Feeds:
ಲೇಖನಗಳು
ಟಿಪ್ಪಣಿಗಳು

Archive for ಮಾರ್ಚ್, 2008

ಹೊರಳುಹಾದಿ (ಭಾಗ-2)

ಹಾಗೆ ನೋಡಿದರೆ ದೊಡ್ಡಪ್ಪ ಕಂಜೂಸಿಯೇನಲ್ಲ. ಆದರೆ ಜಿಗುಟು ಸ್ವಭಾವದಿಂದಾಗಿ ಕೆಲವು ವಿಷಯಗಳಲ್ಲಿ ತಮ್ಮ ಪಟ್ಟು ಸಡಿಲಿಸುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಈಗ ಶ್ರೀಕಾಂತನ ಮಾತಿಗೆ ಮೆದುವಾಗುತ್ತಿದ್ದುದನ್ನು ಕಂಡು ಅವರ ಮೊದಲ ಮಗ ಶ್ರೀನಿವಾಸ ಸೆಟೆದುಕೊಂಡಿದ್ದ. ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಕೃಷಿ ಮಾಡಿಕೊಂಡಿರುವ ಹುಡುಗರಿಗೆ ವಧು ಸಿಗುವುದೇ ಕಷ್ಟವಾಗಿ, ಇದರ ಬಿಸಿ ಶ್ರೀನಿವಾಸನನ್ನೂ ತಟ್ಟಿತ್ತು. ಮೂವತ್ತಾದ ತಾನು ಮನೆಯಲ್ಲಿದ್ದರೂ, ಇಪ್ಪತ್ತೈದರ ಸಾಫ್ಟ್ ವೇರ್ ತಮ್ಮನಿಗೆ ಜನ ಜಾತಕ ಕೊಡಲು ಮುಂದಾದಾಗ ಕೊಂಚ ಅಧೀರನಾಗಿದ್ದ. ಮನೆಯಲ್ಲಿದ್ದರೂ ಅಡ್ಡಿಯಿಲ್ಲ ಎಂದು ಅಪರೂಪಕ್ಕೆ ಮುಂದಾಗುವ ಕನ್ಯಾಪಿತರು ನಮ್ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಮೂಲಸೌಕರ್ಯವೇ ಇಲ್ಲದ್ದನ್ನು ಗಮನಿಸಿ ಹಿಂದೆ ಸರಿಯುತ್ತಿದ್ದರು. ಹಾಗೂ ಹೀಗೂ ಹುಡುಗಿ ಸಿಕ್ಕು ಮದುವೆಯಾದರೂ, ಆಕೆ ಶ್ರೀನಿವಾಸನ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಬರಲಿಲ್ಲ. ಬೆಳ್ಳಗೆ ಚಂದದ ಆಳ್ತನ ಇರುವ ತನಗೆ ಕೊಂಚ ಕಪ್ಪು ಮತ್ತು ಸ್ವಲ್ಪ ಹೆಚ್ಚೇ ದಪ್ಪವಿರುವ ಹೆಂಡತಿ ಸಿಕ್ಕಿದ ಬಗ್ಗೆ ಆತನಿಗೆ ಬೇಸರವಿತ್ತು. ಈಗ ಮಾಡಿಸಿದಂತಹ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯನ್ನು ಎರಡು ವರ್ಷಗಳ ಮೊದಲೇ ಮಾಡಿಸಿದ್ದರೆ ತನಗೆ ಚಂದದ ಹೆಂಡತಿ ಸಿಕ್ಕುತ್ತಿದ್ದಳಲ್ಲಾ, ಮನೆ ಮೂಲ ಸೌಕರ್ಯಕ್ಕೂ ವಿದೇಶದಿಂದಲೇ ಆಜ್ಞೆ ಬರಬೇಕೆ ಎಂಬುದು ಆತನ ಸಿಟ್ಟಿನ ಮೂಲವಾಗಿತ್ತು.

ಮೊನ್ನೆ ನಡೆದ ಗಣಹೋಮಕ್ಕೆ ಶರಾವತಿ ಅತ್ತೆ ಬಂದಿದ್ದಳು. ಶಿವಮೊಗ್ಗದಲ್ಲಿ ನೆಲೆಸಿರುವ ಆಕೆ ತನ್ನ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಶಾಲೆ ರಜೆಯಿದ್ದಾಗ ಮಾತ್ರವೇ ತವರಿಗೆ ಬರುತ್ತಿದ್ದಳು. ಆಕೆಯ ಯಜಮಾನರಂತೂ ಅಪರೂಪಕ್ಕಷ್ಟೇ ಬರುತ್ತಿದ್ದರು. ಆದರೆ ಮಕ್ಕಳ ಪರೀಕ್ಷೆ ಸಮೀಪಿಸುತ್ತಿರುವ ದಿನದಲ್ಲಿ ಆಕೆ ಗಣಹೋಮಕ್ಕೆ ಬಂದಿದ್ದು ಕಂಡು ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಅಚ್ಚರಿಯಾಗಿತ್ತು. ಸದಾ ಸಾಸಿವೆಯಂತೆ ಸಿಡಿಯುತ್ತಿರುತ್ತಿದ್ದ ಆಕೆ ಬಂದಾಗಿನಿಂದಲೂ ಹೆಚ್ಚು ಮಾತುಕತೆಯಿಲ್ಲದೆ ಕುಳಿತ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಒಗಟಿನಂತಾಗಿದ್ದಳು. ಪದೇ ಒದೇ ಹಜಾರದ ಮೂಲೆಯತ್ತ ಇಣುಕು ನೋಟ ಹರಿಸಿ, ಏನೋ ತನಿಖೆ ನಡೆಸುತ್ತಿರುವಂತೆ ಕಂಡುಬಂದಳು. ಆಗೀಗೊಮ್ಮೆಲೊಚ್ಗುಡುತ್ತಾ ನಿಟ್ಟುಸಿರೊಂದನ್ನು ಹೊರಹಾಕುತ್ತಿದ್ದಳು. ಕೆಲಸಕಾರ್ಯಗಳೆಲ್ಲಾ ಮುಗಿಸಿದ ದೊಡ್ಡಮ್ಮ ಸಂಜೆ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಅತ್ತೆಯೊಂದಿಗೆ ಮಾತಿಗೆ ಶುರುವಿಟ್ಟರು.

ಗಣಹೋಮಕ್ಕೆ ನೀ ಬತ್ತಿಲ್ಯೇನ ಮಾಡಿದಿದ್ದಿ. ಆದ್ರೆ ಬಂದಿದ್ದಕ್ಕೆ ಖುಷಿ ಆತೆ ಶರಾವತಿ. ಯಜಮಾನ್ರೂ ಬಂದಿದ್ರೆ ಚೊಲೊ ಆಗಿತ್ತು…”

ಎಂತಕ್ಕೆ ಬರವ್ವು ಹೇಳು ಅತ್ಗೆ? ಅವ್ರಿಗೆ ಇಲ್ಲೆಂತ ಕಿಮ್ಮತ್ತಿದ್ದು ಹೇಳಿ ಬರವ್ವುಎಂದು ಅತ್ತೆ ಸಿಡಿದಳು. ಎಲ್ಲರ ಚುಚ್ಚು ನುಡಿಗಳಿಂದ ಬೇಸತ್ತು ನಾದಿನಿಯಾದರೂ ಸರಿಯಾಗಿ ಮಾತನಾಡಬಹುದೆಂಬ ಸಹಜ ನಿರೀಕ್ಷೆಯಲ್ಲಿದ್ದ ಸಾಧು ಸ್ವಭಾವದ ದೊಡ್ಡಮ್ಮ ಮಾತಿನಿಂದ ಮತ್ತಷ್ಟು ನೊಂದುಕೊಂಡರು.

ಇನ್ನೆಂತದು? ಯನ್ನ ಮದುವೆಯಾಗಿ ಹದಿನೈದು ವರ್ಷಾತು. ಆಗ್ಲಿಂದ ಅವ್ರು ಹೇಳ್ತಿದ್ದ ಮನೆಗೊಂದು ಟಾಯ್ಲೆಟ್ ಮಾಡ್ಸಿ ಹೇಳಿ. ಕಡಿಗಂತೂ ಅವ್ರ ಉಪಕಾರಕ್ಕೆ ಹೇಳಿ ಅದ್ನ ಮಾಡ್ಸಿದ್ರೂ ಬೇಕಾಬಿಟ್ಟಿ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಮಾಡ್ಸಿದ್ದ ಅಣ್ಣಯ್ಯ. ಈಗ ಮಗ ಹೇಳಿದ್ದೆಲ್ಲಾ ವೇದವಾಕ್ಯ. ಅಳಿಯನ ಮಾತೂಂದ್ರೆ ಎಷ್ಟು ಕಿಮ್ಮತ್ತು ಹೇಳಿ ಗೊತ್ತಾತಲ್ಲ ಎಂದು ಅತ್ತೆ ವಿಷ ಉಗುಳಿದಳು.’

ಹಾಂಗಲ್ಲ ಶರಾವತಿ. ಮನೆ ಬದಿಗೆ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಮಾಡ್ಸಿದ್ದು ಮಾವನೋರಿಗೆ. ಅವ್ರಿಗೆ ವಾತ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ನಡೆಯಲೇ ಆಗ್ತಿತ್ತಿಲ್ಲೆ. ಹಾಂಗಾಗಿ ಶ್ರೀಕಾಂತನೇ ಮಾಡ್ಸಿದ್ದ ಎಂಬ ದೊಡ್ಡಮ್ಮನ ಅಸಹಾಯಕ ವಿವರಣೆಗೆ, ‘ಹೌದಲ್ದ! ಹೆಸರು ಅಪ್ಪಯ್ಯಂದು. ಅನುಕೂಲ ಮಗಂದು. ಯಂಗೇನು ಗೊತ್ತಾಗ್ತಿಲ್ಯ? ಅಪ್ಪಯ್ಯನಿಗೆ ವಾತವೆಂತಾ ಹೊಸದಾ? ಇಷ್ಟು ವರ್ಷ ಇಲ್ಲದ್ದು ಈಗೆಂತಕ್ಕಾಗಿತ್ತು? ಎಲ್ಲಾ ಅಮೆರಿಕದ ಮಹಾತ್ಮೆ!’ ಎಂದು ಇನ್ನಷ್ಟು ವ್ಯಂಗ್ಯವಾಡಿ ಎದ್ದು ಹೋದಳು.

************

ಮಕ್ಕಳ ಪರೀಕ್ಷೆ ಮುಗಿದು ಬೇಸಿಗೆ ರಜೆ ಆರಂಭವಾಗಿತ್ತು. ಕೋಪಾಕ್ರಾಂತಳಾಗೇ ಇದ್ದ ಶರಾವತಿ ಅತ್ತೆ ರಜೆಯಲ್ಲಿ ತವರಿಗೆ ಬರಲೇಇಲ್ಲ. ಮಕ್ಕಳನ್ನೂ ಕಳುಹಿಸಲಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಬೆಂಗಳೂರಿನಿಂದ ಕಿರಿಯ ಅತ್ತೆ ಮಾಲಿನಿ ಮೂರು ವರ್ಷದ ಮಗಳೊಂದಿಗೆ ಹಾಜರಾದಳು. ಪುಟ್ಟ ಶ್ರೀನಿಧಿಯ ತಪ್ಪುತೊದಲುಗಳಿಂದ ಮನೆಯ ವಾತಾವರಣ ಕೊಂಚ ತಿಳಿಯಾಗಿತ್ತು. ಬೇಸಿಗೆ ಆರಂಭವಾದಂತೆ ಅಜ್ಜನ ಆರೋಗ್ಯ ಸಂಪೂರ್ಣ ಸುಧಾರಿಸಿ, ಮೊದಲಿನಂತೆ ಓಡಾಡಿಕೊಂಡಿದ್ದರು. ಸಂಜೆ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಶ್ರೀನಿಧಿಯೊಂದಿಗೆ ಕೇರಿಯ ಆಚೀಚೆಯ ಮನೆಗಳಿಗೆ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದರು. ದಿನ ಸಣ್ಣ ಜ್ವರ ಬಂದು ಅಜ್ಜ ಮಲಗಿದ್ದರಿಂದ ಗಲಾಟೆ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದ ನಿಧಿಯನ್ನು ಮಾಲಿನಿ ಅತ್ತೆ ಮತ್ತು ದೊಡ್ಡಮ್ಮ ಪಕ್ಕದ ಮನೆಗೆ ಕರೆದೊಯ್ದರು. ಅಂಗಳದಲ್ಲಿ ಒಣಗಿಸಿದ್ದ ಹಲಸಿನ ಹಪ್ಪಳ ತುಂಬುತ್ತಿದ್ದ ಆಚೆಮನೆ ಯಮುನಜ್ಜಿ, ಮಾಲಿನಿ ಅತ್ತೆಯೊಂದಿಗೆ ಮಾತಿಗೆ ಶುರುವಿಟ್ಟರು.

ಇದೆಂತೆ ಮಾಲಿನಿ, ಸುಮಾರು ದೊಡ್ಡ ಹೊಟ್ಟೆ ಕಾಣ್ತು. ಇನ್ನೇನಾದ್ರೂ ವಿಶೇಷ ಇದ್ದಾ?”

ಇನ್ನೆಂತ ಇರ್ತು ವಿಶೇಷ ಯಮುನಜ್ಜಿ?’

ಮತ್ತೆ…? ಕೂಸಿನ ಬಾಣಂತಿಯಾದಾಗ ಹೊಟ್ಟೆ ಸರಿ ಕರಗಿಸಿದ್ದಿಲ್ಯ? ನಿನ್ನಮ್ಮನೇ ಅಲ್ದ ಬಾಣಂತನ ಮಾಡಿದ್ದು?”

ಹೂಂ. ಅಮ್ಮ ಬೆಂಗಳೂರಿಗೆ ಬರೋಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಕೂಸು ಹುಟ್ಟಿ ಹದಿನೈದು ದಿನ ಆಗಿತ್ತು. ಅದ್ಕೆ ಹೊಟ್ಟೆ ಸರಿ ಕರಗಿದ್ದಿಲ್ಲೆಪಾಪ! ಇಲ್ಲಿನ ತಾಪತ್ರಯ ಮುಗಿಸಿ ಬರಾಡ್ದಾ ನಿನ್ನಮ್ಮ? ಡಾಕ್ಟ್ರು ನಿಂಗೆ ರೆಶ್ಟು ಹೇಳಿದಿದ್ವಲ್ಲಾನೀನೇ ಇಲ್ಲಿಗೆ ಬಪ್ಪದಲ್ದ?’

ಇಲ್ಲೆಂತ ಇತ್ತು ಆಗ? ಒಂದು ಸರಿ ಬಚ್ಚಲಿನ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯಾದ್ರೂ ಇತ್ತಾ? ಎಷ್ಟ್ ಹೇಳಿದ್ರೂ ಅಣ್ಣಯ್ಯ ಕೇಳಿದ್ನಿಲ್ಲೆ. ಯಾವ ಬಾಣಂತೀರಿಗೂ ಆಗಗಿದ್ದ ತ್ರಾಸು ನಿಂಗ್ ಮಾತ್ರ ಆಗ್ತಾ ಹೇಳೆಲ್ಲಾ ಕೇಳಿದ್ದಅತ್ತೆ ಅಸಮಾಧಾನ ಹೊರ ಹಾಕಿದಳು.

ತಕ್ಷಣ ವಿಷಯ ಬದಲಿಸಿದ ದೊಡ್ಡಮ್ಮ, ‘ ವರ್ಷ ಯಮ್ಮನೆ ಶ್ರೀಕಾಂತಂಗೆ ಜಾತಕ ತಗತ್ತಾ ಇದ್ಯ ಯಮುನಕ್ಕ. ಎಲ್ಲಾದ್ರೂ ಚೊಲೊ ಕೂಸಿದ್ರೆ ಹೇಳೆಎಂದಳು.ಓಹೊ ಅಡ್ಡಿಲ್ಲೆಎಂದ ಯಮುನಜ್ಜಿ ಏನನ್ನೊ ನೆನಪಿಸಿಕೊಂಡವಳಂತೆ ಸಣ್ಣ ಧ್ವನಿಯಲ್ಲಿ ಹೇಳತೊಡಗಿದಳು; ‘ಅಲ್ಲ ಮಾರಾಯ್ತಿ, ನಿನ್ನ ಮಾವನೋರಿಗೆ ಹೊಸ ಸಂಡಾಸಿನ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಮಾಡ್ಸಿದ್ರಲ್ಲಾ ಅಂಥದ್ದೇ ತನಗೂ ಬೇಕು. ತನ್ನ ಕೈಕಾಲೂ ನೋವು. ಓಡಾಡಲೇ ಆಗ್ತಿಲ್ಲೆ ಹೇಳಿ ನಮ್ಮನೆಯವ್ರು ಶುರು ಮಾಡಿದ್ದ. ಪೇಟೆಲ್ಲಿ ಅಂಗಡಿ ಹಾಕಲ್ಲೆ ದುಡ್ಡು ಕೊಡಲ್ಲಾಗ್ತಿಲ್ಲೆ ಹೇಳಿದ್ದಕ್ಕೆ ಶಟಗಂಡಿದ್ದ ನಾಣಿ ಈಗಂತೂ ಹಿಸ್ಸೆನೆ ಕೇಳ್ತಿದ್ದ. ಮನೆಲ್ಲಿ ಯಾವ್ದಕ್ಕೆ ಬೇಕಾದ್ರೂ ದುಡ್ಡಿರ್ತು, ಆನು ಕೇಳಿದ್ರೆ ಮಾತ್ರ ಇರ್ತಿಲ್ಲೆ ಹೇಳಿ ನಿನ್ನೆಯೆಲ್ಲಾ ಕೂಗಾಟ ಅವಂದು…’

****************

ಮರುದಿನ ಬೆಳಗ್ಗೆಯೇ ಹಾಜರಾದ ಆಚಾರಿಯನ್ನು ಕಂಡು ಹುಬ್ಬೇರಿಸಿದ ದೊಡ್ಡಪ್ಪ, ‘ಏನೋ! ಅರಾಮ?’ ಎಂದು ವಿಚಾರಿಸಿದರು. ಹೆಹ್ಹೆ ಎಂದು ಪೆದ್ದ ನಗೆ ಬೀರಿದ ಆಚಾರಿ, ‘ಅಮ್ಮೋರು ಹೇಳಿ ಕಳ್ಸಿದ್ರಪ್ಪಾಎಂದ.

ದೊಡ್ಡಪ್ಪ ಕರೆಯುವ ಮೊದಲೇ ಒಳಗಿನಿಂದ ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷರಾದ ದೊಡ್ಡಮ್ಮ, ‘ಮಾವನೋರ ಸಂಡಾಸು ಒಡೆಯದಾ ಅಥ್ವಾ ಕೊಟ್ಟಿಗೆ ಪಕ್ಕದ ಬಚ್ಚಲು ಒಡೆಯದಾಯಾವುದು ಸೋವಿಯಾಗ್ತು?’ ಎಂದು ವಿಚಾರಿಸಿದರು.

ದೊಡ್ಡಮ್ಮನ ಪ್ರಶ್ನೆಗೆ ಕಕ್ಕಾಬಿಕ್ಕಿಯಾದ ದೊಡ್ಡಪ್ಪ, ‘ಕೊಟ್ಟಿಗೆ ಪಕ್ಕದ್ದು ಒಡೆಸಿ…!’

‘…ಒಡೆಸಿ ಹಿತ್ತಲಕಡೆಗೆ ಎರಡು ಬಚ್ಚಲು, ಎರಡು ಸಂಡಾಸಿನ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಮಾಡಕ್ಕಾಗ್ತು. ಇದೆಲ್ಲಾ ಬೇಕಾಪ್ಪದು ಮಾವನೋರಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಅಲ್ಲ…’

ತಮ್ಮಿಷ್ಟಕ್ಕೆಂದೂ ಎದುರಾಡಿರದ ಹೆಂಡತಿಯ ಮಾತಿಗೆ ದೊಡ್ಡಪ್ಪನಿಂದ ಯಾವ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆಯೂ ಬರಲಿಲ್ಲ.

ಮನೆ ಒಡಿಯದು ಬ್ಯಾಡ ಅಂದ್ರೆ ಅವೆರಡರಲ್ಲಿ ಒಂದನ್ನ ಒಡೆಯದೇ ಆಗ್ತುಎಂದ ದೊಡ್ಡಮ್ಮ, ಆಚಾರಿಯೊಂದಿಗೆ ಕೊಟ್ಟಿಗೆ ಕಡೆ ದಾಪುಗಾಲಿಕ್ಕಿದರು.

 

(2007ರ ಡಿಸೆಂಬರ್ ನಲ್ಲಿ ಪ್ರಜಾವಾಣಿ ಸಾಪ್ತಾಹಿಕದಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಟವಾದ ಕಥೆ.)

Read Full Post »

ಹೊರಳುಹಾದಿ

ಅದು ಹೆಸರಿಗಷ್ಟೇ ಅಮೆರಿಕಾ. ಅಲ್ಲೆಲ್ಲಾ ಅಮೆರಿಕದ್ದು ಎಂತದೂ ಸಿಕ್ತಿಲ್ಲೆ. ಎಲ್ಲವೂ ಚೀನಾ, ಕೊರಿಯಾ, ಮಲೇಷ್ಯಾ, ಭಾರತ, ಶ್ರೀಲಂಕದ್ದೇಯ…’ ಜಗುಲಿಯ ಮೇಲೆ ಕೂತು ಕವಳ ಹಾಕುತ್ತಿದ್ದ ದೊಡ್ಡಪ್ಪ ಆಚೀಚೆ ಮನೆಯ ವಾರಿಗೆಯ ದೋಸ್ತರೊಂದಿಗೆ ದೊಡ್ಡ ದನಿಯಲ್ಲಿ ಪಟ್ಟಾಂಗ ಹೊಡೆಯುತ್ತಿದ್ದರು. ‘ಉಡಲ್ಲೆತೊಡಲ್ಲೆ ಚೀನಾದ ವಸ್ತ್ರ, ಹಾಸಲ್ಲೆಹೊದಿಯಲ್ಲೆ ಕೊರಿಯಾದ ಬಟ್ಟೆ, ಉಂಬಲ್ಲೆತಿಂಬಲ್ಲೆ ಹೋದ್ರೂ ಬೇರೆ ದೇಶದಲ್ಲಿ ಬೆಳೆದಿದ್ದೇ ಸಿಕ್ತಡ. ಶೀತಕೆಮ್ಮಿಗೆ ಔಷಧ ಬೇಕಂದ್ರೂ ಚೀನಾದಿಂದ್ಲೇ ಬರೋ ಅಂದ್ರೆ ಎಲ್ಲಿಗೆ ಬಂತು ಜಾಗತೀಕರಣ…’ ಸುದ್ದಿ ಬಿಗಿಯುವುದರಲ್ಲಿ ಸದಾ ಮುಂದೆಯೇ ಇದ್ದ ದೊಡ್ಡಪ್ಪ ಈಗಂತೂ ಸಿಕ್ಕಾಪಟ್ಟೆ ತೇಜಿ ಮೇಲಿದ್ದರು. ಕಾರಣಅಮೆರಿಕದಲ್ಲಿರುವ ಅವರ ಕಿರಿಯ ಮಗ ಶ್ರೀಕಾಂತ ಮೊನ್ನೆಯಷ್ಟೇ ಬಂದು ಹೋಗಿದ್ದ. ಎಲ್ಲಿಗೆ ಹೋದರೂ ಒಂದಿಷ್ಟು ಸುದ್ದಿ ಹೆಕ್ಕಿಕೊಂಡು ಬಂದು ರಂಗುರಂಗಾಗಿ ಬಣ್ಣಿಸುತ್ತಿದ್ದ ದೊಡ್ಡಪ್ಪ, ಅಮೆರಿಕದಲ್ಲಿರುವ ಮಗ ಬಂದು ಹೋದಾಗಿನಿಂದ ಭಾಗಶಃ ರಾವಣನಂತಾಗಿದ್ದರುತಲೆ ಹತ್ತಲ್ಲದಿದ್ದರೂ ಬಾಯಿ ಹತ್ತಾಗಿತ್ತು! ಮನೆಗೆ ನೆಂಟರು ಬಂದರೂ ಅದೇ ಸುದ್ದಿ, ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ದೋಸ್ತರು ಸಿಕ್ಕರೂ ಅದೇ ಮಾತು, ಬಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಪರಿಚಿತರು ಸಿಕ್ಕರೂ ಅದೇ ವಿಷಯಒಟ್ಟಾರೆ ಅವರು ಅಮೆರಿಕದ ಸನ್ನಿ ಹಿಡಿದಂತೆ ಆಡತೊಡಗಿದ್ದರು. ಎರಡು ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದೆ ಅಮೆರಿಕಕ್ಕೆ ತೆರಳಿದ್ದ ಶ್ರೀಕಾಂತ, ಮೊದಲ ಬಾರಿಗೆ ಮನೆಗೆ ಬಂದು ಹೋಗಿದ್ದ. ಆತ ಬಂದಿದ್ದು ಮೂರು ವಾರಗಳಿಗೆ ಆದರೂ ಮೂರು ವರ್ಷಕ್ಕಾಗುವಷ್ಟು ಸುದ್ದಿಯನ್ನು ದೊಡ್ಡಪ್ಪ ಸಂಗ್ರಹಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದರು.

ಹಾಗೆ ನೋಡಿದರೆ ಹೊರ ದೇಶಗಳ ವಿದ್ಯಮಾನ ನಮ್ಮನೆ ತಲುಪಿದ್ದು ಇದೇ ಮೊದಲೇನಲ್ಲ. ಮನೆಗೆ ಟೀವಿ, ಅದಕ್ಕೊಂದು ಆಳೆತ್ತರದ ಆ್ಯಂಟೆನಾ ಐದಾರು ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದೆಯೇ ಬಂದಿವೆ. ಮೊದಲಿಗೆ, ಆ್ಯಂಟೆನಾಗೆ ಸಿಗ್ನಲ್ ಸಿಗಲೆಂದು ಭಾರಿ ಎತ್ತರದ ಮರದ ಮೇಲೆ ಅದನ್ನು ಕಟ್ಟಲಾಗಿತ್ತು. ಆದರೆ ಧೀರ್ಘ ಮಳೆಗಾಲವಿರುವ ನಮ್ಮ ಮಲೆನಾಡಿನಲ್ಲಿ, ಜೋರು ಮಳೆಯೊ ಗಾಳಿಯೊ ಬಂದಾಕ್ಷಣ ಹಾಳು ಆ್ಯಂಟೆನಾ ನಿರ್ದಾಕ್ಷಿಣ್ಯವಾಗಿ ತನ್ನ ದಿಕ್ಕು ಬದಲಿಸಿಬಿಡುತ್ತಿತ್ತು. ಮಳೆ ನಿಲ್ಲುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಮರ ಹತ್ತಿ ಆ್ಯಂಟೆನಾ ತಿರುಗಿಸುವಾತಸಾಕಾಚಿತ್ರ ಬಂತಾಎಂದು ಕೂಗುವುದೇನು; ‘ಹೋಬಂತು ಬಂತುಹೋತುಪೂರ್ತಿ ಹೋತುಇನ್ನೊಂಚೂರು ವಾರೆ ಮಾಡು…’ ಎಂದು ಅಂಗಳದಲ್ಲಿ ನಿಂತವ ಬೊಬ್ಬಿರಿಯುವುದೇನು; ಟಿವಿ ನೋಡುವುದೆಂದರೆ ಯಜ್ಞದಂತಾಗಿತ್ತು. ಆದರೆ ಈಗ ನಾಲ್ಕು ವರ್ಷಗಳಿಂದ ನಮ್ಮನೆ ಅಂಗಳದ ಒಂದು ಭಾಗವನ್ನು ಬೃಹತ್ ಗಾತ್ರದ ಡಿಷ್ ಆ್ಯಂಟೆನಾ ನುಂಗಿ ಹಾಕಿದ್ದು, ಟಿವಿ ಎಷ್ಟೊತ್ತಿಗೂ ಒದರುತ್ತಿರುತ್ತದೆ. ದೇಶವಿದೇಶಗಳ ಸುದ್ದಿಯನ್ನು ಟಿವಿ ಕೆಲ ಮಟ್ಟಿಗೆ ತಿಳಿಸಿದರೂ, ಮನೆ ಮಗ ಬಂದು ಹೇಳಿದಂತಾಗುತ್ತದೆಯೇ?

***********

ಶ್ರೀಕಾಂತ ಬಂದ ಸಮಯದಲ್ಲೇ ನಮ್ಮಜ್ಜ ಹಾಸಿಗೆ ಹಿಡಿದಿದ್ದರು. ಬರಾಬ್ಬರಿ ಎಂಟೂವರೆ ದಶಕಗಳನ್ನು ಕಂಡಿದ್ದ ಅಜ್ಜನನ್ನು ಮಳೆಗಾಲ, ಚಳಿಗಾಲ ಬಂತೆಂದರೆ ವಾತದ ಭೂತ ಬಾಧಿಸುತ್ತಿತ್ತು, ಕೆಲವೊಮ್ಮ ವಾತ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಮೊಣಕಾಲುಗಳು ಊದಿ ಕುಂಟೆಯಂತಾಗಿ ಹೆಜ್ಜೆ ಎತ್ತಿಡಲೇ ಆಗದೆ, ಎಲ್ಲವೂ ಮಲಗಿದಲ್ಲೇ ಎಂಬ ಸ್ಥಿತಿಗೆ ಬರುತ್ತಿದ್ದರು. ಶ್ರೀಕಾಂತ ಬಂದಾಗಲೂ ಹಾಗೇ ಆಗಿತ್ತು. ಊಟತಿಂಡಿ, ಸ್ನಾನಸಂಧ್ಯಾವಂದನೆಗಳೆಲ್ಲಾ ಹೇಗೊ ನಡೆಯುತ್ತಿದ್ದವು. ಆದರೆ ಶೌಚಕಾರ್ಯ ಮಾತ್ರ ತೀರಾ ತೊಡಕಾಗಿಬಿಟ್ಟಿತ್ತು. ಬಹುಪಾಲು ಮಲೆನಾಡಿನ ಮನೆಗಳಂತೆ, ನಮ್ಮನೆ ಬಚ್ಚಲು ಮತ್ತು ಶೌಚಾಲಯ ಮನೆಗೆ ಅಂಟಿಕೊಂಡಿರದೆ ಅನತಿ ದೂರದಲ್ಲಿತ್ತು. ಅಲ್ಲಿಗೆ ಅಜ್ಜನನ್ನು ಕರೆದೊಯ್ಯುವುದು ಹೇಗೆ? ಒಮ್ಮೆ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋದರೂ, ನಡೆಯಲೇ ಆಗದ ಅವರು ಎದ್ದುಕೂತು ಮಾಡುವುದು ಹೇಗೆ? ಸಮಸ್ಯೆಗೆ ಪರಿಹಾರ ಎಂಬಂತೆ ಅಜ್ಜ ಮಲಗುತ್ತಿದ್ದ ಹಜಾರಕ್ಕೆ ತಾಗಿಸಿ ಸಣ್ಣದೊಂದು ಕಮೋಡ್ ಹೊಂದಿದ ಶೌಚಾಲಯ ನಿರ್ಮಿಸಬೇಕೆಂಬ ಸಲಹೆ ಶ್ರೀಕಾಂತನಿಂದ ಬಂತು.

ಶಿ ಶ್ಶೀ! ನಿಂಗೆ ಪೂರಾ ಮಳ್ಳು ಶ್ರೀಕಾಂತ! ಜಗುಲಿ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ಅದನ್ನೆಲ್ಲಾ ಮಾಡಲ್ಲಾಗ್ತ? ಅದೆಲ್ಲಾ ನಿನ್ಮನೆ ಅಮೆರಿಕದಲ್ಲಿ ಆಗ್ತು, ನಮ್ಮನೆಲ್ಲಲ್ಲ…’ ಎಂದ ಅಜ್ಜಿ, ಸಲಹೆಯನ್ನು ಖಡಾಖಂಡಿತವಾಗಿ ವಿರೋಧಿಸಿದರು. ಅಜ್ಜಿ ಮಾತ್ರವಲ್ಲ, ಅಜ್ಜನೂ ಇದಕ್ಕೆ ಒಪ್ಪಲಿಲ್ಲ. ದೂರದಲ್ಲಿರುವ ಶೌಚಾಲಯಕ್ಕೆ ತೆರಳಲು ತನಗೇನೂ ಸಮಸ್ಯೆಯಿಲ್ಲ ಎಂದು ವಾದಿಸಿ, ‘ನಿನ್ನ ಅಮೆರಿಕ ಬಿಡು, ಊರಿದೊಂದು ದಾರಿಯಾದ್ರೆ, ಪೋರಂಗೊಂದು ದಾರಿಎಂದು ಪರದೇಶವನ್ನು ಸಣ್ಣದಾಗಿ ಲೇವಡಿ ಮಾಡಿದರು. ‘ಅಷ್ಟು ದೂರದಲ್ಲಿ ಬಚ್ಚಲು ಮಾಡ್ಸದು ಬ್ಯಾಡ ಹೇಳಿದ್ರೂ ಕೇಳದ ಭಾವನೋರು ಈಗೆಂತ ಮಾಡ್ತ್ರಡ?’ ಎಂದು ಕಿರಿಯ ಸೊಸೆ ಕುಟುಕಿದರು. ಆದರೆ ಅಜ್ಜನ ಬವಣೆ ನೋಡಲಾಗದ ಶ್ರೀಕಾಂತ, ಯಾರ ಮಾತಿಗೂ ಸೊಪ್ಪು ಹಾಕದೆ ಮರುದಿನವೇ ಆಚಾರಿಗೆ ಬರಲು ಹೇಳಿದ. ಸಣ್ಣ ಕೆಲಸವಾದ್ದರಿಂದ ಮತ್ತು ಬಜೆಟ್ಟೂ ಶ್ರೀಕಾಂತನದೇ ಆದ್ದರಿಂದ ಎಂಟ್ಹತ್ತು ದಿನಗಳಲ್ಲೇ ಕಮೋಡ್ ನಿರ್ಮಾಣಗೊಂಡು ಬಳಕೆಗೆ ಸಿದ್ಧವಾಯಿತು, ಆದರೆ ಸಮಸ್ಯೆ ಆರಂಭವಾಗಿದ್ದೇ ಇಲ್ಲಿಂದ ಮುಂದೆ. ಮೈಕೈಕಾಲಿಗೆಲ್ಲಾ ತಾಗಿಸಿಕೊಂಡು ಕಮೋಡ್ ಮೇಲೆ ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳಲು ಅಜ್ಜ ಸುತಾರಾಂ ಒಪ್ಪಲಿಲ್ಲ. ‘ಇದೆಂಥ ಕೊಳಕು! ಯಂಗೆ ಬ್ಯಾಡ ಎಂದು ಮಕ್ಕಳಂತೆ ರಚ್ಚೆ ಹಿಡಿದರು. ಅಂತು ಅವರನ್ನು ಒಪ್ಪಿಸಲು ತಾನು ಕಲಿತ ಬುದ್ಧಿಯನ್ನೆಲ್ಲಾ ಶ್ರೀಕಾಂತ ಖರ್ಚು ಮಾಡಬೇಕಾಯಿತು, ಕಾಗದಕ್ಕೆ ದೈವೀ ಸ್ವರೂಪ ನೀಡಿದ್ದ ಅವರ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಅದನ್ನು ಟಾಯ್ಲೆಟ್ ಪೇಪರಿನಂತೆ ಬಳಸುವುದನ್ನು ಊಹಿಸುವುದೂ ಸಾಧ್ಯವಿರಲಿಲ್ಲ. ‘ರಾಮರಾಮಾ! ನಮ್ಮನೆಲ್ಲಿ ನೀರಿಗೆಂತ ಬರಗಾಲವಾ?’ ಎಂದು ಕುಪಿತರಾಗಿ ಟಿಷ್ಯೂ ಬಿಸಾಡಿದರು. ಆದರೆ ಕಮೋಡ್ ಬಳಸಲು ಆರಂಭಿಸಿದ ಕೆಲವು ದಿನಗಳ ನಂತರ ತಮ್ಮ ಆರೋಗ್ಯಕ್ಕಿದು ಅನುಕೂಲವೇ ಎಂಬುದು ಅಜ್ಜನಿಗೆ ಮನವರಿಕೆಯಾಯಿತು, ಅಜ್ಜಿಗೂ ನಿರಂತರ ಪತಿ ಸೇವೆಯಿಂದ ಕೊಂಚ ಬಿಡುವು ದೊರೆಯಿತು.

**************

ಶ್ರೀಕಾಂತ ಬಂದು ಹೋದಾಗಿನಿಂದ ಚಿಕ್ಕಮ್ಮ ಕೊಂಚ ಅಸಮಾಧಾನದಲ್ಲಿದ್ದರು. ಸಾಧ್ಯವಿದ್ದಲ್ಲೆಲ್ಲಾ ದೊಡ್ಡಮ್ಮನಿಗೆ ಕುಟುಕುತ್ತಿದ್ದರು. ‘ಮನಿಂದ ಮಾರು ದೂರದಲ್ಲಿ ಬಚ್ಚಲು ಮಾಡ್ಸಿದ್ರೆ ಬರಿ ಅಲವರಿಕೆ. ರಾತ್ರಿಯೆಲ್ಲಾ ಎದ್ದು ಹೋಗೋಂದ್ರೆ ತ್ರಾಸು. ಹೊರಗಿಪ್ಪ ಹೆಂಗಸ್ರಿಗಂತೂ ಕರ್ಕರೆ ಹೇಳಿ ಎಷ್ಟ್ ಹೇಳಿದ್ರೂ ಭಾವನೋರು ಕೇಳಿದ್ರಿಲ್ಲೆ. ಈಗ ಮಗ ಮಾಡಿದ್ದೆಲ್ಲಾ ಲಾಯ್ಕಾಗ್ತುಎಂದು ದೊಡ್ಡದೊಂದು ಒಗ್ಗರಣೆ ಹಾಕೇಬಿಟ್ಟರು.

ಅಲ್ಲಿಂದ ಮೇಲಿನ ರಸ್ತೆಯಲ್ಲಿ ಓಡಾಡೊ ಜನರೆಲ್ಲಾ ಕಾಣ್ತ. ಅಷ್ಟು ದೂರದಿಂದ ಮಿಂದ್ಕಂಡು ಒದ್ದೆ ಬಟ್ಟೆಲ್ಲಿ ಬಪ್ಪಲೆ ಸರಿಯಾಗ್ತಿಲ್ಲೇಂತ ಎಷ್ಟು ಹೇಳಿದ್ರೂ ಭಾವನ ಕಿವಿಗೆ ಬಿಜ್ಜಿಲ್ಲೆ. ಈಗ ಮನೆ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಲ್ಲ, ಒಳಗೇ ಬಂತು ನೋಡು ಸಂಡಾಸು. ಅಮೆರಿಕದಲ್ಲಿದ್ದ ಮಗ ಎಂತ ಮಾಡಿದ್ರೂ ಚಂದ ಬಿಡುಎಂದು ಅಮ್ಮನೂ ಘಾಟು ಹೆಚ್ಚಿಸಿದಳು.

ಇದೇ ವಿಷಯವಾಗಿ ಮುನಿದು ಹಿಸ್ಸೆ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಪಕ್ಕದಲ್ಲೇ ಬೇರೆ ಮನೆ ಮಾಡಿಕೊಂಡಿದ್ದ ಕಿರಿಯ ಸೊಸೆಯಂತೂ ಇದೀಗ ಕೈ ತಟ್ಟಿ ಆಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದಳು. ಬಹು ಕಾಲದಿಂದ ಸಾಗರ ಪೇಟೆಯಲ್ಲೇ ನೆಲೆಸಿದ್ದ ಆಕೆಯ ತವರು ಮನೆಯವರು ಮೂಲ ಸೌಕರ್ಯವಿಲ್ಲ ಎಂಬ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ನಮ್ಮನೆಗೆ ಬರುವುದೇ ಅಪರೂಪವಾಗಿತ್ತು. ಬಂದರೂ, ಹೀಗೆ ಬಂದು ಹಾಗೆ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದರು. ‘ನಮ್ಮನೆಯವ್ರು ಮೋಟರ್ ಸೈಕಲ್ಲಿಂದ ಬಿದ್ದು ಕಾಲು ಮುರ್ಕಂಡಾಗ ಸಾಮಾನ್ಯ ತ್ರಾಸ್ ಪಡಲ್ಲೆ. ಈಗಿದ್ದ ಸಂಡಾಸಿಗೇ ಕಮೋಡ್ ಕುರ್ಚಿ ಸಿಗ್ತಡ ಪೇಟೆಲ್ಲಿ ಅಂದ್ರೆ ಭಾವ್ ಗಳು ತಗಂಬರಕ್ಕೆ ಬಿಡ್ಲೇಇಲ್ಲೆ. ಸಂಗಾತಿ ಗುಣ ಸೋತು ನೋಡು, ಹೆಂಡ್ತಿ ಗುಣ ಹೇತು ನೋಡು ಅಂತೆಲ್ಲಾ ಕೆಟ್ಟ ವೇದಾಂತ ಹೇಳ್ತಿದ್ದ. ಈಗಅಮೆರಿಕದ್ ಹೆಸ್ರ್ ಹೇಳಿರೆ ಎಂತ್ ಬೇಕಾದ್ರೂ ಆಗ್ತು ತಗ ಎಂದು ದೊಡ್ಡಮ್ಮನಿಗೆ ಕೇಳುವಂತೆ ಸಾಧ್ಯವಾದಷ್ಟೂ ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದಳು.

ಮೂಲತಃ ಅಜ್ಜನಿಗೆ ಇಂಥದ್ದೊಂದು ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಮಾಡಿಸಿದ್ದಕ್ಕೆ ಯಾರಿಗೂ ಬೇಸರವಿರಲಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಈಗ ಕೆಲವು ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದೆ ಮನೆಗೊಂದು ವ್ಯವಸ್ಥಿತ ಬಚ್ಚಲು ಮತ್ತು ಶೌಚಾಲಯ ನಿರ್ಮಿಸುವಾಗ ದೊಡ್ಡಪ್ಪ ಯಾರ ಮಾತನ್ನೂ ಕೇಳದೆ ತಮ್ಮಿಷ್ಟಕ್ಕೆ ಬಂದಂತೆ ನಿರ್ಮಿಸಿದ್ದು ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲರ ಅಸಮಾಧಾನಕ್ಕೆ ಕಾರಣವಾಗಿತ್ತು. ‘ಥೋ ಥೋಅದನ್ನೆಲ್ಲಾ ಹಿತ್ತಲಕಡೆಗೆ ಕಟ್ಸಲ್ಲಾಗ್ತ? ಯಾವುದು ಎಲ್ಲಿರವ್ವೊ ಅಲ್ಲೇ ಇರ. ಅದನ್ನ ಕೊಟ್ಟಿಗೆ ಬದಿಗೇ ಕಟ್ಸದು. ಮೊದಲ್ಲೆಲ್ಲಾ ಗುಡ್ಡ ಹತ್ತಿ ಹೋಗ್ತಿದ್ರಿಲ್ಯಾ? ಈಗ ಇಷ್ಟೆಲ್ಲಾ ಅನ್ಕೂಲ ಆಗ್ತಿದ್ದು ಹೇಳಿ ಖುಷಿ ಪಡಿಎಂದು ಎಲ್ಲರ ಬಾಯಿ ಮುಚ್ಚಿಸಿದ್ದರು. ಆದರೀಗ ಮನೆಯವರ ಮಾತಿಗಿಂತ ವಿದೇಶದಲ್ಲಿರುವ ಮಗನ ಮಾತಿಗೆ ಹೆಚ್ಚಿನ ಬೆಲೆ ಬಂದಿದ್ದು ಕಂಡು ಮನೆ ವಾತಾವರಣ ಬಿಗಿಯಾಗಿತ್ತು.

ಇದಿಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ, ಶ್ರೀಕಾಂತ ವಿದೇಶಕ್ಕೆ ಹೋದ ಮೇಲೆ ಮನೆಗೊಂದು ದೂರವಾಣಿಯೂ ಬಂದಿತ್ತು. ಕೇರಿಯಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲರ ಮನೆಗೆ ನಾಲ್ಕೈದು ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದೆಯೇ ದೂರವಾಣಿ ಬಂದರೂ, ಅದು ನಮ್ಮನೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಲು ಶ್ರೀಕಾಂತ ಅಮೆರಿಕ ಸೇರಬೇಕಾಯ್ತು. ‘ಪತ್ರ ಬರೆದು ಹಾಕಿದ್ರೆ ವಾರದಲ್ಲಿ ಉತ್ತರ ಬತ್ತು. ಫೋನುಗೀನೆಲ್ಲಾ ಸುಮ್ನೆ ಹರಗಣ, ಖರ್ಚಿಗಷ್ಟೇಎಂದು ತಳ್ಳಿಹಾಕಿದ್ದ ದೊಡ್ಡಪ್ಪನಿಗೆ ವಿದೇಶಕ್ಕೆ ಪತ್ರ ಬರೆದು ಸ್ಟ್ಯಾಂಪ್ ಅಂಟಿಸುವ ಖರ್ಚಿನಲ್ಲಿ ನೇರ ಮಾತೇ ಆಡಬಹುದಲ್ಲ ಎನಿಸಿರಬೇಕು. ಆದರೆ ಬಿಎಸ್ಸೆನ್ನೆಲ್ ಕೊಟ್ಟ ಫೋನು ಪದೇ ಪದೇ ಕೈಕೊಡುತ್ತಲೊ, ಆಗಾಗಗೊರ್ರ್ಕೊಂಯ್ಶ್ ಶ್ಎಂದು ಸದ್ದು ಮಾಡುತ್ತಲೋ ಇದ್ದುದರಿಂದ ಶ್ರಿಕಾಂತ ಬರುವಾಗ ಹೊಸದೊಂದು ದೂರವಾಣಿ ತಂದಿದ್ದ. ಕರೆಂಟಿದ್ದಾಗ ಮಾತ್ರ ಕೆಲಸ ಮಾಡುವ, ನೂರೆಂಟು ಬಟನ್ ಹೊಂದಿದ ದೊಡ್ಡ ಫೋನಿಗೆ ಜೀವ ತುಂಬಲು ಅಡಾಪ್ಟರೊ ಮತ್ತೊಂದೊ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಜೋಡಿಸಲಾಗಿತ್ತು. ಕರೆಂಟಿಲ್ಲದಾಗ ಗೊರ್ರ್ಗುಡಲು ನಮ್ಮ ಹಳೆಯ ಫೋನೂ ಬೇಕಾದ್ದರಿಂದ, ಮೇಜಿನ ತುಂಬಾ ಹರಗಣದಂತೆಯೇ ಕಾಣಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಫೋನಿನ ವಿಷಯದಲ್ಲೇ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಹೊತ್ತಿದ್ದ ಅಸಮಾಧಾನದ ಕಿಡಿ, ಈಗ ಹೊಗೆಯಾಡಲು ಆರಂಭಿಸಿತ್ತು….

(2007ರ ಡಿಸೆಂಬರ್ ನಲ್ಲಿ ಪ್ರಜಾವಾಣಿ ಸಾಪ್ತಾಹಿಕದಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಟವಾದ ಕಥೆಯ ಮೊದಲರ್ಧ ಭಾಗವಿದು. ದೊಡ್ಡ ಕಥೆಯಾದ್ದರಿಂದ ಹೀಗೆ ಮಾಡಬೇಕಾಯ್ತು)

Read Full Post »