Feeds:
ಲೇಖನಗಳು
ಟಿಪ್ಪಣಿಗಳು

Archive for ಮೇ, 2008

ದಿನ ಮೈಸೂರಿನ ಕಲಾಮಂದಿರದಲ್ಲಿ ಎನ್ಐಐಟಿಯಅಫಿನಿಟಿ ಡೇ‘. ನೂರಾರು ಯುವಕ ಯುವತಿಯರು ಹುರುಪಿನಿಂದ ಸೇರಿದ್ದರು. ಸಂಜೆ ಇಳಿಯುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ನೆರೆದವರ ಉತ್ಸಾಹ ಏರುತ್ತಿತ್ತು. ಯುವ ಜನತೆಯ ಅಭಿರುಚಿಗೆ ಹೊಂದುವಂತಹ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಗಳೇ ಹೆಚ್ಚಾಗಿದ್ದರಿಂದ ಸಂಜೆ ಕಳೆಕಟ್ಟಿತ್ತು. ಕೊನೆಯ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮದಲ್ಲಿ ‘Jewel Thief’ ಚಿತ್ರದಲ್ಲಿ ವೈಜಯಂತಿ ಮಾಲಾಳ ಧಿರಿಸಿನಲ್ಲಿದ್ದ ಆಕೆಹೋಟೋಂಪೆ ಐಸಿ ಬಾತ್ ಮೆ ದಬಾಕೆ ಚಲಿ ಆಯಿ…’ ಹಾಡಿಗೆ ಹೆಜ್ಜೆ ಹಾಕುತ್ತಿದ್ದಳು.

ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಕ್ಕಾಗಿ ನಮ್ಮ ತಂಡದಲ್ಲಿ ಒಂದಾಗಿ ಅಭ್ಯಾಸ ನಡೆಸಿದ, ಗ್ರೀನ್ ರೂಮಿನಲ್ಲಿ ಚುರುಕಾಗಿ ಓಡಾಡಿ ಉಳಿದವರಿಗೆ ನೆರವಾಗಿ ಕೊನೆಗೆ ಅವರಿಗಿಂತ ಮೊದಲೇ ತಯಾರಾಗಿ, ಉತ್ಸಾಹದ ಚಿಲುಮೆಯಂತಿದ್ದ ಹುಡುಗಿಯ ಮುಖ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಕಟ್ಟಿದಂತಿದೆ. ತನ್ನೊಂದಿಗೆ ದೇವಾನಂದ್ ಪಾತ್ರ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಹುಡುಗ ತೀರಾ ಉದ್ದ ಎಂದು ದೂರಿ, ಅವನ ಬದಲಿಗೆ ಬಂದವನಿಗೆ ಹೆಜ್ಜೆಯೇ ಹಾಕಲು ಬಾರದು ಎಂದು ಕೊರಗಿ, ಕೊನೆಗಂತೂಷೋಮುಗಿಸಿಕೊಟ್ಟಿದ್ದಳು. ಕಳೆದೊಂದು ವಾರದಿಂದ ಅವಳ ಫೋಟೊ ಬಹಳಷ್ಟು ಪತ್ರಿಕೆಗಳಲ್ಲಿ ಬಂದಿದ್ದರಿಂದ ಎಲ್ಲಾ ಘಟನೆಗಳು ನೆನಪಾದವು.

ಅವಳ ಫೋಟೊ ಪತ್ರಿಕೆಗಳಲ್ಲಿ ಬರುವುದೇನೂ ಹೊಸದಲ್ಲ. ಹಿಂದೆಯೂ ಸಾಕಷ್ಟು ಬಾರಿ ನೋಡಿದ್ದೇನೆ. ಆದರೆ ಆಗ ರೀತಿ ವಿಷಾದ ಆವರಿಸಿರಲಿಲ್ಲ. ಎನ್ಐಐಟಿಯಲ್ಲಿ ಸಿಕ್ಕಿದ್ದ ಕಾಲಕ್ಕವಳು ಇನ್ನೂ ಪಿಯುಸಿ ಓದುತ್ತಿದ್ದಳು. ಆಗಲೇ ಮಾಡೆಲಿಂಗ್ ಹುಚ್ಚು ಹತ್ತಿಸಿಕೊಂಡು ಓಡಾಡುತ್ತಿದ್ದಳು. ನೃತ್ಯದಲ್ಲಿ ಗತಿಯೂ ಇತ್ತು, ಜೊತೆಗೆ ತಾನು ವಸುಂಧರಾ ಅವರ ಶಿಷ್ಯೆ ಎಂದು ಹೆಮ್ಮೆಪಡುತ್ತಿದ್ದಳು. ಯಾವತ್ತಿಗೂ ಚೆಂದಕ್ಕೆ ಡ್ರೆಸ್ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಮೇಕಪ್ಪಿನಲ್ಲೇ ಇರುತ್ತಿದ್ದ ಅವಳನ್ನುಇಷ್ಟೊಂದು ಮೇಕಪ್ ಹೊತ್ತುಕೊಂಡೇ ಮಲಗ್ತೀಯಾ?’ ಎಂದು ಕಾಡುತ್ತಿದ್ದೆವು. ಯಾವುದಕ್ಕೂ ಬೇಸರಿಸದೆ ಕಮಾನ್ಎಂದು ಚೆಂದದ ನಗೆ ಬೀರುತ್ತಿದ್ದಳು. ಮಣಿ ಅಂಗಡಿಗೆ ದಾಳಿಯಿಟ್ಟು ಬರಗಾಲ ದೇಶದಿಂದ ಬಂದವರಂತೆ ನಾವೆಲ್ಲಾ ಕಟ್ಲೆಟ್, ಪಾನಿಪುರಿ, ಮಸಾಲೆಪುರಿ ತಿನ್ನುವಾಗಟೂ ಮಚ್ ಆಫ್ ಕ್ಯಾಲರೀಸ್ಎಂದು ಭೇಲ್ ಪುರಿಯಲ್ಲಿ ತೃಪ್ತಿ ಹೊಂದುತ್ತಿದ್ದಳು. ತನ್ನ ಟ್ರೆಂಡಿ ಜಾಕೆಟ್ ಮತ್ತು ಹ್ಯಾಂಡ್ ಬ್ಯಾಗ್ ಗಳು ಎಲ್ಲೆಲ್ಲಿಂದ ಬಂದಿದ್ದು ಎಂಬ ಜಂಬಭರಿತ ಲಿಸ್ಟನ್ನು ಕೇಳುವ ಮುನ್ನವೇ ಕೊಡುತ್ತಿದ್ದಳು. ಕೈನೆಟಿಕ್ ನಲ್ಲಿ ಸುತ್ತಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಅವಳಿಗೆ ಕಾಲೇಜು, ಕ್ಲಾಸು ಇವೆಲ್ಲಾ ತನಗಲ್ಲ ಎಂಬ ದೃಢ ನಂಬಿಕೆಯೂ ಇತ್ತು!

ಎನ್ಐಐಟಿಯಲ್ಲಿ ನಾನು ಕಡಿದು ಕಟ್ಟೆ ಹಾಕಿದ್ದು ಮುಗಿದಿತ್ತು. ಅವಳ ಕೋರ್ಸ್ ಮುಗಿಯಿತಾಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ನಂತರ ಮಾತಿಗೆಲ್ಲೂ ಸಿಗದಿದ್ದರೂ ಚಲನಚಿತ್ರಗಳಲ್ಲಿ ಅವಕಾಶ ಸಿಕ್ಕಿದ್ದು ತಿಳಿಯಿತು. ಹಾಗೊಂದಿಷ್ಟು ಬಾರಿ ಸಿನೆಮಾ ಪುಟಗಳಲ್ಲಿ ಅವಳ ಫೋಟೊಗಳೂ ಬಂದವು. ಅಂತೂ ಹುಡುಗಿ ರಯಿಸುತ್ತಿದ್ದಾಳೆ ಎಂದುಕೊಂಡು ಮರೆತುಬಿಟ್ಟಿದ್ದೆ. ಆದರೆ ಬಾರಿ ಅವಳ ಫೋಟೊ ಬಂದಾಗ ಅದಕ್ಕೆ ಯಾವುದೇ ಸಿನೆಮಾದ ಶೀರ್ಷಿಕೆ ಇರಲಿಲ್ಲ, ಬದಲಿಗೆಕಿಲ್ಲರ್, ಹಂತಕಿಎಂಬೆಲ್ಲಾ ಹಣೆಪಟ್ಟಿಯಿತ್ತು. ಜೊತೆಗೆ, ಮರಿಯಾ ಮೋನಿಕಾ ಎಂಬ ನಟಿಯ ಪ್ರವರಗಳೂ ಇದ್ದವು.

ಚೆಂದದ ನಗುವಿನ, ತುಂಟ ಕಣ್ಣಿನ, ಮಹತ್ವಾಕಾಂಕ್ಷೆಯ ಹುಡುಗಿ ಈಗ ಏನೆಲ್ಲಾ ಆಗಿಹೋದಳು, ಯಾವ ಮಟ್ಟಕ್ಕೆ ಇಳಿದುಹೋದಳು ಎಂದು ಒಮ್ಮೆ ತೀರಾ ಬೇಸರವಾಯಿತು. ಬಣ್ಣದ ಲೋಕದ ಹಣೆಬರವೇ ಅಷ್ಟು ಎಂಬ ಅರ್ಧ ಸತ್ಯದ, ಔಪಚಾರಿಕ ಸಮಾಧಾನವನ್ನೂ ಮಾಡಿಕೊಂಡೆ. ಬೇಡ ಬೇಡ ಎಂದುಕೊಂಡೇ ಪ್ರಕರಣದ ಹಿಂದುಮುಂದೆಲ್ಲಾ ಪತ್ರಿಕೆಗಳಲ್ಲಿ ಓದಿದೆ. ಅವಳನ್ನು ಘಟನಾ ಸ್ಥಳಕ್ಕೆ ಕರೆದೊಯ್ದ ಪೊಲೀಸರು ಇಡೀ ಘಟನೆಯ ಮರುಸೃಷ್ಟಿ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ ಎಂದೆಲ್ಲಾ ಪತ್ರಿಕೆಗಳಲ್ಲಿ ಬರೆದಿತ್ತು.

ಹಾಗೆಯೇ ಕಳೆದು ಹೋದ ಸಮಯವನ್ನೂ ತಿದ್ದಿ, ಸರಿಪಡಿಸಿ ಮರುಸೃಷ್ಟಿ ಮಾಡಲಾಗುವಂತಿದ್ದರೆ… ನನ್ನ ಯೋಚನೆಗೆ ನನಗೇ ನಗು ಬರುತ್ತಿದೆ.

 

Read Full Post »

ಬ್ಲಾಗ್ ಕಡೆ ತಲೆ ಹಾಕಿ ಮಲಗದೆ ವಾರಗಟ್ಟಲೆ ಆಗಿಬಿಟ್ಟಿತ್ತು. ಅಸಲಿಗೆ ಸರಿಯಾಗಿ ನಿದ್ದೆಯನ್ನೇ ಮಾಡದೆ ವಾರಗಟ್ಟಲೆ ಆಗಿದೇಂದ್ರೂ ತಪ್ಪಲ್ಲ. ಕಣ್ಣು ಮುಚ್ಚಿದರೆ ಹತ್ತಿಪ್ಪತ್ತು ವಾರೆ ಗೆರೆಗಳ ಗೂಗಲ್ ಮ್ಯಾಪು, ಒಂದಿಷ್ಟು ಅಪಾರ್ಟ್ಮೆಂಟು/ಮನೆಗಳ ಪಟ್ಟಿ, ಹಿಂದುಮುಂದಿಲ್ಲದ ಒಂದಿಷ್ಟು ಫೋನ್ ನಂಬರುಗಳು ಬಿಡದೆ ಕಾಡುತ್ತಿವೆ. ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ರಾತ್ರಿಯಿಡೀಒಂದೇನಿದ್ದೆ ಮಾಡುವ ನನಗೆ ಹೀಗೆ ನಿದ್ದೆಯಿಲ್ಲದೆ ಹೊರಳಾಡುವುದು, ಎದ್ದು ಕತ್ತಲಲ್ಲೇ ಓಡಾಡುವುದು ಜನ್ಮಕ್ಕೇ ಬಂದಿದ್ದಲ್ಲ. ಎಂಥಾ ಘೋರ ಪರೀಕ್ಷೆಯ ದಿನಗಳಲ್ಲೂ ನಿದ್ದೆ ನನ್ನ ಕಣ್ಣು ಬಿಟ್ಟಿರಲಿಲ್ಲ. ಈಗ

ನನ್ನ ನಿದ್ರಾ ಸಮೀಕರಣ ವ್ಯತ್ಯಾಸ ಆಗಲು ಇರುವ ಏಕೈಕ ಕಾರಣಾಂದ್ರೆ ಮನೆ ಹುಡುಕೋದು! ಈಗ ನಾವಿರುವ ಅಪಾರ್ಟ್ಮೆಂಟಿನಲ್ಲಿ ಎದ್ವಾತದ್ವಾ ಬಾಡಿಗೆ ಏರಿಸಿದ್ದರಿಂದ ಬೇರೆ ಸೂರು ಹುಡುಕೋಣ ಎಂದು ಹೊರಟಿದ್ದಾಯ್ತು. ಹೇಗೂ ಬೆಂಗಳೂರಿನಲ್ಲಿ ಮನೆ ಹುಡುಕಿದ್ದ ಅನುಭವ ನನ್ನ ರೆಸ್ಯೂಮಲ್ಲಿ ಇರುವ ಧೈರ್ಯದ ಮೇಲೆ, ತೀರಾ ದೂರವಲ್ಲದ, ತೀರಾ ದುಬಾರಿಯಲ್ಲದ, ತೀರಾ ಕೊಂಪೆಯಲ್ಲದ ಜಾಗದಲ್ಲಿ ಹಾಳಲ್ಲದ ಮನೆ/ಅಪಾರ್ಟ್ಮೆಂಟಿನ ಹುಡುಕಾಟ ಶುರು ಹಚ್ಚಿದ್ದಾಯ್ತು. ಅನುಭವದ ಕೆಲವು ತುಣುಕುಗಳು ಇಲ್ಲವೆ:

ಈಗಿನ ಮನೆಯಿಂದ ಒಂದು ಮೈಲು ದೂರದಲ್ಲಿರುವ ಅಪಾರ್ಟ್ಮೆಂಟು ನೋಡಲು ನಾನು, ಶ್ರೀ ಹೋಗಿದ್ದೆವು. ಸುಂದರ ನಗೆಯೊಂದನ್ನು ಬೀರಿ, ಚಂದಕ್ಕೆ ಕರೆದು ಕೂರಿಸಿದ ಲೀಸಿಂಗ್ ಆಫೀಸಿನ ಅಜ್ಜಿ ತಮ್ಮಲ್ಲಿರುವ ಮನೆಗಳೆಲ್ಲಾ ಬಹು ದೋಡ್ಡ ಮನೆಗಳೆಂದೂ, ಒಳಾಂಗಣವೆಲ್ಲಾ ಅದ್ಭುತವಾಗಿದೆಯೆಂದೂ ಬಣ್ಣಿಸಿ ಅಂಗೈಯಲ್ಲೇ ಆಕಾಶ ತೋರಿದಳು. ಅಂತೂ ಆಕೆಯ ಮಾತು ಮುಗಿದು ಮನೆ ನೋಡಲು ಹೊರಟಿದ್ದಾಯ್ತು. ಚಕ್ರವ್ಯೂಹದಂತೆ ಅಲ್ಲಿ ಹೊಕ್ಕು, ಮತ್ತೆಲ್ಲೊ ಹೊರಬಿದ್ದು, ಬಾಗಿಲು ತೆಗೆದು, ಮೆಟ್ಟಿಲು ಹತ್ತಿಸಿ ಮನೆಯೊಂದಕ್ಕೆ ಕರೆದೊಯ್ದಳು. ಮನೆ ಸಾಧಾರಣವಾಗಿತ್ತು. ಈಗ ತಾನು ತೋರಿದ ಮನೆ ಬೇರೆ ಯಾರಿಗೋ ಕೊಟ್ಟಾಗಿದೆಯೆಂದೂ, ನಮಗೆ ನೀಡಲಿರುವ ಮನೆ ಸದ್ಯಕ್ಕಿನ್ನೂ ಖಾಲಿಯಾಗಿಲ್ಲವೆಂದೂ, ಇವೆರಡೂ ಮನೆಗಳ ಒಳಾಂಗಣದಲ್ಲಿ ಎರಡು ಕಿಟಕಿಗಳು, ಒಂದು ಬಾಗಿಲು, ಒಂದು ಕಪಾಟು, ಮತ್ತೊಂದು ಪೇಟಿಯೊ ಹಾಗೂ ಗಾಳಿಬೆಳಕು ಬರುವ ದಿಕ್ಕುಗಳನ್ನು ಬಿಟ್ಟರೆ ಬೇರೇನೂ ವ್ಯತ್ಯಾಸವಿಲ್ಲ. ಈಗ ನಾವು ನೋಡುತ್ತಿರುವ ಮನೆ ಎರಡನೇ ಮಹಡಿಯಲ್ಲಿದೆ, ನಮಗೆ ದೊರೆಯಲಿರುವ ಮನೆ ಮೊದಲ ಮಹಡಿಯಲ್ಲಿದೆ, ಹಾಗಾಗಿ ಬಾಡಿಗೆಯೂ ಕೊಂಚ ಭಿನ್ನ. ಬಿಟ್ಟರೆ ಬೇರೇನೇನೇನೂ ವ್ಯತ್ಯಾಸವಿಲ್ಲ ಎಂದು ಉಲಿದಳು. ಕಡೆಗೆ ಆ ಮನೆ ಬೇಕೊಬೇಡವೊ ಎಂಬುದೇ ನಿರ್ಧರಿಸಲಾಗದೆ ಅಲ್ಲಿಂದ ಹೊರಬಿದ್ದಿದ್ದಾಯ್ತು.

ಸದ್ಯದ

ಮನೆಯಿಂದ ಮೂರು ಮೈಲು ದೂರದ ಅಪಾರ್ಟ್ಮೆಂಟಿಗೆ ಭೇಟಿ ನೀಡಿದ್ದೆವು. ಇಡೀ ಅಪಾರ್ಟ್ಮೆಂಟಿನ ಆವರಣದಲ್ಲಿ ಸಣ್ಣ ತೊರೆಯಂಥ ನೀರು ಹರಿಯುತ್ತಿತ್ತು. (ಇಲ್ಲಿನ ಹಲವಾರು ಅಪಾರ್ಟ್ಮೆಂಟುಗಳಲ್ಲಿ ಇಂಥ ತೊರೆ/ಕೊಳ(ಳೆ)ಗಳಿವೆ). ಎಂಥಾ ಅದ್ಭುತ ಚಿತ್ರಕಾರನಿಗೂ ಕಲೆಸಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗದಂತಹ ವಿನೂತನ ಬಣ್ಣ ಆ ತೊರೆಯ ನೀರಿಗಿತ್ತು. ಕೆಲವೆಡೆ ನೀಲಿ, ಹಲವೆಡೆ ಹಸಿರು, ಉಳಿದೆಡೆ ಕಪ್ಪು! ಲೀಸಿಂಗ್ ಆಫೀಸಿನ ಭೂಪ ಅಪಾರ್ಟ್ಮೆಂಟ್ ತೋರಿಸಲು ನಮ್ಮೊಂದಿಗೆ ಬಂದ. ಮನೆಯೇನೊ ಚೆನ್ನಾಗಿತ್ತು. ಆದರೆ ಮನೆ ಮುಂದಿನ ನೀರು… ”ಛೇ ಛೇ! ಅದರ ಬಗ್ಗೆ ಚಿಂತೆ ಬಿಡಿ. ನೀರನ್ನು ವರ್ಷಕ್ಕೊಮ್ಮೆ ಬದಲಿಸಿಬಿಡುತ್ತೇವೆ. ಉಳಿದ ಹೊತ್ತಿನಲ್ಲಿ ನೀರಿನ ರಕ್ಷಣೆಗೆ ರಾಸಾಯನಿಕಗಳನ್ನು ಸಿಂಪಡಿಸುತ್ತೇವೆ. ಅದೂ ಸಾಲದೆ ಮೀನು ಬಿಡುತ್ತೇವೆ. ನೀರಿನಲ್ಲಿ ಬೆಳೆಯುವ ಸೊಳ್ಳೆಯನ್ನೆಲ್ಲಾ ಅದು ತಿಂದುಬಿಡುತ್ತದೆ. ಹಾಗಾಗಿ ನಿಮಗೇನೂ ತೊಂದರೆಯಿಲ್ಲ ಎಂದು ತಮ್ಮ ಅಪಾರ್ಟ್ಮೆಂಟಿನ ಆಹಾರ ಸರಪಳಿಯ ಪರಿಚಯ ಮಾಡಿಕೊಟ್ಟ. ”ನಿಮ್ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಪೆಟ್ ಸಾಕಬಹುದು. ಇಲ್ಲಿನ ಜನ ಬೆಕ್ಕು, ನಾಯಿ, ಮೊಸಳೆ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಸಾಕುತ್ತಾರೆಎಂದ.

ಮೊಸಳೆ!

ಈಗಷ್ಟೇ ಸೊಳ್ಳೆ, ಮೀನು ಎನ್ನುತ್ತಿದ್ದವ ಈಗ ಮೊಸಳೆಯವರೆಗೆ ಬಂದನಲ್ಲ. ಎಲ್ಲರ ಮನೆ ಮುಂದೆ ನೀರಿರುವುದು ಮೊಸಳೆ ತೇಲಿ ಬಿಡಲೆಂದೇ? ಸಿಕ್ಕಾಪಟ್ಟೆ ತಲೆಬಿಸಿಯಾಗಿ ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಮೊಸಳೆಯ ವಿವರ ಕೇಳಿದೆವು. ”ಹೊಹ್ಹೊಹ್ಹೊ! ಅದಾ? ತಮಾಷೆಗೆ ಹೇಳಿದ್ದುಎಂದು ಮುನ್ನಡೆದ. ಆದರೆ ನಾವು ಹಿಂದಿರುಗಿದ್ದಾಯ್ತು.

ನಮ್ಮನೆಯಿಂದ ಸುಮಾರು ಐದು ಮೈಲು ದೂರದಲ್ಲಿದ್ದ ಅಪಾರ್ಟ್ಮೆಂಟಿನ ದರ್ಶನಕ್ಕೆ ಹೋಗಿದ್ದೆವು. ಮನೆ ದೊಡ್ಡದಿತ್ತು. ವ್ಯವಸ್ಥೆಯೂ ತಕ್ಕ ಮಟ್ಟಿಗಿತ್ತು. ಆದರೆ ಇಡೀ ವಾತಾವರಣದಲ್ಲಿ ಅದೆಂಥದೊ ವಿಚಿತ್ರ ನಾತ. ನೋಡನೋಡುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ನಾನಾ ರೀತಿಯ ಸಣ್ಣದೊಡ್ಡ, ಕೈಯಲಷ್ಟೇ ಕೂರುವ, ನೆಲದ ಮೇಲೆ ನಡೆಯುವ, ಬೊಗಳಲೂ ಬರುವ ನಾಯಿಗಳ ಸಂಚಾರ ಆರಂಭವಾಯ್ತು. ಅಂಗಿ ಹಾಕಿದ, ಜುಟ್ಟು ಕಟ್ಟಿದ ನಾನಾ ನಮೂನೆಯ ನಾಯಿಗಳು ತಮ್ಮ ಮಾಲೀಕರೊಂದಿಗೆ ಕಾರಿನಲ್ಲಿ ಓಡಾಡುತ್ತಿದ್ದವು. ಕೆಲವು ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಮನುಷ್ಯರಿಗಿಂತ ಹೆಚ್ಚಿನ ಸಂಖ್ಯೆಯಲ್ಲಿ ಪೆಟ್ಗಳು ಜೀವಿಸುತ್ತಿವೆ ಎಂಬುದೂ ತಿಳಿಯಿತು. ಒಟ್ಟಾರೆ ಇಡೀ ಅಪಾರ್ಟ್ಮೆಂಟು ಬೆಕ್ಕುನಾಯಿಗಳಿಂದ ತುಂಬಿ ಹೋಗಿತ್ತು. ಆ ಪೆಟ್ ಸಂಗ್ರಹಾಲಯದಲ್ಲಿ ಇರಲು ಮನಸ್ಸಾಗದೆ ಮರಳಿ ಬಂದಿದ್ದಾಯ್ತು.

ಅಪಾರ್ಟ್ಮೆಂಟಿನ ಜೊತೆಗೆ ಮನೆಗಳ ಮೇಲೂ ಕಣ್ಣಿಟ್ಟಿದ್ದೆವು. ಕೊಂಚ ಹತ್ತಿರದ, ನಿರ್ಮಲ ಜಾಗಗಳು ಎಂದು ನಮಗನ್ನಿಸಿದ ಒಂದಿಷ್ಟು ವಿಳಾಸಗಳನ್ನು ಗುರ್ತು ಹಾಕಿಕೊಂಡು ಮನೆ ನೋಡಲು ಶುರು ಹಚ್ಚಿದೆವು. ಮೇಲೆಕೆಳಗೆಅಡ್ಡಉದ್ದಅಕ್ಕಪಕ್ಕಹಿಂದೆಮುಂದೆ ಎಲ್ಲೆಂದರಲ್ಲಿ ಕೆಲವು ಮನೆಗಳನ್ನು ಕಟ್ಟಲಾಗಿತ್ತು. ಒಂದೇ ಕಾಂಪೌಂಡಿನಲ್ಲಿ ನಾಲ್ಕು, ಐದು, ಆರು ಹೀಗೆ ಶಕ್ತ್ಯಾನುಸಾರ ಮನೆಗಳನ್ನು ಕಟ್ಟಿದ್ದರು. ಗಾಳಿಬೆಳಕು ಸಹ ಇಲ್ಲದ ಕಿಷ್ಕಿಂಧೆಯಂಥ ಮನೆಗಳು. ತಮ್ಮದು ಅದ್ಭುತವಾದ ಮನೆ ಎಂದು ಬಣ್ಣಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಮಾಲಿಕರು, ಕಾರು ನಿಲ್ಲಿಸಲು ಮನೆ ಮುಂದೆ ಬೇಕಷ್ಟು ಉದ್ದಗಲದ ಸಾರ್ವಜನಿಕ ರಸ್ತೆಯಿದೆಯಲ್ಲಾ ಎಂದು ಸಮಝಾಯಿಶಿ ನೀಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಇಂಥಾ ಮನೆ ಬಿಟ್ರೆ ಸಿಕ್ಕಲ್ಲ, ಇವತ್ತೇ ಅಗ್ರೀಮೆಂಟಿಗೆ ರುಜು ಹಾಕಿಬಿಡಿ ಎಂದು ನಂಬಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ತಲೆ ಕೆಟ್ಟು ಓಡಿ ಬಂದಿದ್ದಾಯ್ತು.

ಅಂದ್ಹಾಗೆ ನಮಗಿನ್ನೂ ಮನೆ ಸಿಕ್ಕಿಲ್ಲ. ಅಲ್ಲಿಯವರೆಗೆ ನನ್ನ ಅನುಭವ ಅಯಾಚಿತವಾಗಿ ಮತ್ತಷ್ಟು ವೃದ್ಧಿಸಲಿದೆ ಎಂಬ ವಿಶ್ವಾಸ ನನ್ನದು. ನಿಮಗೂ ಇಂಥ ಅನುಭವಗಳು ಇರಬಹುದಲ್ವಾ?

Read Full Post »