Feeds:
ಲೇಖನಗಳು
ಟಿಪ್ಪಣಿಗಳು

Archive for the ‘offbeat’ Category

ಕನ್ನಡಿ ಹೇಳಿದ ಸತ್ಯ

ಹಿಮಶ್ವೇತೆಯ (ಸ್ನೋ ವೈಟ್) ಕಥೆಯ ಅಂತ್ಯದಲ್ಲಿ, ಆಕೆಯ ಮಲತಾಯಿ ಕನ್ನಡಿಯನ್ನು ಅಷ್ಟೇಕೆ ದ್ವೇಷಿಸಿದಳು ಎಂಬುದು ನನಗೀಗ ಅರ್ಥವಾಗುತ್ತಿದೆ.

ನನ್ನ ಕನ್ನಡಿ ನನ್ನನ್ನು ಯಾವತ್ತೂ ಪ್ರಪಂಚದಲ್ಲಿ ನೀನೇ ಸುಂದರಿ ಎಂದು ಹೇಳಿರಲಿಲ್ಲ; ನಿನಗಿಂತ ಹಿಮಶ್ವೇತೆ ಸುಂದರಿ ಎಂದೂ ಹೇಳಿರಲಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ನೀ ಕುರೂಪಿಯಲ್ಲ ಎಂದು ಸಮಾಧಾನ ಹೇಳುತ್ತಿತ್ತು; ಪ್ರಕೃತಿ ನಿನಗೇನೂ ತಾರತಮ್ಯ ಮಾಡಿಲ್ಲ ಎಂಬ ವಿಶ್ವಾಸ ತುಂಬುತ್ತಿತ್ತು. ನೂರಾರು ಜಾಹೀರಾತುಗಳಲ್ಲಿ ಬರುವಂಥ ನುಣುಪಾದ ಕೆನ್ನೆ, ಕಪ್ಪುದಟ್ಟ ಮುಂಗುರುಳು, ಜೋಡಿಸಿಟ್ಟಂತಹ ದಂತಪಂಕ್ತಿ, ಕೆತ್ತಿಟ್ಟಂತಹ ಹುಬ್ಬು, ತಿದ್ದಿತೀಡಿದ ಕಣ್ಣುಗಳು ಇವ್ಯಾವುದೂ ನಿನಗಿಲ್ಲ; ಇವೆಲ್ಲ ಇಲ್ಲದಿದ್ದ ಮಾತ್ರಕ್ಕೆ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುವುದು ಏನೂ ಇಲ್ಲ ಎಂಬ ಸತ್ಯವನ್ನು ಮನದಟ್ಟು ಮಾಡಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಆದರೆ ಈಗೀಗ

ಹಾಳು ಕನ್ನಡಿ! ನನ್ನ ಮೇಲೇನು ದ್ವೇಷವೊ ಅದಕ್ಕೆ! ಕನ್ನಡಿ ಬಿಡುವ ಬುರುಡೆಯನ್ನು ನಂಬಲು ನನಗೇನು ಅರುಳುಮರುಳಲ್ಲ, ಇನ್ನೂ ನಲವತ್ತೇ ವರ್ಷ. ಇದು ತೋರಿಸುವಂತೆ ನನ್ನ ಮುಖದಲ್ಲಿ ಸುಕ್ಕುಗಳಿಲ್ಲ; ನನಗೇನು ಪ್ರಾಯ ಮಾಸಿದೆಯೇ? ಕಣ್ಣಿನ ಸುತ್ತ ಬೆಂದು ಹೋದ ಚರ್ಮವಿಲ್ಲ; ನನಗೇನು ಬಂತು ಅಂಥಾ ನಿದ್ದೆಗೇಡು! ಸೊಂಟದ ಸುತ್ತ ಟಯರು ಬಂದಿಲ್ಲ; ಆರೋಗ್ಯದ ಬಗ್ಗೆ ಅಷ್ಟೊಂದು ಕಾಳಜಿ ವಹಿಸುತ್ತೇನಲ್ಲಾ. ಕೆನ್ನೆ ಜೋತು ಬಿದ್ದಿಲ್ಲ; ನನ್ನಜ್ಜಿಯನ್ನು ಹೋಲುತ್ತೇನೆ ನಿಜ, ಆದರೆ ಈಗಲೇ ಅಜ್ಜಿಯಾಗಲು ಸಾಧ್ಯವೇ? ಬಿಳಿ ಕೂದಲು ಬರಲಂತೂ ಸಾಧ್ಯವೇ ಇಲ್ಲ; ಅಮ್ಮನಂತೆ ಕಡು ಕಪ್ಪು ಕೂದಲು ನನ್ನದು. ಹಾಗಾದರೆ ಕನ್ನಡಿಯಲ್ಲಿ ಇರುವವರು ಯಾರು?

ಅಮ್ಮ ಅನ್ನುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ನೆನಪಾಯಿತುನಲವತ್ತರ ಪ್ರಾಯಕ್ಕೆ ಅವಳೆಷ್ಟೊಂದು ಚೆಲುವೆಯಾಗಿದ್ದಳು. ನಾಲ್ಕು ಮಕ್ಕಳ ತಾಯಿ ಎಂದು ಯಾರಾದರೂ ಊಹಿಸಿಬಿಟ್ಟರೆ ಮತ್ತೆ ಕೇಳಿ! ದಿನಾ ಒಂಬತ್ತು ಜನರ ಸಂಸಾರಕ್ಕೆ ಜೀತ ಮಾಡಿದರೂ ಒಂದು ದಿನಉಶ್ಶಪ್ಪಾ ಎಂದವಳಲ್ಲ. ಮನೆ ತುಂಬಿ ತುಳುಕುವಷ್ಟು ನೆಂಟರು ಬಂದರೂ ಅವರ ಚಾಕರಿ ಮಾಡಲು ಬೇಸರಿಸಿದವಳಲ್ಲ. ಅಪ್ಪನ ಆದಾಯ ಮನೆಗೆಲ್ಲಿ ಸಾಕು ಎಂದು ಕೊರಗಿದವಳಲ್ಲ; ಅವಳ ಮುಖದಲ್ಲಿದ್ದ ಸಂತೃಪ್ತಿ ಕಂಡೇ ನಮಗೆ ಖುಷಿಯಾಗಿ ಬಿಡುತ್ತಿತ್ತು. ನಲವತ್ತೇನು, ಐವತ್ತಾದರೂ ಅವಳ ನೆತ್ತಿ ಬೋಳಾಗಿ ಚರ್ಮ ಇಳಿಬಿದ್ದಿರಲಿಲ್ಲ. ಬಿಳಿ ಕೂದಲಂತೂ ಹುಡುಕಬೇಕಿತ್ತು. ಅಂಥ ಅಮ್ಮನ ಮಗಳು ನಾನುಅದೆಲ್ಲಾ ಕ್ಷುದ್ರ ಕನ್ನಡಿಗೆಲ್ಲಿ ತಿಳಿಯಬೇಕು!

ಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ ಒಗಟುಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಅದ್ಯಾವುದೊ ಪಾಠ ಮಾಡುವಾಗ, ಒಂದಿಷ್ಟು ಒಗಟುಗಳನ್ನು ಬರೆದು ತರುವಂತೆ ನಮ್ಮ ಟೀಚರ್ ಹೇಳಿದ್ದರು. ‘ದುಡ್ಡು ಕೊಟ್ಟು ದುಃಖ ಕೊಂಡ್ಕೊ ಈರುಳ್ಳಿ ಬಗ್ಗೆ ಅಮ್ಮ ಹೇಳಿಕೊಟ್ಟ ಒಗಟು ಮಾತ್ರ ಚನ್ನಾಗಿ ನೆನಪಿದೆ. ಆದರೆ ಅದೀಗ ಒಗಟಾಗಿ ಉಳಿದಿಲ್ಲ, ಅರ್ಥವಾಗಿದೆ! ಸೈಟು ಖರೀದಿಸುವಾಗ ಅಮ್ಮ ಹೇಳಿದ್ದಳು, ‘ಸೈಟಿಗೇ 25 ಲಕ್ಷ ಕೊಟ್ಟರೆ ಮನೆ ಹ್ಯಾಗೆ ಕಟ್ತೀರಮ್ಮಾ?’ ಅಪ್ಪನ ಪಿತ್ರಾರ್ಜಿತ ಮನೆಯ ಹೊರತಾಗಿ ಯೋಚಿಸದ ಅಮ್ಮನಿಂದ ಮನೆ ಕಟ್ಟುವ ಬಗ್ಗೆ ಸಲಹೆ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಬಹುದೇ? ಅದೂ ನಾನುಅಷ್ಟು ದೊಡ್ಡ ಕಂಪನಿಯಲ್ಲಿ ಕಾರ್ಪೊರೇಟ್ ಕಮ್ಯುನಿಕೇಶನ್ ಆಫೀಸರ್ ಆಗಿರುವ ನಾನು! ಕಳೆದ ನಾಲ್ಕು ವರ್ಷಗಳಿಂದ ಸೈಟಿಗೆ ಮಾಡಿದ ಸಾಲದ EMI ತುಂಬುತ್ತಿದ್ದೇವೆ ನಾವಿಬ್ಬರು. ಇನ್ನೆರಡು ವಷರ್ಗಳಲ್ಲೇ ಸಾಲ ತೀರಬಹುದು, ಮನೆ ಕಟ್ಟಲು ಹೊಸ ಸಾಲ ಮಾಡಬಹುದು. ಅದೇನು ಅಂಥಾ ಚಿಂತೆಯಲ್ಲ ಬಿಡಿ.

ನನ್ಮಗಳು ವರ್ಷ ಎಸ್ಸೆಸ್ಸೆಲ್ಸಿ. ಹಾಗಂತ ಅವಳಿಗೂ ಪದೇ ಪದೇ ನೆನಪು ಮಾಡಬೇಕು. ಹಾಳಾದೋಳು! ಓದುವುದೆ ಇಲ್ಲ. ಅವಳಿಗೇಂತ ನಾನು ಮಾಡದ ಕೆಲಸವೇ ಇಲ್ಲ, ಈಡೇರಿಸದ ಬೇಡಿಕೆಯೂ ಇಲ್ಲವೇನೊ. ಒಳ್ಳೆಯ ಕಾಲೇಜಿನಲ್ಲಿ ಸೀಟು ಬೇಕೆಂದರೆ 95% ಆದರೂ ಬರಬೇಡವೇ? ‘ ಮಗುನ್ಯಾಕೆ ಗೋಳು ಹುಯ್ಕೊತೀಯೆ? ನೀವೆಲ್ಲಾ ಓದಿದ್ದೆಷ್ಟು ನಾನು ಕಂಡಿಲ್ವಾಅಂತಾಳೆ ಅಮ್ಮ. ಅದಕ್ಕೇ 40 ಸಾವಿರ ಸಂಬಳ ಎಣಿಸಲು ನಾನು 15 ವರ್ಷ ದುಡಿಯಬೇಕಾಯ್ತು. ನನ್ಮಗಳು ಹಾಗಾಗಬಾರದಲ್ಲಾ!

ಪ್ರತಿ ಬಾರಿ ಊರಿಗೆ ಹೋದಾಗಲೂ ಅಮ್ಮ ಹೇಳುವುದು ಅದೇ ಮಾತುಸಿನೆಮಾಗಳಲ್ಲಿ ಹೇಳಿದಂತೆ; ‘ಇದ್ಯಾಕೆ ಇಷ್ಟೊಂದು ಸೊರಗಿದೀಯ? ಊಟತಿಂಡಿ ಮಾಡಲ್ವೇ?’ ನಿಜ ಹೇಳುತ್ತೇನೆ, ಆರೋಗ್ಯದ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ನಾನ್ಯಾವತ್ತೂ ರಾಜಿ ಆಗುವುಲ್ಲ. ಬೆಳಗ್ಗೆ ತಿಂಡಿಗೆ ಬ್ರೆಡ್ಡೊ, ಸೀರಿಯಲ್ಲೊ, ಮ್ಯಾಗಿನೊ ತಪ್ಪದೆ ತಿನ್ನುತ್ತೀನಿ. ಮಧ್ಯಾಹ್ನ ತಿನ್ನುವುದೂ ಒಳ್ಳೆಯ ಕಂಪನಿಗಳ ರೆಡಿ ಫುಡ್ಡೆ ಅಥವಾ ನಮ್ಮದೇ ಕಂಪನಿಯ ಕೆಫೆಟೇರಿಯದಲ್ಲಿ. ಇಲ್ಲೇ ಮನೆಯ ಹತ್ತಿರ ಒಂದು ಅಂಗಡಿಯಲ್ಲಿ ಬಗೆ ಬಗೆಯ ರೊಟ್ಟಿ, ಪಲ್ಯ, ಚಿತ್ರಾನ್ನಗಳು ದೊರೆಯುತ್ತವೆ. ಎಲ್ಲಾ ಹೋಮ್ ಮೇಡ್. ರಾತ್ರಿಗೆ ತಿನ್ನುವುದು ಅದನ್ನೇ. ವಾರಾಂತ್ಯದಲ್ಲಿ ಒಂದು ದಿನ ಹೊಟೆಲ್ ನಲ್ಲಿ ತಿಂದರೂ ಇನ್ನೊಂದು ದಿನ ನಾನೇ ಅಡುಗೆ ಮಾಡುತ್ತೀನಿ. ಅದೆಲ್ಲಾ ಅಮ್ಮನಿಗೆ ಅರ್ಥವಾಗಲ್ವಲ್ಲ.

ನಿಂಗೇನಮ್ಮ, ಇರೋದೊಂದು ಮಗಳು. ಇಬ್ಬರೂ ದುಡಿಯೊ ಅಚ್ಚುಕಟ್ಟಾದ ಸಂಸಾರ. ಇನ್ಯಾವ ಚಿಂತೆ?’ ಅನ್ನುತ್ತಾಳೆ ಅಮ್ಮ. ನಿಜ, ನನ್ನವನ ಹಾಗೆ ಬಾಸ್ ಕರಕರೆ, ಸಹೋದ್ಯೋಗಿಗಳ ತಲೆ ಹರಟೆಯನ್ನು ನಾನು ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಹಚ್ಚಿಕೊಳ್ಳುವುದಿಲ್ಲ. ಶೇರು ಪೇಟೆ ಬಿತ್ತು, ರಿಲಯನ್ಸ್ ಶೇರು ಕಡಿಮೆಗೆ ಲಿಸ್ಟಾಯಿತು ಎಂದು ಚಿಂತಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಅಮೆರಿಕದಲ್ಲಿ ರಿಸೆಶನ್ ಎಂಬ ರಗಳೆಯೂ ನನ್ನನ್ನು ತಟ್ಟಿಲ್ಲ. ಅಥವಾ ಅಮ್ಮನಿಗಿದ್ದ ಹಾಗೆ ಮೂರು ಹೆಣ್ಣುಮಕ್ಕಳು ಮದುವೆಗೆ ನಿಂತಿಲ್ಲ. ಸದಾ ಗಿಜಿಗುಡುವ ನೆಂಟರ ತಂಟೆಯಿಲ್ಲ. ಗಂಡ ರಿಟೈರ್ ಆದರೆ ಮುಂದೇನಪ್ಪಾ ಎಂಬ ಚಿಂತೆಯೂ ಇಲ್ಲ. ಆದರೂ ಅಮ್ಮನ ರೂಪು, ಸ್ವಾಸ್ಥ್ಯ, ನೆಮ್ಮದಿ

ಇದೆಲ್ಲಾ ಕ್ಷುದ್ರ ಕನ್ನಡಿಗೆ ಗೊತ್ತಾಗಲ್ಲ, ಬಿಡಿ.

Read Full Post »

ದಿನವೇ ನನ್ನ ಸ್ಕೂಟಿ ಕೈಕೊಟ್ಟಿತ್ತು. ಹಾಳಾದ್ದು! ತೀರಾ ಅಗತ್ಯವಾದ ಕೆಲಸ ಇರುವಾಗಲೇ ಇದಕ್ಕೆ ರೋಗ ಬರಬೇಕೆ ಎಂದು ಬೈಯುತ್ತಾ ಗಾಡಿಯನ್ನು ಗಾರೇಜಿನೆದುರು ನಿಲ್ಲಿಸಿ, ಜತೆಯಲ್ಲಿರುವ ಅಮ್ಮನೊಟ್ಟಿಗೆ ಆಟೋಗೆ ಕೈ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದೆ. ಮಲ್ಲೇಶ್ವರದಿಂದ ಚಾಮರಾಜಪೇಟೆಗೆ ಬರಲು ನೂರೆಂಟು ತಕರಾರು ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಆಟೋದವರಿಗೂ ಒಂದಿಷ್ಟು ಶಾಪ ಹಾಕುತ್ತಿದ್ದೆ. ಅಂತೂ ಒಬ್ಬ ಪುಣ್ಯಾತ್ಮ ಚಾಮರಾಜಪೇಟೆಗೆ ಬರಲು ಒಪ್ಪಿದ. ಅಷ್ಟರಲ್ಲೇ ಓಡೋಡಿ ಬಂದ ಆಕೆ `ಜಯನಗರಕ್ಕೆ ಬರುತ್ತೀರಾ?’ ಎಂದು ಕೇಳಿದರು.

ಚಾಮರಾಜಪೇಟೆಗೆ ಬರುತ್ತೇನೆಂದು ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡ ಮೇಲೆ ಈಗ ಇಲ್ಲ ಎನ್ನಲಾಗದೆ, ಹಾಗೆಂದು ಜಯನಗರಕ್ಕೆ ಹೋಗುವುದನ್ನೂ ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಲಾಗದೆ ಪೆಚ್ಚು ಮೋರೆ ಮಾಡಿದ ಆಟೋದವ. ಇತ್ತ, ಅವಸರದಲ್ಲಿದ್ದಂತೆ ಕಂಡ ಆಕೆ ಸೋತು ಸೊರಗಿದಂತಿದ್ದರು. `ಬನ್ನಿ ಮೇಡಂ, ನಿಮ್ಮನ್ನ ಡ್ರಾಪ್ ಮಾಡಿ ಹೋಗ್ತೀವಿಎಂದು ಧಾರಾಳತನ ತೋರಿಸಿದೆ. ಆಕೆ `ಉಸ್ಸಪ್ಪಾಎನ್ನುತ್ತಾ ಆಟೋ ಹತ್ತಿದರು.

ನನ್ನ ಪಕ್ಕದಲ್ಲೇ ಮುದುರಿಕೊಂಡು ಕುಳಿತಿದ್ದ ಇವರನ್ನೆಲ್ಲೋ ನೋಡಿದ್ದೇನೆ ಎಂದು ತುಂಬಾ ಅನ್ನಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ವಯಸ್ಸು ಸುಮಾರು 50 ಇರಬಹುದು, ತೀರಾ ಸೌಮ್ಯವಾದ ಮುಖ, ಬಳಲಿದಂತೆ ಕಂಡರೂ ಸ್ನೇಹ ಸೂಸುವ ಕಣ್ಣುಗಳು, ಸಾಧಾರಣವಾದ ಸೀರೆಎಲ್ಲಿ ನೋಡಿದ್ದೇನೆ ಎಂಬುದು ನೆನಪಾಗಲಿಲ್ಲ.

`ನಿಮ್ಮನೆ ಜಯನಗರದಲ್ಲಿದೆಯಾ?’ `

ಇಲ್ಲ

`ಓಹೊ! ಶಾಪಿಂಗಾ? ಮಲ್ಲೇಶ್ವರದಲ್ಲೇ ಮಾಡಬಹುದಿತ್ತಲ್ಲ! ಈಗೆಲ್ಲಿ ಫೋರ್ತ್ ಬ್ಲಾಕ್ ಗೆ ಡ್ರಾಪ್ ಮಾಡ್ಲಾ?’`

ಅಯ್ಯೊ ಅಲ್ಲ! ಒತ್ತಡ ನಿರ್ವಹಣೆ ತರಗತಿಗೆ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದೇನೆ

`!!!’

`ಅಂದ್ರೆ ಸ್ಟ್ರೆಸ್ ಮ್ಯಾನೇಜ್ಮೆಂಟ್! ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿ ಮಾತಾಡ್ತಿದ್ದಾರೆ ಆಕೆಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ಕುಳಿತಿದ್ದ ಅಮ್ಮ ತಿವಿದು ಹೇಳಿದರು.

ವಯಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಸ್ಟ್ರೆಸ್ ಮ್ಯಾನೇಜ್ಮೆಂಟ್ ಕ್ಲಾಸಿಗೆ ಹೋಗಲು ಈಕೆಗೇನಾಗಿದೆ? ಯಾವುದಾದರೂ ಕಂಪನಿಯ ಸಿಇಒ, ಮ್ಯಾನೇಜರ್ ಅಥವಾ ಇನ್ನಾವುದಾದ್ರೂ ದೊಡ್ಡ ಹುದ್ದೆಯಲ್ಲೋ ಇದ್ದರೆ ಇದೆಲ್ಲಾ ಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ಇವರಿಗ್ಯಾಕೆ…? ನೋಡಲು ಹೀಗಿದ್ದಾರೆ

`ಎಲ್ಲಿ ವರ್ಕ್ ಮಾಡೋದು ನೀವು?’ಅನುಮಾನದಿಂದಲೇ ಪ್ರಶ್ನಿಸಿದೆ.`

ಮೊದಲು ಕೈತುಂಬಾ ಕೆಲಸ ಇತ್ತು. ಆದರೆ ಈಗೇನೂ ಇಲ್ಲ ಆಕೆ ಬೇಸರದಿಂದ ನುಡಿದರು.

`ಅಂದ್ರೆ…’`

ಹಿಂದೆಲ್ಲಾ ನನ್ನ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ನನ್ನ ಅಗತ್ಯ ತುಂಬಾ ಇರ್ತಿತ್ತು. ಈಗ ಅವರ ದಾರಿ ಬೇರೆಯಾಗಿದೆ. ಹಾಗಾಗಿ…’

`ಓಹ್! ಅಂದ್ರೆ ನೀವು ಹೋಮ್ ಮೇಕರ್…’ ಎಂಬ ನನ್ನ ಮಾತಿಗೆ ಆಕೆಯ ನಗುವೇ ಉತ್ತರವಾಗಿತ್ತು.`

ನಿಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳೆಲ್ಲಾ ಎಲ್ಲಿದ್ದಾರೆ? ಏನು ಮಾಡ್ತಿದ್ದಾರೆ?’ ಅಮ್ಮ ಕೇಳಿದರು. `ಎಲ್ಲಿಲ್ಲಿ ಅಂತ ಹೇಳಲಿ? ಎಲ್ಲಾ ಕಡೆ ಇದ್ದಾರೆಎಂದು ಆಕೆ ಪೆಚ್ಚಾಗಿ ಹೇಳಿದರು.

`ಬೆಂಗಳೂರಲ್ಲೂ ಇದ್ದಾರಾ?’ ಅಮ್ಮ ಮುಂದುವರಿಸಿದರು.

`ಹೂಂ

`ಅವರ್ಮನೆಗೆ ಹೋಗಲ್ವಾ?’`

ಅವರಿಗೇ ನಾನು ಬೇಡವಾದ ಮೇಲೆ ಹೇಗೆ ಹೋಗಲು ಸಾಧ್ಯ. ನನ್ನ ನೆನಪು ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವುದು ದೂರ, ನನ್ನ ಮಕ್ಕಳು ಅಂತ ಎಲ್ಲಿಯೂ ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳುವುದಿಲ್ಲ. ನನ್ನೊಡನೆ ಮಾತೂ ಆಡುವುದಿಲ್ಲ. ನಾನೆಂದರೆ ಅಷ್ಟೊಂದು ತಾತ್ಸಾರ ಆಕೆ ಇನ್ನಷ್ಟು ಶೋಕಿಸಿದರು.

`ಇನ್ಯಾವ ಊರಲ್ಲಿ ಇದ್ದಾರೆ?’ ಅಮ್ಮನ ಸಂದರ್ಶನ ಮುಂದುವರಿದಿತ್ತು.`

ಎಲ್ಲಾ ಊರಲ್ಲೂ ಇದ್ದಾರೆ. ಆದರೆ ಕೆಲವು ಊರುಗಳಲ್ಲಿರುವ ಮಕ್ಕಳು ನನ್ನಲ್ಲಿ ಪಾಲು ಬೇಕೆಂದು ಪಟ್ಟು ಹಿಡಿದಿದ್ದಾರೆ. ನನ್ನನ್ನೇ ಖಂಡತುಂಡ ಮಾಡಲೂ ಅವರು ಹಿಂಜರಿಯರು ಮಹಾತಾಯಿ ತೀರಾ ನೋವಿನಿಂದ ನುಡಿದರು.

`ಆಸ್ತಿಗಾಗಿ ತಾಯಿನೇ ಕೊಲ್ಲೊ ಮಕ್ಕಳೇ! ಅವರಿಗೇನು ಬಂತು ಕೇಡ್ಗಾಲ!… ಎಲ್ಲಿದ್ದಾರೆ ಅವ್ರೆಲ್ಲಾ?’ `

ಬೀದರ್, ಗುಲ್ಬರ್ಗಾ, ಬಿಜಾಪುರ, ಬೆಳಗಾವಿ, ಕೋಲಾರ, ಕಾಸರಗೋಡು, ಕೊಡಗು…’ ಎಂದ ಆಕೆ ಕೊಂಚ ಸುಧಾರಿಸಿಕೊಳ್ಳುವಷ್ಟರಲ್ಲೇ, `ಇದೇನ್ರಿ ಇಷ್ಟೊಂದು ಮಕ್ಕಳು ನಿಮಗೆ!’ ಎಂದು ಅಮ್ಮ ಹುಬ್ಬೇರಿಸಿದರು.

` ಅಮ್ಮನಿಗೊಂದು! ಬೇರೆಯವರ ಉಸಾಬರಿ ನಮಗೇಕೆ? ಸುಮ್ಮನಿರಬಾರದೆ?’ ಎಂದು ನಾನು ಗೊಣಗಿಕೊಂಡೆ. ಆದರೂ, `ಹೋಗ್ಲಿ ಕೊಟ್ಬಿಡಿ ಪಾಲು. ಉಳಿದವರ ಜತೆಗಾದ್ರೂ ಇರಬಹುದಲ್ಲಎಂದು ನಂದೂ ಪುಕ್ಕಟ್ಟೆ ಸಲಹೆ ಮುಂದಿಟ್ಟೆ. ಅವರ ಕಣ್ಣಿಂದ ಇನ್ನೇನು ಹನಿ ಉದುರಿಯೇಬಿಟ್ಟಿತು ಅನ್ನುವಾಗ ಕೈಗೊಂದು ಟಿಷ್ಯೂ ಕೊಟ್ಟೆ. ಅದ್ಯಾಕೊಅವರ ಜತೆ ಮಾತನಾಡುತ್ತಾ ನನಗೇ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲದಂತೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಹೆಚ್ಚೇ ಕನ್ನಡ ಮಾತನಾಡಲಾರಂಭಿಸಿದ್ದೆ!`

ನನ್ನ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಹೆತ್ತಮ್ಮನೆಂದರೆ ಅಸಡ್ಡೆ, ಅನ್ಯರೆಂದರೆ ಅಕ್ಕರೆ. ನನ್ನ ಮಕ್ಕಳು ಅವರಿವರ ಬಳಿ ಜೀತ ಮಾಡುವುದನ್ನು ನನ್ನಿಂದ ನೋಡಲಾಗದು. ನನ್ನ ಬಳಿಯೇ ಸಮೃದ್ಧವಾದ ಆಸ್ತಿಯಿದೆ. ನನ್ನದೆಂಬುದು ನನ್ನ ಮಕ್ಕಳದ್ದೂ ಅಲ್ಲವೆ?’ ಆಕೆ ಕಣ್ಣೊರೆಸಿಕೊಂಡರು. `ಹೌದೌದು! ಈಗಿನ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಒಂಥರಾ ಹಾಗೆಎಂದು ಅಮ್ಮ ಓರೆಗಣ್ಣಿನಲ್ಲೇ ನನ್ನ ನೋಡಿದರು.

`ಪಾಲು ಕೇಳುವವರು, ಅಸಡ್ಡೆ ಮಾಡುವವರು, ನಾನಿದ್ದೂ ಇಲ್ಲದಂತಾಡುವವರು, ನನ್ನೊಡನೆ ಮಾತೇ ಆಡದವರುಒಂದೆರಡು ನಮೂನೆಗಳೇ! ನಮ್ಮನೆಯಲ್ಲೇ ನಾನು ಬೇಡದವಳು. ಆದರೂ ನನ್ನ ಬದುಕು ಮುಂದುವರಿಯಬೇಕಲ್ಲಾ. ಹಾಗಾಗಿ ವಯಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಒತ್ತಡ ನಿರ್ವಹಣೆ ತರಗತಿಗೆ ಹೋಗಬೇಕಿದೆಎಂದು ಆಕೆ ಅಲವತ್ತುಕೊಂಡರು. ನಮಗೆ ಒಂಥರಾ ಕೆಡುಕೆನಿಸಿತು.

ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ `ಕೊಂಚ ನಿಲ್ಲಿಸಪ್ಪಾ, ನಾನಿಲ್ಲೇ ಇಳಿದುಕೊಳ್ಳುತ್ತೇನೆಎಂಬ ಆಕೆಯ ಮನವಿ ಆಟೋದವನ ಕಿವಿಗೆ ಬೀಳಲಿಲ್ಲ. `ಸ್ವಲ್ಪ ಸ್ಟಾಪ್ ಮಾಡಿಎಂದು ನಾನೇ ಜೋರಾಗಿ ಹೇಳಿ, `ಟ್ರಾಫಿಕ್ ಗದ್ದಲದಲ್ಲಿ ಕೇಳ್ಸಿಲ್ಲ ಅನ್ಸತ್ತೆಎಂದು ಸಮಝಾಯಿಶಿ ನೀಡಿದೆ. `ತಡವಾಗಿಯೇ ಹೋಯಿತುಎಂದು ಅವಸರಿದ ಆಕೆ, `ಇಲ್ಲಿವರೆಗೆ ಕರೆತಂದು ತುಂಬಾ ಸಹಾಯ ಮಾಡಿದಿರಿ ಎಂದು ಕೃತಜ್ಞತೆ ಸಲ್ಲಿಸಿದರು.

`ಇವರೇ.. ನಿಮ್ಮ ಹೆಸರೇ ಕೇಳಲಿಲ್ಲ ಎಂದು ಅಮ್ಮ ಪೇಚಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದಂತೆ, `ನನ್ನ ಹೆಸರು ಭುವನೇಶ್ವರಿಎನ್ನುತ್ತಾ ಆಕೆ ಜಯನಗರದ ಜನಜಂಗುಳಿಯಲ್ಲಿ ಮಾಯವಾದರು.

ಚಾಮರಾಜಪೇಟೆಗೆ ಆಟೋ ತಿರುಗಿಸಿದ ಚಾಲಕ ಎಫ್ ಎಂ ಅದುಮಿದ. `…ಪ್ರೇಮ ಅವರ ಕನ್ನಡ ಪ್ರೇಮಕ್ಕೆ ಹ್ಯಾಟ್ಸ್ ಆಫ್! ಅವರಿಗಾಗಿ ಪ್ರಸಾರ ಮಾಡ್ತಾ ಇದ್ದೀವಿ ವೆರಿ ಸ್ಪೆಶಲ್ ಸಾಂಗ್ಎಂಜಾಯ್ಎಂದು ಆರ್ ಜೆ ಅರಚುತ್ತಿದ್ದ. ಬೆನ್ನಿಗೆ `ಕನ್ನಡದ ಕುಲದೇವಿ ಕಾಪಾಡು ಬಾ ತಾಯಿ…’ ಎಂಬ ಹಾಡು ತೇಲಿ ಬಂತು.

Read Full Post »

Older Posts »