಿದ್ದೇನೋ ನಿಜ; ಆದರೆ ಸೇರಿದ್ದು ಬೆಂಗಳೂರಲ್ಲ, ಚೆನ್ನೈ. ಇತ್ತ ಬೆಂಗಳೂರಲ್ಲಿ, ದಿನವಿಡೀ ದುಡಿದು ಮನೆಗೆ ಬಂದ ಆಕೆಯನ್ನು ಅತ್ತೆ-ಮಾವ ವಿಶ್ವಾಸದಿಂದಲೇ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದರು, ಮೊಮ್ಮಗುವನ್ನು ಎದೆಗವಚಿಕೊಂಡು ಸಾಕುತ್ತಿದ್ದರು. ತನ್ನ ಪಿಸು ಮಾತು ಕೇಳುವಷ್ಟು, ಬಿಸಿಯುಸಿರು ತಾಗುವಷ್ಟು ಸನಿಹದಲ್ಲಿ ಆತ ಇರಬಾರದೇ ಎಂಬ ಅವಳ ಕೊರಗು ಮುದ್ದು ಮಗುವಿನ ಮುಖ ಕಂಡು ಕರಗುತ್ತಿತ್ತು. ನನ್ನ ಬದುಕಿನ ಬಂಡಿಯೂ ವೇಗ ಪಡೆದುಕೊಂಡಿದ್ದರಿಂದ ನಾವಿಬ್ಬರು ಫೋನಿನಲ್ಲಿ ಗುಸುಗುಟ್ಟುವುದೂ ಅಪರೂಪವಾಗಿತ್ತು.