Feeds:
ಲೇಖನಗಳು
ಟಿಪ್ಪಣಿಗಳು

Archive for the ‘Society’ Category

ಬ್ಲಾಗ್ ಕಡೆ ತಲೆ ಹಾಕಿ ಮಲಗದೆ ವಾರಗಟ್ಟಲೆ ಆಗಿಬಿಟ್ಟಿತ್ತು. ಅಸಲಿಗೆ ಸರಿಯಾಗಿ ನಿದ್ದೆಯನ್ನೇ ಮಾಡದೆ ವಾರಗಟ್ಟಲೆ ಆಗಿದೇಂದ್ರೂ ತಪ್ಪಲ್ಲ. ಕಣ್ಣು ಮುಚ್ಚಿದರೆ ಹತ್ತಿಪ್ಪತ್ತು ವಾರೆ ಗೆರೆಗಳ ಗೂಗಲ್ ಮ್ಯಾಪು, ಒಂದಿಷ್ಟು ಅಪಾರ್ಟ್ಮೆಂಟು/ಮನೆಗಳ ಪಟ್ಟಿ, ಹಿಂದುಮುಂದಿಲ್ಲದ ಒಂದಿಷ್ಟು ಫೋನ್ ನಂಬರುಗಳು ಬಿಡದೆ ಕಾಡುತ್ತಿವೆ. ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ರಾತ್ರಿಯಿಡೀಒಂದೇನಿದ್ದೆ ಮಾಡುವ ನನಗೆ ಹೀಗೆ ನಿದ್ದೆಯಿಲ್ಲದೆ ಹೊರಳಾಡುವುದು, ಎದ್ದು ಕತ್ತಲಲ್ಲೇ ಓಡಾಡುವುದು ಜನ್ಮಕ್ಕೇ ಬಂದಿದ್ದಲ್ಲ. ಎಂಥಾ ಘೋರ ಪರೀಕ್ಷೆಯ ದಿನಗಳಲ್ಲೂ ನಿದ್ದೆ ನನ್ನ ಕಣ್ಣು ಬಿಟ್ಟಿರಲಿಲ್ಲ. ಈಗ

ನನ್ನ ನಿದ್ರಾ ಸಮೀಕರಣ ವ್ಯತ್ಯಾಸ ಆಗಲು ಇರುವ ಏಕೈಕ ಕಾರಣಾಂದ್ರೆ ಮನೆ ಹುಡುಕೋದು! ಈಗ ನಾವಿರುವ ಅಪಾರ್ಟ್ಮೆಂಟಿನಲ್ಲಿ ಎದ್ವಾತದ್ವಾ ಬಾಡಿಗೆ ಏರಿಸಿದ್ದರಿಂದ ಬೇರೆ ಸೂರು ಹುಡುಕೋಣ ಎಂದು ಹೊರಟಿದ್ದಾಯ್ತು. ಹೇಗೂ ಬೆಂಗಳೂರಿನಲ್ಲಿ ಮನೆ ಹುಡುಕಿದ್ದ ಅನುಭವ ನನ್ನ ರೆಸ್ಯೂಮಲ್ಲಿ ಇರುವ ಧೈರ್ಯದ ಮೇಲೆ, ತೀರಾ ದೂರವಲ್ಲದ, ತೀರಾ ದುಬಾರಿಯಲ್ಲದ, ತೀರಾ ಕೊಂಪೆಯಲ್ಲದ ಜಾಗದಲ್ಲಿ ಹಾಳಲ್ಲದ ಮನೆ/ಅಪಾರ್ಟ್ಮೆಂಟಿನ ಹುಡುಕಾಟ ಶುರು ಹಚ್ಚಿದ್ದಾಯ್ತು. ಅನುಭವದ ಕೆಲವು ತುಣುಕುಗಳು ಇಲ್ಲವೆ:

ಈಗಿನ ಮನೆಯಿಂದ ಒಂದು ಮೈಲು ದೂರದಲ್ಲಿರುವ ಅಪಾರ್ಟ್ಮೆಂಟು ನೋಡಲು ನಾನು, ಶ್ರೀ ಹೋಗಿದ್ದೆವು. ಸುಂದರ ನಗೆಯೊಂದನ್ನು ಬೀರಿ, ಚಂದಕ್ಕೆ ಕರೆದು ಕೂರಿಸಿದ ಲೀಸಿಂಗ್ ಆಫೀಸಿನ ಅಜ್ಜಿ ತಮ್ಮಲ್ಲಿರುವ ಮನೆಗಳೆಲ್ಲಾ ಬಹು ದೋಡ್ಡ ಮನೆಗಳೆಂದೂ, ಒಳಾಂಗಣವೆಲ್ಲಾ ಅದ್ಭುತವಾಗಿದೆಯೆಂದೂ ಬಣ್ಣಿಸಿ ಅಂಗೈಯಲ್ಲೇ ಆಕಾಶ ತೋರಿದಳು. ಅಂತೂ ಆಕೆಯ ಮಾತು ಮುಗಿದು ಮನೆ ನೋಡಲು ಹೊರಟಿದ್ದಾಯ್ತು. ಚಕ್ರವ್ಯೂಹದಂತೆ ಅಲ್ಲಿ ಹೊಕ್ಕು, ಮತ್ತೆಲ್ಲೊ ಹೊರಬಿದ್ದು, ಬಾಗಿಲು ತೆಗೆದು, ಮೆಟ್ಟಿಲು ಹತ್ತಿಸಿ ಮನೆಯೊಂದಕ್ಕೆ ಕರೆದೊಯ್ದಳು. ಮನೆ ಸಾಧಾರಣವಾಗಿತ್ತು. ಈಗ ತಾನು ತೋರಿದ ಮನೆ ಬೇರೆ ಯಾರಿಗೋ ಕೊಟ್ಟಾಗಿದೆಯೆಂದೂ, ನಮಗೆ ನೀಡಲಿರುವ ಮನೆ ಸದ್ಯಕ್ಕಿನ್ನೂ ಖಾಲಿಯಾಗಿಲ್ಲವೆಂದೂ, ಇವೆರಡೂ ಮನೆಗಳ ಒಳಾಂಗಣದಲ್ಲಿ ಎರಡು ಕಿಟಕಿಗಳು, ಒಂದು ಬಾಗಿಲು, ಒಂದು ಕಪಾಟು, ಮತ್ತೊಂದು ಪೇಟಿಯೊ ಹಾಗೂ ಗಾಳಿಬೆಳಕು ಬರುವ ದಿಕ್ಕುಗಳನ್ನು ಬಿಟ್ಟರೆ ಬೇರೇನೂ ವ್ಯತ್ಯಾಸವಿಲ್ಲ. ಈಗ ನಾವು ನೋಡುತ್ತಿರುವ ಮನೆ ಎರಡನೇ ಮಹಡಿಯಲ್ಲಿದೆ, ನಮಗೆ ದೊರೆಯಲಿರುವ ಮನೆ ಮೊದಲ ಮಹಡಿಯಲ್ಲಿದೆ, ಹಾಗಾಗಿ ಬಾಡಿಗೆಯೂ ಕೊಂಚ ಭಿನ್ನ. ಬಿಟ್ಟರೆ ಬೇರೇನೇನೇನೂ ವ್ಯತ್ಯಾಸವಿಲ್ಲ ಎಂದು ಉಲಿದಳು. ಕಡೆಗೆ ಆ ಮನೆ ಬೇಕೊಬೇಡವೊ ಎಂಬುದೇ ನಿರ್ಧರಿಸಲಾಗದೆ ಅಲ್ಲಿಂದ ಹೊರಬಿದ್ದಿದ್ದಾಯ್ತು.

ಸದ್ಯದ

ಮನೆಯಿಂದ ಮೂರು ಮೈಲು ದೂರದ ಅಪಾರ್ಟ್ಮೆಂಟಿಗೆ ಭೇಟಿ ನೀಡಿದ್ದೆವು. ಇಡೀ ಅಪಾರ್ಟ್ಮೆಂಟಿನ ಆವರಣದಲ್ಲಿ ಸಣ್ಣ ತೊರೆಯಂಥ ನೀರು ಹರಿಯುತ್ತಿತ್ತು. (ಇಲ್ಲಿನ ಹಲವಾರು ಅಪಾರ್ಟ್ಮೆಂಟುಗಳಲ್ಲಿ ಇಂಥ ತೊರೆ/ಕೊಳ(ಳೆ)ಗಳಿವೆ). ಎಂಥಾ ಅದ್ಭುತ ಚಿತ್ರಕಾರನಿಗೂ ಕಲೆಸಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗದಂತಹ ವಿನೂತನ ಬಣ್ಣ ಆ ತೊರೆಯ ನೀರಿಗಿತ್ತು. ಕೆಲವೆಡೆ ನೀಲಿ, ಹಲವೆಡೆ ಹಸಿರು, ಉಳಿದೆಡೆ ಕಪ್ಪು! ಲೀಸಿಂಗ್ ಆಫೀಸಿನ ಭೂಪ ಅಪಾರ್ಟ್ಮೆಂಟ್ ತೋರಿಸಲು ನಮ್ಮೊಂದಿಗೆ ಬಂದ. ಮನೆಯೇನೊ ಚೆನ್ನಾಗಿತ್ತು. ಆದರೆ ಮನೆ ಮುಂದಿನ ನೀರು… ”ಛೇ ಛೇ! ಅದರ ಬಗ್ಗೆ ಚಿಂತೆ ಬಿಡಿ. ನೀರನ್ನು ವರ್ಷಕ್ಕೊಮ್ಮೆ ಬದಲಿಸಿಬಿಡುತ್ತೇವೆ. ಉಳಿದ ಹೊತ್ತಿನಲ್ಲಿ ನೀರಿನ ರಕ್ಷಣೆಗೆ ರಾಸಾಯನಿಕಗಳನ್ನು ಸಿಂಪಡಿಸುತ್ತೇವೆ. ಅದೂ ಸಾಲದೆ ಮೀನು ಬಿಡುತ್ತೇವೆ. ನೀರಿನಲ್ಲಿ ಬೆಳೆಯುವ ಸೊಳ್ಳೆಯನ್ನೆಲ್ಲಾ ಅದು ತಿಂದುಬಿಡುತ್ತದೆ. ಹಾಗಾಗಿ ನಿಮಗೇನೂ ತೊಂದರೆಯಿಲ್ಲ ಎಂದು ತಮ್ಮ ಅಪಾರ್ಟ್ಮೆಂಟಿನ ಆಹಾರ ಸರಪಳಿಯ ಪರಿಚಯ ಮಾಡಿಕೊಟ್ಟ. ”ನಿಮ್ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಪೆಟ್ ಸಾಕಬಹುದು. ಇಲ್ಲಿನ ಜನ ಬೆಕ್ಕು, ನಾಯಿ, ಮೊಸಳೆ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಸಾಕುತ್ತಾರೆಎಂದ.

ಮೊಸಳೆ!

ಈಗಷ್ಟೇ ಸೊಳ್ಳೆ, ಮೀನು ಎನ್ನುತ್ತಿದ್ದವ ಈಗ ಮೊಸಳೆಯವರೆಗೆ ಬಂದನಲ್ಲ. ಎಲ್ಲರ ಮನೆ ಮುಂದೆ ನೀರಿರುವುದು ಮೊಸಳೆ ತೇಲಿ ಬಿಡಲೆಂದೇ? ಸಿಕ್ಕಾಪಟ್ಟೆ ತಲೆಬಿಸಿಯಾಗಿ ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಮೊಸಳೆಯ ವಿವರ ಕೇಳಿದೆವು. ”ಹೊಹ್ಹೊಹ್ಹೊ! ಅದಾ? ತಮಾಷೆಗೆ ಹೇಳಿದ್ದುಎಂದು ಮುನ್ನಡೆದ. ಆದರೆ ನಾವು ಹಿಂದಿರುಗಿದ್ದಾಯ್ತು.

ನಮ್ಮನೆಯಿಂದ ಸುಮಾರು ಐದು ಮೈಲು ದೂರದಲ್ಲಿದ್ದ ಅಪಾರ್ಟ್ಮೆಂಟಿನ ದರ್ಶನಕ್ಕೆ ಹೋಗಿದ್ದೆವು. ಮನೆ ದೊಡ್ಡದಿತ್ತು. ವ್ಯವಸ್ಥೆಯೂ ತಕ್ಕ ಮಟ್ಟಿಗಿತ್ತು. ಆದರೆ ಇಡೀ ವಾತಾವರಣದಲ್ಲಿ ಅದೆಂಥದೊ ವಿಚಿತ್ರ ನಾತ. ನೋಡನೋಡುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ನಾನಾ ರೀತಿಯ ಸಣ್ಣದೊಡ್ಡ, ಕೈಯಲಷ್ಟೇ ಕೂರುವ, ನೆಲದ ಮೇಲೆ ನಡೆಯುವ, ಬೊಗಳಲೂ ಬರುವ ನಾಯಿಗಳ ಸಂಚಾರ ಆರಂಭವಾಯ್ತು. ಅಂಗಿ ಹಾಕಿದ, ಜುಟ್ಟು ಕಟ್ಟಿದ ನಾನಾ ನಮೂನೆಯ ನಾಯಿಗಳು ತಮ್ಮ ಮಾಲೀಕರೊಂದಿಗೆ ಕಾರಿನಲ್ಲಿ ಓಡಾಡುತ್ತಿದ್ದವು. ಕೆಲವು ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಮನುಷ್ಯರಿಗಿಂತ ಹೆಚ್ಚಿನ ಸಂಖ್ಯೆಯಲ್ಲಿ ಪೆಟ್ಗಳು ಜೀವಿಸುತ್ತಿವೆ ಎಂಬುದೂ ತಿಳಿಯಿತು. ಒಟ್ಟಾರೆ ಇಡೀ ಅಪಾರ್ಟ್ಮೆಂಟು ಬೆಕ್ಕುನಾಯಿಗಳಿಂದ ತುಂಬಿ ಹೋಗಿತ್ತು. ಆ ಪೆಟ್ ಸಂಗ್ರಹಾಲಯದಲ್ಲಿ ಇರಲು ಮನಸ್ಸಾಗದೆ ಮರಳಿ ಬಂದಿದ್ದಾಯ್ತು.

ಅಪಾರ್ಟ್ಮೆಂಟಿನ ಜೊತೆಗೆ ಮನೆಗಳ ಮೇಲೂ ಕಣ್ಣಿಟ್ಟಿದ್ದೆವು. ಕೊಂಚ ಹತ್ತಿರದ, ನಿರ್ಮಲ ಜಾಗಗಳು ಎಂದು ನಮಗನ್ನಿಸಿದ ಒಂದಿಷ್ಟು ವಿಳಾಸಗಳನ್ನು ಗುರ್ತು ಹಾಕಿಕೊಂಡು ಮನೆ ನೋಡಲು ಶುರು ಹಚ್ಚಿದೆವು. ಮೇಲೆಕೆಳಗೆಅಡ್ಡಉದ್ದಅಕ್ಕಪಕ್ಕಹಿಂದೆಮುಂದೆ ಎಲ್ಲೆಂದರಲ್ಲಿ ಕೆಲವು ಮನೆಗಳನ್ನು ಕಟ್ಟಲಾಗಿತ್ತು. ಒಂದೇ ಕಾಂಪೌಂಡಿನಲ್ಲಿ ನಾಲ್ಕು, ಐದು, ಆರು ಹೀಗೆ ಶಕ್ತ್ಯಾನುಸಾರ ಮನೆಗಳನ್ನು ಕಟ್ಟಿದ್ದರು. ಗಾಳಿಬೆಳಕು ಸಹ ಇಲ್ಲದ ಕಿಷ್ಕಿಂಧೆಯಂಥ ಮನೆಗಳು. ತಮ್ಮದು ಅದ್ಭುತವಾದ ಮನೆ ಎಂದು ಬಣ್ಣಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಮಾಲಿಕರು, ಕಾರು ನಿಲ್ಲಿಸಲು ಮನೆ ಮುಂದೆ ಬೇಕಷ್ಟು ಉದ್ದಗಲದ ಸಾರ್ವಜನಿಕ ರಸ್ತೆಯಿದೆಯಲ್ಲಾ ಎಂದು ಸಮಝಾಯಿಶಿ ನೀಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಇಂಥಾ ಮನೆ ಬಿಟ್ರೆ ಸಿಕ್ಕಲ್ಲ, ಇವತ್ತೇ ಅಗ್ರೀಮೆಂಟಿಗೆ ರುಜು ಹಾಕಿಬಿಡಿ ಎಂದು ನಂಬಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ತಲೆ ಕೆಟ್ಟು ಓಡಿ ಬಂದಿದ್ದಾಯ್ತು.

ಅಂದ್ಹಾಗೆ ನಮಗಿನ್ನೂ ಮನೆ ಸಿಕ್ಕಿಲ್ಲ. ಅಲ್ಲಿಯವರೆಗೆ ನನ್ನ ಅನುಭವ ಅಯಾಚಿತವಾಗಿ ಮತ್ತಷ್ಟು ವೃದ್ಧಿಸಲಿದೆ ಎಂಬ ವಿಶ್ವಾಸ ನನ್ನದು. ನಿಮಗೂ ಇಂಥ ಅನುಭವಗಳು ಇರಬಹುದಲ್ವಾ?

Read Full Post »

ಸಂಬಂಧಗಳೋ ಸಂಕಷ್ಟಗಳೋ?

ಮೊನ್ನೆ ಹಳೆ ದೋಸ್ತಿ ಸಿಕ್ಕಿದ್ದಳು. ವರ್ಷಗಟ್ಟಲೆ ಆಗಿತ್ತೇನೊ ನಾವಿಬ್ಬರೂ ಹರಟದೆಹಿಂದಿನ ಬಾಕಿ ಚುಕ್ತಾ ಮಾಡುವಂತೆ ತಾಸುಗಟ್ಟಲೆ, ಕನಿಷ್ಠ ಒಂದು ದವಡೆ ಕರಗುವಷ್ಟಾದರೂ ಮಾತನಾಡಬೇಕೆಂದು ನಿಶ್ಚಯಿಸಿಕೊಂಡು ಶುರುಹಚ್ಚಿದೆ. ಹೈಸ್ಕೂಲಿನಿಂದಲೂ ಬಹಳ ವರ್ಷಗಳ ಕಾಲ ಒಟ್ಟಿಗೆ ಓದಿದ್ದ ನಾವು ಈಗ ನಾನೊಂದು ತೀರ ನೀನೊಂದು ತೀರ ಎಂಬಂತೆ ಆಗಿಬಿಟ್ಟಿದ್ದೇವೆ.

ಒಂಬತ್ತನೇ ಕ್ಲಾಸಿನಲ್ಲಿ ಇದ್ದಾಗ ಸೈಕಲ್ ಕಲಿಯಲು ಹೋಗಿ ಕಸದ ಬುಟ್ಟಿ ಕೆದರುತ್ತಿದ್ದ ದನಕ್ಕೆ ಗುದ್ದಿದ ಕತೆಯಿಂದ ಆರಂಭವಾದ ಸುದ್ದಿ ಎಲ್ಲೆಲ್ಲೋ ಹೋಯಿತು. ಪಿಯುಸಿಯಲ್ಲಿ ಹಿಂದಿನ ಬೆಂಚಿನಲ್ಲಿ ಕುಳಿತು ಕಿಚ್ಚಖಾರ ಹಚ್ಚಿದ ಸೀಬೆ ಕಾಯಿ ತಿಂದು, ಕೆಮ್ಮಿ ಮಂಗಳಾರತಿ ಮಾಡಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದು, ಕ್ಲಾಸು ಮುಗಿಸಿ ಮನೆಗೆ ಮರಳುವಾಗ ಬೆನ್ನಟ್ಟಿದ ಹುಡುಗರಿಂದ ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಜೋರಾಗಿ ಗಾಡಿ ಓಡಿಸಿ ಬಿದ್ದು ಕಾಲು ಮುರಿದುಕೊಂಡಿದ್ದು, ಎನ್ಐಐಟಿಯ ಅಫಿನಿಟಿ ಡೇದಲ್ಲಿ ಮಾಡಿದ್ದ ವಿಚಿತ್ರ ನಾಟಕ, ಮೀಡಿಯಾ ಸರ್ವೆಗೆಂದು ಹಳ್ಳಿಹಳ್ಳಿ ಸುತ್ತಿದ್ದು, ಇನ್ನೂ ಮೀಸೆಯೇ ಚಿಗುರದ ಅವಳ ತಮ್ಮನನ್ನು ವೀರಪ್ಪನ್ ಎಂದು ಕರೆದು ಕಾಡಿಸುತ್ತಿದ್ದುದು, ಮದುವೆಯ ಹಿಂದಿನ ದಿನ ಮದರಂಗಿ ಬಣ್ಣ ಬರಲಿಲ್ಲ ಎಂದು ಅತ್ತು ಗೋಳಾಡಿದ್ದು, ಕೆಫೆ ಮಲ್ಲಿಗೆಯ ಮಲ್ಲಿಗೆ ಇಡ್ಲಿ, ಬೇಕ್ ಪಾಯಿಂಟಿನ ಸಮೋಸಾ, ಮಣಿ ಗಾಡಿಯ ಮಸಾಲೆಪುರಿಮಾತಾಡ್ಮಾತಾಡಿ ಬಾಯಿ ಒಣಗುತ್ತಿದ್ದರೂ ನಾಲಿಗೆಯ ಅದ್ಯಾವುದೋ ಮೂಲೆಯಿಂದ ನೀರೂರುತ್ತಿತ್ತು.

ಹಳೆಯ ವಿಷಯಗಳಾದ ಮೇಲೆ ಈಗಿನದಕ್ಕೆ ಬರಲೇಬೇಕಲ್ಲಾಪಶ್ಚಿಮ ದೇಶಗಳ ಪಾಡು, ಅಲ್ಲಿನ ನನ್ನ ಇಷ್ಟಾನಿಷ್ಟಗಳು, ಸ್ವಚ್ಛತೆ, ಶಿಸ್ತು, ಮೇಲ್ನೋಟಕ್ಕೆ ಸಿಕ್ಕಾಪಟ್ಟೆ ಆಪ್ತರಂತೆ ಕಂಡು, ಕ್ಷಣಕ್ಕೊಮ್ಮೆ honey, dear ಎಂದೆಲ್ಲಾ ಕರೆದು ಕೊನೆಗೆ ಸಂಬಂಧವೇ ಇಲ್ಲದಂತೆ ಇರುವ ಜನ, ಇರುವ ಸಂಬಂಧಗಳ ಬಗ್ಗೆಯೂ ದರಕಾರ ಇಲ್ಲದಂತೆ ಬದುಕುವ, ಸಂಬಂಧ ಚಿಂದಿಯಾದಾಗ ತಲೆಕೆಡಿಸಿಕೊಳ್ಳದೆ ಕ.ಬು.ಗೆ ಹಾಕುವ, ಪ್ರತಿಯೊಂದರಿಂದ ತನಗೇನು ಲಾಭ ಎಂದು ಲೆಕ್ಕಹಾಕುವ ಜನಬಹಳಷ್ಟು ಹೇಳಿದೆ. ನಾನೇನು ಹೇಳಿದರೂ ಅವಳು ಹೂಂಹಾಂಎನ್ನಲಿಲ್ಲ. ಒಂದೋ ನಾ ಹೇಳಿದ್ದು ಅರ್ಥವಾಗಿಲ್ಲ ಅಥವಾ ಒಪ್ಪಿಗೆಯಾಗಿಲ್ಲ ಎನಿಸಿತು. ಅವಳಿಂದ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆ ಪಡೆಯಲೇಬೇಕೆಂಬ ಹಠದಲ್ಲಿ ಉದಾಹರಣೆಗಳೊಂದಿಗೆ ಮುಂದುವರಿಸಿದೆ.

* ಗಂಡನಿಂದಲೇ ಕಾರು ಡ್ರೈವಿಂಗ್ ಕಲಿಯುತ್ತಿದ್ದ ನನಗೆ ನೆರೆಮನೆಯಾಕೆ ಎಚ್ಚರಿಕೆ ಹೇಳಿದ್ದಳು. ಕಾರಣ, ಕಲಿಯುವಾಗ ನಡೆಯುತ್ತಿದ್ದ ಸರಿತಪ್ಪುಗಳ ಕಿತ್ತಾಟ ಸಹಿಸಲಾರದ ಅವಳ ಒಂದಿಬ್ಬರು ಗೆಳತಿಯರು ಲೈಸೆನ್ಸ್ ಸಿಕ್ಕ ಕೂಡಲೆ ತಮ್ಮ ಗಂಡನಿಗೆ ಸೋಡಾಚೀಟಿ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದರಂತೆ.

* ಪಾರ್ಕಿನಲ್ಲಿ, ಲೈಬ್ರರಿಯಲ್ಲಿ ಆಗೀಗ ಭೇಟಿಯಾಗುತ್ತಿದ್ದ ಡೆನಿನ್ ತನ್ನ ಮಗಳ ಬಗ್ಗೆ ದೂರುತ್ತಿದ್ದಳು. ತನ್ನ ಮಗಳು ಅವಳ ಮದುವೆಗಾಗಿ ತನ್ನಿಂದ ಸಾಲ ಪಡೆದಿದ್ದಳು. ಇದಾಗಿ ವರ್ಷಗಳೇ ಕಳೆದರೂ ಸಾಲ ಹಿಂದಿರುಗಿಸಿಲ್ಲ. ಹಾಗಾಗಿ ಮಗಳೊಂದಿಗೆ ಮಾತೇ ಬಿಡಬೇಕೆಂದಿದ್ದೇನೆ ಎಂಬುದು ಅವಳ ಕತೆ.

* ಕ್ಲಾಸಿನಲ್ಲಿ ಪಾಠ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಫ್ರೆಡ್ ದಿನ ತನ್ನಣ್ಣನ ಬಗ್ಗೆ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದ. ಭೂತಪ್ರೇತಗಳ ಕಾದಂಬರಿ ಬರೆಯುವ ವೃತ್ತಿಯಲ್ಲಿದ್ದ ಫ್ರೆಡ್ (ಹಾರರ್ ರೈಟರ್). ‘ಚಿಕ್ಕಂದಿನಲ್ಲಿ ನನ್ನಣ್ಣ ನನಗೆ ಭಲೇ ಕಾಟ ಕೊಡುತ್ತಿದ್ದ. ಬೀರುವಿನಲ್ಲಿ ತುಂಬಿ ಬಾಗಿಲು ಹಾಕುವುದು, ಕಂಬಳಿಯಲ್ಲಿ ಸುತ್ತಿ ಮಂಚದಿಂದ ಉರುಳಿಸುವುದು ಹೀಗೆ ಚಿತ್ರವಿಚಿತ್ರ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಹಿಂಸಿಸುತ್ತಿದ್ದ. ತಾನಷ್ಟು ಹಿಂಸೆ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದರಿಂದಲೇ ನೀನಿವತ್ತು ಹಾರರ್ ರೈಟರ್ ಆಗಿದ್ದೀಯ ಎನ್ನುತ್ತಿದ್ದಾನೆ ಅಣ್ಣ. ಸಾಲದ್ದಕ್ಕೆ ನನ್ನ ಸಂಪಾದನೆಯಲ್ಲಿ ಒಂದು ಪಾಲೂ ಅವನಿಗೆ ಸಲ್ಲಬೇಕಂತೆಎಂದು ಫ್ರೆಡ್ ಸಿಡುಕುತ್ತಿದ್ದ.

ನಾನೆಷ್ಟು ಹೇಳಿದರೂ ಅವಳಿಂದ ನಿರೀಕ್ಷಿತ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆ ಬರಲಿಲ್ಲ. ನನ್ನ ನಿರೀಕ್ಷೆ ಅತಿಯಾಯಿತೇ ಅಥವಾ ಅವಳ ಆಸಕ್ತಿ ಕಡಿಮೆಯಾಯಿತೇ ತಿಳಿಯದೆ ಚಟಪಡಿಸಿದೆ. ನನ್ನ ಬಾಯಿಗೂ ಕೊಂಚ ರೆಸ್ಟ್ ಕೊಟ್ಟರಾಯಿತು ಎಂದುನಿನ್ಕತೆ ಹೇಳೆಎಂದು ಕೂತೆ.

ಅವನಿಂದ ವಿಚ್ಛೇದನ ತೆಗೆದುಕೊಂಡೆಎನ್ನುತ್ತಾ ಕಾಲು ಚಾಚಿದಳು. ಈಗಿನ ದಿನಮಾನದಲ್ಲಿ ಇದೇನು ಸಿಡಿಲು ಬಡಿಯುವಂಥ ಸುದ್ದಿ ಅಲ್ಲವೇನೊ, ಆದರೂ ಸಣ್ಣಗೆ ನಡುಗಿದೆ. ‘ಅಮ್ಮನ ಮಗ! ಕೆಮ್ಮಿ, ಸೀನಿ ಮಾಡಕ್ಕೂ ಅಮ್ಮನ ಅನುಮತಿ ಬೇಕು ಅವನಿಗೆ. ಮಾತೆತ್ತಿದ್ರೆ ಅಡ್ಜಸ್ಟ್ ಮಾಡ್ಕೊ ಅಂತಿದ್ದ. ಮನೆಗೆ ನಾನು ಹೋಗಿದ್ದು ಹೊಸ ಬದುಕು ಹುಡುಕಿಕೊಂಡು, ನನಗಷ್ಟೇ ಅನ್ವಯವಾಗುವ ಅಡ್ಜಸ್ಟ್ಮೆಂಟಿಗಲ್ಲ. ಸಂಬಂಧಗಳೂ ಬೇಡ, ಅದರ ಸಂಕಷ್ಟಗಳೂ ಬೇಡ ಅಂತ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ದೂರ ಮಾಡ್ಬಿಟ್ಟೆ…’ ಇನ್ನೂ ಬಹಳಷ್ಟು ಹೇಳಿಕೊಂಡಳು.

ಅವಳನ್ನು ಭೇಟಿ ಮಾಡಿ ಮೂರು ದಿನದ ಮೇಲಾಯ್ತು. ಆದರೂ ಕಾಡುತ್ತಿರುವ ಪ್ರಶ್ನೆಸಂಬಂಧಗಳೇ ಸಂಕಷ್ಟಗಳಾಗುತ್ತಿವೆಯೇ ಅಥವಾ ನಮಗೆ ಸಹನೆ ಕಡಿಮೆಯಾಗುತ್ತಿದೆಯೇ? ನಿಮ್ಗೇನಾದ್ರೂ ಗೊತ್ತಾ?

Read Full Post »

« Newer Posts - Older Posts »